Lektury - główna
Relaks po lekturze:
Gry
Filmiki
Dowcipy
Obrazki
Teksty
Ubieranki

CZĘŚC I
(l,1-10,10)
PRZYGOTOWANIA DO OPUSZCZENIA GÓRY SYNAJ
I. Spis pokoleń. (1,1-4,49)
1. SPIS DWUNASTU POKOLEŃ (1,1-54).
Rozkaz Boży przeprowadzenia spisu (1,1-3); wykonawcy (4-16). Zwołanie zgromadzenia (17-19). Spis poszczególnych pokoleń (20-43). Suma ogólna (44-46). Nieuwzględnienie Lewitów (47-54).
1
1 I mówił Pan do Mojżesza na puszczy Synaj w przybytku przymierza, pierwszego dnia miesiąca drugiego, roku drugiego po wyjściu ich z Egiptu, i rzekł:
2 "Zbierzcie poczet wszystkiego zgromadzenia synów Izraelowych według rodów i domów ich, i imiona każdego, cokolwiek jest płci męskiej,
3 od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich mężów bitnych w Izraelu, a policzycie ich według hufców ich, ty i Aaron
4 A z wami będą książęta pokoleń i domów w rodach swych, których te są imiona:
5 z Rubena Elisur,
6 syn Sedeura; z Symeona Salamiel,
7 syn Surysaddaja; z Judy Naasson,
8 syn Aminadaba; z Issachara Natanael,
9 syn Suara; z Zabulona Eliab, syn Helona;
10 a spośród synów Józefowych: z Efraima Elisama, syn Amiuda; z Manassesa Gamaliel, syn Fadassura;
11 z Beniamina Abidan, syn Gedeona;
12 z Dana Ahiezer, syn Ammisaddaja;
13 z Asera Fegiel, syn Ochrana;
14 z Gada Eliasaf, syn Duela; z Neftalego Ahira, syn Enana.
15 " Ci są najznakomitsi książęta ludu
16 w pokoleniach i w rodach swoich, i głowy wojska Izraelowego;
17 tych Wezwali Mojżesz i Aaron, oraz wszystką rzeszę ludu
18 i zgromadzili pierwszego dnia miesiąca drugiego, spisując ich według rodów i domów, i rodzin, i głów, i imion każdego, od dwudziestego roku i wyżej,
19 jak był przykazał Pan Mojżeszowi. I policzeni zostali na puszczy Synaj.
20 Z Rubena, pierworodnego Izraelowego, według rodów i rodzin, i domów ich, i imion każdej głowy, było wszystkich płci męskiej od dwudziestego roku i wyżej, wychodzących na wojnę,
21 czterdzieści sześć tysięcy pięćset.
22 Z synów Symeona według rodów i rodzin, i domów rodzin ich, policzono wedle imion każdego i głów, wszystkich mężczyzn od dwudziestego roku i wyżej, wychodzących na wojnę,
23 pięćdziesiąt dziewięć tysięcy trzysta.
24 Z synów Gada, według rodów i rodzin, i domów rodzin ich, naliczono wedle imion każdego od dwudziestu lat i wyżej, wszystkich, którzy mogą na wojnę wychodzić,
25 czterdzieści pięć tysięcy sześćset pięćdziesiąt.
26 Z synów Judy, według rodów i rodzin, i domów rodzin ich, wedle imion każdego od dwudziestego roku i wyżej, wszystkich, którzy mogli na wojnę wychodzić, naliczono
27 siedemdziesiąt cztery tysiące sześćset.
28 Z synów Issachara, według rodów i rodzin, i domów rodzin ich, według imion każdego od dwudziestego roku i wyżej, wszystkich, którzy mogli na wojnę wychodzić, naliczono
29 pięćdziesiąt cztery tysiące czterysta.
30 Z synów Zabulona, według rodów i rodzin, i domów rodzin ich, naliczono wedle imion każdego od dwudziestego roku i wyżej, wszystkich, którzy mogli na wojnę wychodzić,
31 pięćdziesiąt siedem tysięcy czterysta.
32 Z synów Józefa, synów Efraima, według rodów i rodzin, i domów rodzin ich, naliczono wedle imion każdego od dwudziestego roku i wyżej, wszystkich, którzy mogli na wojnę wychodzić,
33 czterdzieści tysięcy pięćset.
34 A z synów Manassesa, według rodów i rodzin, i domów rodzin ich, popisano wedle imion każdego od dwudziestego roku i wyżej, wszystkich, którzy mogli na wojnę wychodzić,
35 trzydzieści dwa tysiące dwieście.
36 Z synów Beniamina, według rodów i rodzin, i domów rodzin ich, naliczono wedle imion każdego od dwudziestego roku i wyżej, wszystkich, którzy mogli wychodzić na wojnę trzydzieści pięć tysięcy czterysta.
38 Z synów Dana, według rodów i rodzin, i domów rodzin ich, naliczono każdego imieniem od dwudziestego roku i wyżej, wszystkich, którzy mogli na wojnę wychodzić,
39 sześćdziesiąt dwa tysiące siedemset.
40 Z synów Asera, według rodów i rodzin, i domów rodzin ich, naliczono wedle imion każdego od dwudziestego roku i wyżej, wszystkich, którzy mogli wynijść na wojnę,
41 czterdzieści tysięcy i tysiąc pięćset.
42 Z synów Neftalego według rodów i rodzin, i domów rodzin ich, naliczono imieniem każdego od dwudziestego roku i wyżej, wszystkich, którzy mogli wychodzić na wojnę,
43 pięćdziesiąt trzy tysiące czterysta.
44 Ci są, których policzyli Mojżesz i Aaron, i dwunastu książąt izraelskich, każdego według domów rodzin ich.
45 I była wszystka liczba synów Izraelowych według domów i rodzin ich od dwudziestego roku i wyżej, tych, którzy mogli wychodzić na wojnę,
46 sześćkroć sto tysięcy i trzy tysiące mężów, pięćset i pięćdziesiąt.
47 Lecz Lewitów w pokoleniu rodzin ich nie liczono z nimi.
48 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
49 "Pokolenia Lewi nie licz i nie dołożysz ich liczby do synów Izraelowych,
50 ale ich ustanów nad przybytkiem świadectwa i wszystkim sprzętem jego, i nad wszystkim, co do służby świętej należy. Ci nosić będą przybytek i wszystek sprzęt jego, i będą w posługiwaniu i wokoło przybytku obozem będą się rozkładać.
51 Gdy będziecie mieli ciągnąć, Lewici przybytek składać będą; a gdy się obozem położycie, postawią go; a kto by obcy przystąpił, zabity będzie.
52 A synowie Izraelowi będą stać obozem, każdy wedle hufców i pułków, i wojsk swoich.
53 A Lewici wkoło przybytku namioty rozbijać będą, aby nie przyszedł gniew na zgromadzenie synów Izraelowych, i będą czuwać na straży przybytku świadectwa.
54 " Uczynili tedy synowie Izraelowi wedle wszystkiego, co był przykazał Pan Mojżeszowi.

2. PORZĄDEK OBOZOWANIA I POCHODÓW (2,1-34). Zasada ogólna (2,1-2). Stanowisko Judy, Issachara, Zabulona (3-9), Rubena, Symeona, Gada (10-16). Przybytek zboru i Lewici (17). Stanowisko Efraima, Manassesa, Beniamina (18-24), Dana, Asera, Neftalego (25-31). Suma ogólna (32-34).
2
1 I rzekł Pan do Mojżesza i Aarona mówiąc:
2 "Synowie Izraelowi, każdy wedle hufców, znaków i chorągwi, i domów rodzin swoich, obozem się położą wokoło przybytku przymierza.
3 Na wschód słońca Juda rozbije namioty według hufców wojska swojego; a będzie hetmanem synów jego Naasson, syn Aminadaba;
4 a wszystka liczba ludu wojennego z pokolenia jego siedemdziesiąt cztery tysiące sześćset.
5 Obok niego położyli się obozem z pokolenia Issachara; hetmanem ich był Natanael, syn Suara;
6 a wszystek poczet żołnierzów jego pięćdziesiąt cztery tysiące czterysta.
7 W pokoleniu Zabulona hetmanem był Eliab syn Helona.
8 Wszystko wojsko żołnierzów z pokolenia jego pięćdziesiąt siedem tysięcy czterysta.
9 Wszystkich, których w obozie Judy naliczono, było sto osiemdziesiąt sześć tysięcy czterysta; a wedle hufców swoich pierwsi wynijdą.
10 W obozie synów Rubena ku południowej stronie hetmanem będzie Elisur, syn Sedeura,
11 a wszystko wojsko żołnierzów jego, których policzono, czterdzieści sześć tysięcy pięćset.
12 Obok niego obozem się położyli z pokolenia Symeona; hetmanem ich był Salamiel, syn Surysaddaja,
13 a wszystko wojsko żołnierzów jego, których policzono, pięćdziesiąt dziewięć tysięcy trzysta
14 W pokoleniu Gada hetmanem był Eliasaf, syn Duela,
15 a wszystko wojsko żołnierzów jego, których policzono, czterdzieści pięć tysięcy sześćset pięćdziesiąt.
16 Wszystkich popisanych w obozie Rubena sto pięćdziesiąt tysięcy tysiąc czterysta pięćdziesiąt w hufcach swoich; w drugim rzędzie pociągną.
17 A przybytek świadectwa podniosą Lewici według urzędów i hufców swoich; jak ustawiony, tak też i złożony będzie; każdy wedle miejsc i porządków, swoich ciągnąć będzie.
18 Ku zachodniej stronie będzie obóz synów Efraima, których hetmanem był Elisama, syn Ammiuda.
19 Wszystko wojsko żołnierzów jego, których policzono, czterdzieści tysięcy pięćset.
20 A z nimi pokolenie synów Manassesa, których hetmanem był Gamaliel, syn Fadassura,
21 a wszystko wojsko żołnierzów jego, których policzono, trzydzieści dwa tysiące dwieście.
22 W pokoleniu synów Beniamina hetmanem był Abidan, syn Gedeona,
23 a wszystko wojsko żołnierzów jego, których popisano, trzydzieści pięć tysięcy czterysta.
24 I wszystkich policzonych w obozie Efraima sto osiem tysięcy i sto, w hufcach swoich; ci pociągną na trzecim miejscu.
25 Ku północnej stronie położyli się obozem synowie Dana, których hetmanem był Ahiezer, syn Ammisaddaja.
26 Wszystko wojsko żołnierzów jego, których policzono, sześćdziesiąt dwa tysiące siedemset.
27 Obok niego rozbili namioty z pokolenia Asera; hetmanem ich był Fegiel, syn Ochrana,
28 a wszystko wojsko żołnierzów jego, których policzono, czterdzieści tysięcy tysiąc pięćset.
29 Z pokolenia synów Neftalego hetmanem był Ahira, syn Enana,
30 a wszystko wojsko żołnierzów jego pięćdziesiąt trzy tysiące czterysta.
31 Wszystkich policzonych w obozie Dana było sto pięćdziesiąt siedem tysięcy sześćset, a ciągnąć mają ostatni."
32 Ta jest liczba synów Izraelowych według domów rodzin ich i według hufców rozdzielonego wojska, sześćkroć sto tysięcy trzy tysiące pięćset pięćdziesiąt.
33 A Lewitów nie liczono między synami Izraelowymi, tak bowiem był przykazał Pan Mojżeszowi.
34 I uczynili synowie Izraelowi wedle wszystkiego, co był Pan rozkazał. Stawali obozem według hufców swoich i ciągnęli, według rodzin i domów ojców swoich.

3. SPIS I FUNKCJE LEWITÓW (3,1-51).
Synowie Aarona (3,1-4). Rola Lewitów u boku kapłanów (5-10). Zasada postanowienia Lewitów za pierworodnych (11-13). Rozkaz spisania Lewitów (14-15). Synowie i wnukowie Lewiego (16-20). Spis i funkcje specjalne Gersonitów (21-26), Kaatytów (27-32), Merarytów (33-37). Streszczenie (38-39). Spis i wkupienie pierworodnych (40-51).
3
1 To jest potomstwo Aarona i Mojżesza w czasie, gdy mówił Pan do Mojżesza na górze Synaj.
2 I te imiona synów Aaronowych: pierworodny jego Nadab, potem Abiu i Eleazar, i Itamar.
3 Te imiona synów Aaronowych, kapłanów, których namaszczono i których ręce napełniono i poświęcono, aby kapłański urząd sprawowali.
4 Nadab bowiem i Abiu pomarli bez potomstwa, gdy ofiarowali ogień obcy przed obliczem Pańskim na puszczy Synaj; i sprawowali urząd kapłański Eleazar i Itamar przed Aaronem, ojcem swoim.
5 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
6 "Przywiedź pokolenie Lewiego i postaw przed oczyma Aarona kapłana, aby mu służyli; i strzegli
7 i pilnowali wszystkiego, co należy do potrzeb zgromadzenia przed przybytkiem świadectwa.
8 I niech strzegą sprzętów przybytku spełniając przy nim posługę.
9 I darujesz Lewitów Aaronowi i synom jego,
10 którym dani byli od synów Izraelowych. Aarona zaś i synów jego ustanowisz nad służbą kapłańską. Obcy, który by do posługiwania przystąpił,
11 umrze."
12 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc: "Jam wziął Lewitów od synów Izraelowych w miejsce wszelkiego pierworodnego, otwierającego żywot między synami Izraelowymi,
13 i będą Lewici moimi. Bo mój jest każdy pierworodny; odkąd pobiłem pierworodnych w ziemi egipskiej, poświęciłem sobie, cokolwiek się pierwszego rodzi w Izraelu od człowieka aż do bydlęcia: moi są. Ja Pan.
14 "I rzekł Pan do Mojżesza na puszczy Synaj mówiąc:
15 "Policz synów Lewiego według domów ojców ich i rodzin, każdego mężczyznę od jednego miesiąca i wyżej."
16 Policzył Mojżesz jak Pan przykazał,
17 i znalezieni są synowie Lewiego wedle imion swych:
18 Gerson i Kaat, i Merari.
19 Synowie Gersona: Lebni i Semei. Synowie Kaata: Amram i Jesaar, Hebron i Ozjel.
20 Synowie Merariego: Moholi i Musi.
21 Od Gersona pochodziły dwie rodziny, Lebnicka i Semejska
22 naliczono ich ludu płci męskiej od jednego miesiąca i wyżej, siedem tysięcy pięćset.
23 Ci będą się kłaść obozem za przybytkiem, na zachód słońca,
24 pod hetmanem Eliasafem, synem Laela.
25 A będą mieć pod strażą w przybytku przymierza sam przybytek i przykrycie jego,
26 zasłonę, którą zaciągają przed wejściem pod przykrycie przymierza, i opony dziedzińca; oponę też, którą zawieszają u wejścia do dziedzińca przybytku, i cokolwiek do służby ołtarza należy, powrozy przybytku i wszystkie sprzęty jego.
27 Ród Kaata będzie miał rodziny Amramitów i Jesarytów, i Hebronitów, i Ozjelitów. Te są domy Kaatytów, policzone wedle imion swoich.
28 Wszystkich rodzaju męskiego, od jednego miesiąca i wyżej, osiem tysięcy sześćset. Będą mieć pod strażą świątynię
29 i położą się obozem na południowej stronie.
30 A hetmanem ich będzie Elisafan, syn Ozjela.
31 I będą strzec skrzyni i stołu, i świecznika, ołtarzów i naczyń świątyni, którymi służbę się sprawuje, i zasłony, i wszelkiego podobnego sprzętu.
32 A hetman książąt Lewickich Eleazar, syn Aarona kapłana, będzie nad tymi, którzy pełnią straż w świątyni.
33 A od Merariego będą rodziny Moholitów i Musitów, policzone wedle imion swych:
34 wszystkich rodzaju męskiego, od jednego miesiąca i wyżej, sześć tysięcy dwieście.
35 Hetman ich Suriel, syn Abihajela; na północnej stronie obozem się położą.
36 Pod ich strażą będą deski przybytku i drążki, i słupy, i podstawy ich, i wszystko, co do takiej służby należy,
37 i słupy dziedzińca wokoło z podstawami swymi, i kołki z powrozami.
38 Stawać będą obozem przed przybytkiem przymierza, to jest na wschód słońca, Mojżesz i Aaron z synami swymi, trzymając straż świątyni w pośrodku synów Izraelowych; ktokolwiek obcy przystąpi, umrze.
39 Wszystkich Lewitów, których policzyli Mojżesz i Aaron wedle przykazania Pańskiego, według domów ich, rodzaju męskiego, od jednego miesiąca i wyżej, było dwadzieścia dwa tysiące.
40 I rzekł Pan do Mojżesza: "Policz pierworodnych płci męskiej z synów Izraelowych, od jednego miesiąca i wyżej, i będziesz miał liczbę ich.
41 I weźmiesz mi Lewitów w miejsce wszystkich pierworodnych synów Izraelowych, jam jest Pan; a bydło ich w miejsce wszystkiego pierworodnego z bydła synów Izraelowych."
42 Policzył Mojżesz, jak był Pan przykazał, pierworodnych synów Izraelowych.
43 I było mężczyzn wedle imion swych, od jednego miesiąca i wyżej, dwadzieścia dwa tysiące dwustu siedemdziesięciu trzech.
44 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
45 "Weźmij Lewitów w miejsce pierworodnych synów Izraelowych i bydło Lewitów w miejsce bydła ich, i będą moimi Lewici. Ja jestem Pan.
46 A w okupie za dwustu siedemdziesięciu trzech, którzy przechodzą liczbę Lewitów z pierworodnych synów Izraelowych,
47 weźmiesz po pięć syklów na każdą głowę wedle wagi świątyni. Sykiel ma dwadzieścia obolów.
48 I dasz pieniądze Aaronowi i synom jego jako okup za tych, którzy są nadzwyż."
49 Wziął tedy Mojżesz pieniądze za tych, którzy byli nadzwyż i których wykupiono od Lewitów,
50 za pierworodnych synów Izraelowych, tysiąc trzysta sześćdziesiąt pięć syklów, wedle wagi świątyni.
51 I dał je Aaronowi i synom jego według tego, co mu był Pan przykazał.

4. NOWY OPIS FUNKCJI LEWITÓW (4,1-49). Kaatyci (4,1-15); arcykapłan (16); Kaatytom nie wolno dotykać przedmiotów z wnętrza przybytku (17-20). Gersonici (21-28). Meraryci (29-33). Zliczenie Lewitów, zdolnych do służby świętej: Kaatyci (3437), Gersonici (38-41), Meraryci (42-45); suma ogólna (46-49).
4
1 I rzekł Pan do Mojżesza i Aarona mówiąc:
2 "Zbierz poczet synów Kaata spośród Lewitów według domów i rodzin ich,
3 od trzydziestego roku i wyżej aż do pięćdziesiątego roku, wszystkich, którzy wchodzą, aby stać i służyć w przybytku przymierza.
4 Ta jest służba synów Kaata: do przybytku przymierza i do świętego świętych wnijdzie Aaron
5 i synowie jego, gdy się będzie miał ruszyć obóz, i zdejmą zasłonę, która wisi przed drzwiami, i uwiną w nią skrzynię świadectwa,
6 i okryją znowu przykryciem ze skór fiołkowej barwy, i rozciągną na wierzchu całe przykrycie z błękitu, i założą drążki.
7 Stół też pokładny obwiną przykryciem z błękitu i położą przy nim kadzielnicę i moździerzyki, kubki i czasze do składania płynnych ofiar; chleb zawsze na nim będzie.
8 I rozciągną z wierzchu oponę karmazynową, którą znowu okryją przykryciem ze skór fiołkowej barwy, i założą drążki.
9 Wezmą też przykrycie z błękitu, którym nakryją świecznik z lampami i szczypcami, i z popielnicami jego, i ze wszystkimi naczyniami na oliwę, które do przyprawienia lamp są potrzebne;
10 a na wszystko włożą przykrycie ze skór fiołkowej barwy i założą drążki.
11 Ołtarz też złoty obwiną nakryciem z błękitu i rozciągną z wierzchu pokrowiec ze skór fiołkowej barwy, i założą drążki. 12 Wszystkie sprzęty, którymi służą w świątyni, obwiną w przykrycie z błękitu, i rozciągną z wierzchu pokrowiec ze skór fiołkowej barwy i założą drążki.
13 Ale i ołtarz oczyszczą z popiołu i obwiną go nakryciem szkarłatnym,
14 i włożą z nim wszystkie przybory, których używają do służby przy nim, to jest naczynia do ognia, widełki, trójzębne widły, haki i łopaty. Wszystkie przybory ołtarza nakryją pokrowcem ze skór fiołkowej barwy i założą drążki.
15 A gdy Aaron i synowie jego owiną świątynię i wszystkie sprzęty jej, i gdy będzie ruszał obóz, wtedy wnijdą synowie Kaata, aby nieść rzeczy owinięte; a nie dotkną się sprzętów świątyni, aby nie pomarli. Te są brzemiona synów Kaata w przybytku przymierza.
16 Nad nimi będzie Eleazar, syn Aarona kapłana, do którego starania należy oliwa do przyrządzania lamp i kadzidło zmieszane, i ofiara, którą zawsze się składa, i olejek namaszczenia, i cokolwiek do służby przybytku należy, i do wszystkich sprzętów, które są w świątyni."
17 I rzekł Pan do Mojżesza i Aarona mówiąc:
18 "Nie wytracajcie ludu Kaata spośród Lewitów; ale to im uczyńcie, aby żyli, nie pomarli, jeśliby się dotknęli rzeczy przeświętych, Aaron i synowie jego wnijdą, i oni rozłożą robotę każdego, i rozdzielą, co kto ma nieść. Inni niech dla żadnej ciekawości nie patrzą na rzeczy, które są w świątyni, pierwej niźli je obwiną, inaczej pomrą."
21 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
22 "Zbierz też poczet synów Gersona według domów i rodzin i rodów ich
23 od trzydziestu lat i wyżej aż do lat pięćdziesięciu. Policz wszystkich, którzy wchodzą i służą w przybytku przymierza. 24 Ten jest urząd domu Gersonitów, by nosili opony przybytku
25 pokrycie przymierza, przykrycie drugie i wierzchnie przykrycie fiołkowej barwy, i zasłonę która wisi w wejściu do przybytku przymierza,
26 opony dziedzińca i zasłonę w wejściu, która jest przed przybytkiem. Wszystko co do ołtarza należy, powrózki i przybory do służby,
27 na rozkaz Aarona i synów jego poniosą synowie Gersona, i będzie wiedział każdy, który ciężar ma brać na siebie.
28 Ta jest służba rodu Gersonitów w przybytku przymierza, a będą pod ręką Itamara, syna Aarona kapłana.
29 Synów też Merariego wedle rodzin i domów ojców ich policzysz
30 od trzydziestu lat i wyżej aż do pięćdziesięciu lat, wszystkich, którzy wchodzą, by sprawować swój urząd i pełnić służbę przy świadectwie przymierza.
31 Te są brzemiona ich: będą nosić deski przybytku i drążki jego, słupy i podstawy ich;
32 słupy też dziedzińca wokoło z podstawami i z kołkami, i z powrozami ich. Wszystkie naczynia i sprzęty pod liczbą wezmą, i tak poniosą.
33 Ten jest urząd rodu Merarytów i służba w przybytku przymierza; a będą pod ręką Itamara, syna Aarona kapłana."
34 Policzyli tedy Mojżesz i Aaron, i przełożeni zgromadzenia synów Kaata według rodów i domów ojców ich,
35 od trzydziestu lat i wyżej aż do pięćdziesiątego roku, wszystkich, którzy wchodzą na posługę przybytku przymierza. 36 I znalazło się ich dwa tysiące siedemset pięćdziesiąt.
37 Ten jest poczet ludu Kaata, który wchodzi do przybytku przymierza; tych policzył Mojżesz i Aaron według słowa Pańskiego przez Mojżesza.
38 Zliczeni też są i synowie Gersona według rodów i domów ojców swych,
39 od trzydziestu lat i wyżej aż do pięćdziesiątego roku, wszyscy, którzy wchodzą, aby służyć w przybytku przymierza.
40 I znalazło się ich dwa tysiące sześćset trzydzieści.
41 Ten jest lud Gersonitów, których policzyli Mojżesz i Aaron wedle słowa Pańskiego.
42 Policzeni zostali i synowie Merariego według rodów i domów ojców swych,
43 od trzydziestu lat i wyżej aż do pięćdziesiątego roku, wszyscy, którzy wchodzą do wypełnienia obrządków przybytku przymierza.
44 I znalazło się ich trzy tysiące dwieście.
45 Ten jest poczet synów Merariego, których policzyli Mojżesz i Aaron według rozkazu Pańskiego przez Mojżesza.
46 Wszystkich, których policzono z Lewitów, i których popisać kazał po imieniu Mojżesz i Aaron, i przełożeni izraelscy,
47 według rodów i domów ojców ich, od trzydziestu lat i wyżej aż do pięćdziesiątego roku, wchodzących na służbę przybytku
48 i na noszenie brzemion, było razem osiem tysięcy pięćset osiemdziesiąt.
49 Według słowa Pańskiego policzył ich Mojżesz, każdego według urzędu i brzemienia jego, jak mu był Pan przykazał.

II. Prawa uzupełniające.
(5,1-6,27)
1 0S0BY NIECZYSTE WYKLUCZONE Z OBOZU (5,1-4).
5
1 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
2 "Przykaż synom Izraelowym, aby wyrzucili z obozu wszelkiego trędowatego i takiego, który cierpi na upływ nasienia, lub który splugawił się umarłym:
3 tak mężczyznę jak i niewiastę wyrzućcie z obozu, aby go nie splugawili, gdyż zamieszkałem z wami."
4 I uczynili tak synowie Izraelowi, i wyrzucili ich z obozu, jak mówił Pan Mojżeszowi.

2. POKUTA ZA RÓŻNE KRZYWDY WYRZĄDZONE BLIŹNIEMU (5,5-8).
5 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
6 "Mów do synów Izraelowych: Mąż albo niewiasta, gdy popełnią jakiś z tych wszystkich grzechów, które się zwykły ludziom przydarzać, i przez niedbałość przestąpią przykazanie Pańskie i zgrzeszą,
7 wyznają grzech swój i oddadzą samą rzecz i ponadto piątą część temu, przeciw któremu zgrzeszyli.
8 A jeśliby nie było, kto by odebrał, oddadzą Panu i będzie kapłańskie, oprócz barana, który bywa ofiarowany na oczyszczenie, aby była ofiara ubłagalna.

3. O DOCHODACH KAPŁANÓW (5,9-10).
9 Wszystkie też pierwociny, które ofiarują synowie Izraelowi, należą do kapłana.
10 I cokolwiek do świątyni ofiarują od każdego i dają w ręce kapłana, jego będzie."

4. PRAWO ZAZDROŚCI (5,11-31). Podejrzenie małżonka odnośnie do swej żony (5,11-14); przywiedzenie przed kapłana i ofiara zazdrości (15); przygotowanie wody gorzkiej (16-17); zaklinanie (18-22); próba wody gorzkiej (23-28). Zakończenie (29-30).
11 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
12 "Mów do synów Izraelowych i rzeczesz do nich: Jeśliby czyja żona wystąpiła, i wzgardziwszy małżonkiem spała z innym mężem,
13 a te go by jej mąż dojść nie mógł, ale tajemne byłoby cudzołóstwo i świadkami nie mogłoby być dowiedzione, gdyż jej nie zastano na cudzołóstwie;
14 jeśli duch podejrzenia wzruszy męża przeciw żonie swej, która albo jest splugawiona, albo fałszywym posądzeniem dotknięta:
15 przywiedzie ją do kapłana i ofiaruje na obiatę za nią dziesiątą część korca mąki jęczmiennej; nie wleje na nią oliwy ani włoży kadzidła, ponieważ to jest ofiara podejrzenia i obiata na ujawnienie cudzołóstwa.
16 Przywiedzie ją tedy kapłan i postawi przed Panem.
17 I weźmie wody świętej w naczyniu glinianym i trochę ziemi z gruntu przybytku wsypie na nią.
18 A gdy stanie niewiasta przed obliczem Pańskim, odkryje głowę jej i włoży na jej ręce ofiarę wspominania i obiatę podejrzenia; a sam będzie trzymał wody bardzo gorzkie, na które ze złorzeczeniem klątwy nagromadził.
19 I poprzysięże ją, i rzecze: Jeśli nie spał mąż obcy z tobą i jeśli nie jesteś splugawiona przez to, żeś opuściła łoże małżeńskie, nie zaszkodzą ci te wody bardzo gorzkie, na które klątwy nagromadziłem.
20 Ale jeśli odstąpiłaś od męża twego i jesteś splugawiona, i z innym mężem obcowałaś,
21 tym przekleństwom podlegać będziesz: Niechaj cię Pan uczyni przekleństwem i przykładem dla innych wśród ludu swego; niech uczyni, że wygnije łono twoje, a żywot twój niech się rozedmie i pęknie.
22 Niechaj wnijdą wody przeklęte do wnętrzności twoich, niech się rozedmie żywot i niech wygnije łono. I odpowie owa niewiasta: Amen, Amen.
23 I napisze kapłan te przekleństwa na zwitku i zmaże je wodą bardzo gorzką, na którą klątwy nagromadził, i da jej pić.
24 A gdy ją wypije,
25 weźmie kapłan z ręki jej ofiarę podejrzenia i podniesie ją przed Panem, i włoży ją na ołtarz, tak wszakże, że
26 pierwej weźmie garść ofiary z tego, co się ofiaruje, i spali na ołtarzu, i tak da pić niewieście wodę bardzo gorzką.
27 Gdy ją wypije, jeśli splugawiona jest i wzgardziwszy mężem, cudzołóstwa winną się stała, rozejdzie się po niej woda przekleństwa i żywot jej się rozedmie, a łono wygnije, i będzie niewiasta na przekleństwo i na przykład wszystkiemu ludowi.
28 Ale jeśli nie jest splugawiona, nie dozna żadnej szkody i dziatki mieć będzie
29 Ta jest ustawa o podejrzeniu. Jeśli odstąpi żona od męża swego i jeśli splugawiona będzie,
30 a mąż duchem podejrzenia ruszony przywiedzie ją przed oblicze Pana i uczyni jej kapłan wedle wszystkiego, co jest napisane:
31 to mąż bez winy będzie, a ona poniesie skutki nieprawości swojej."

5. PRAWO NAZAREATU (6,1-21). Warunki nazareatu (6,1-8);.obrzęd przepisany na wypadek splamienia nazarejczyka nieczystością (9-12). Obrzędy na zakończenie ślubu (13-21).
6
1 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
2 "Mów do synów Izraelowych i rzeczesz do nich: Mąż albo niewiasta, gdy uczynią ślub, aby się poświęcić, i chcą się Panu poświęcić,
3 od wina i od wszystkiego, co upoić może wstrzymać się mają. Octu z wina i z jakiegokolwiek innego napoju, i cokolwiek z jagody winnej się wytłacza, pić nie będą; jagód winnych świeżych ani suchych jeść nie będą po wszystkie dni,
4 przez które Panu ślubem są poświęceni; cokolwiek z winnicy być może, od rodzynka aż do jagódki, jeść nie będą. Przez wszystek czas odłączenia jego brzytwa nie przejdzie przez głowę jego, aż się wypełni czas, na który się poświęcił Panu. Świętym będzie i zapuści włosy na głowie swojej.
6 Przez wszystek czas poświęcenia swego do umarłego nie wnijdzie,
7 i nawet pogrzebem ojca i matki, i brata, i siostry się nie skala, bo poświęcenie Boga jego jest na głowie jego.
8 Po wszystkie dni odłączenia swego świętym będzie Panu.
9 A jeśliby kto umarł nagle przy nim, splugawi się głowa jego poświęcona: ogoli ją natychmiast tegoż dnia, w którym się oczyści, i znowu dnia siódmego.
10 A ósmego dnia ofiaruje parę synogarlic albo dwoje gołąbiąt kapłanowi u wejścia do przymierza świadectwa.
11 I ofiaruje kapłan jedno za grzech, a drugie na całopalenie, i będzie się modlił zań, bo zgrzeszył przez umarłego, i poświęci głowę jego w ów dzień.
12 I poświęci Panu dni odłączenia jego, ofiarując baranka rocznego za grzech, wszakże tak, że dni poprzednie nie będą liczone, ponieważ splugawione zostało poświęcenie jego.
13 Ta jest ustawa o poświęceniu: gdy się wypełni czas, który był ślubem postanowił, przywiedzie go do wejścia przybytku przymierza
14 i złoży jako obiatę jego dla Pana baranka rocznego bez skazy na całopalenie i owcę roczną bez zmazy za grzech, i baranka bez skazy na ofiarę zapokojną,
15 i kosz chlebów przaśnych oliwą zaczynionych, i placki bez kwasu oliwą pomazane, i płynne ofiary każdego.
16 Kapłan je złoży przed Panem i ofiaruje tak za grzech jak i na całopalenie.
17 A baranka złoży na ofiarę zapokojną Panu ofiarując wespół kosz przaśników i płynne ofiary należne wedle zwyczaju.
18 Wtedy ogolony będzie nazarejczyk przed wejściem do przybytku przymierza z włosów poświęcenia swego: i weźmie włosy jego i włoży na ogień, który jest podłożony pod ofiarę zapokojną.
19 I weźmie łopatkę uwarzoną barana i chleb bez kwasu jeden z kosza i placek przaśny jeden, i da w ręce nazarejczyka po ogoleniu głowy jego.
20 A odebrawszy je znowu od niego, podniesie przed obliczem Pańskim; i będą poświęcone i do kapłana na leżeć będą tak jak mostek który odłączyć kazano, i łopatka. Potem może pić nazarejczyk wino.
21 Ta to jest ustawa o nazarejczyku, kiedy ślubuje obiatę swą Panu podczas poświęcenia swego, oprócz tego, co znajdzie ręka jego. Wedle tego, jak był w sercu ślubował, tak uczyni dla dokończenia poświęcenia swego "

FORMUŁA BŁOGOSŁAWIEŃSTWA KAPŁAŃSKIEGO (6,22-27).
22 I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc:
23 "Mów Aaronowi i synom jego: Tak błogosławić będziecie synom Izraelowym i rzeczecie im:
24 Niechaj ci Pan błogosławi i niechaj cię strzeże.
25 Niechaj pokaże Pan oblicze swoje tobie i niech się zmiłuje nad tobą.
26 Niech obróci Pan twarz swoją ku tobie i niech ci da pokój.
27 I będą wzywać imienia mego nad synami Izraelowymi, a ja im błogosławić będę."

III. Ostatnie wydarzenia na Synaju. (7,1-9,14)
1. DARY DOBROWOLNE KSIĄŻĄT (7,1-88). Darowanie wozów (7,19). Dary na poświęcenie ołtarza (10-11) od książąt Judy (12-17), Issachara (18-23), Zabulona (24-29), Rubena (30-35), Symeona (36-41), Gada (42-47), Efraima (48-53), Manassesa (54-59), Beniamina (60-65), Dana (66-71), Asera (72-77), Neftalego (78-83); streszczenie (84-88).
7
1 I stało się w dzień którego ukończył Mojżesz przybytek i postawił go, i namaścił, i poświęcił go ze wszystkim sprzętem jego, ołtarz także i wszystkie przybory jego:
2 ofiarowali książęta izraelscy i głowy rodów, którzy byli w każdym pokoleniu, i przełożeni nad tymi, którzy policzeni byli,
3 dary przed Panem: sześć wozów przykrytych z dwunastu wołami. Jeden wóz darowało dwóch książąt a każdy po jednym wołu, i przywiedli je przed przybytek.
4 I rzekł Panˇ do Mojżesza: "Przyjmij od nich,
5 aby były na posługę przybytku, i dasz je Lewitom według porządku posługi ich."
6 A tak przyjął Mojżesz wozy i woły i oddał je Lewitom.
7 Dwa wozy i cztery woły dał synom Gersona według tego, jak było im potrzebne.
8 Cztery drugie wozy i osiem wołów dał synom Merariego według urzędów i służby ich, pod ręką Itamara, syna Aarona, kapłana.
9 A synom Kaata nie dał wozów i wołów, bo w świątyni służą i brzemiona na swych ramionach noszą.
10 Ofiarowali tedy książęta na poświęcenie ołtarza w dzień, którego został namaszczony, dar swój przed ołtarz.
11 I rzekł Pan do Mojżesza: "Jeden książę każdego dnia niech ofiaruje dary na poświęcenie ołtarza."
12 A tak pierwszego dnia ofiarował dar swój Nahasson, syn Aminadaba, z pokolenia Judy.
13 A były w nim: miska srebrna, która ważyła sto trzydzieści syklów, czasza srebrna mająca siedemdziesiąt syklów wedle wagi świątyni, obie pełne białej mąki zaczynionej oliwą, na ofiarę;
14 moździerzyk z dziesięciu syklów złotych, pełen kadzidła;
15 wół ze stada i baran, i baranek roczny na całopalenie,
16 i kozioł za grzech; a na ofiarę zapokojną woły dwa, baranów pięć, kozłów pięć,
17 baranków rocznych pięć. Ta jest ofiara Nahassona, syna Aminadaba.
18 Drugiego dnia ofiarował Natanael, syn Suara, książę z pokolenia Issachara,
19 miskę srebrną, ważącą sto trzydzieści syklów, czaszę srebrną, mającą siedemdziesiąt syklów wedle wagi świątyni, obie pełne białej mąki, oliwą zaczynionej, na ofiarę;
20 moździerzyk złoty mający dziesięć syklów, pełen kadzidła; wołu ze stada i barana
21 i baranka rocznego na całopalenie,
22 i kozła za grzech;
23 a na ofiarę zapokojną woły dwa, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Natanaela, syna Suara.
24 Trzeciego dnia książę synów Zabulona, Eliab, syn Helona,
25 ofiarował miskę srebrną, ważącą sto trzydzieści syklów, czaszę srebrną, mającą siedemdziesiąt syklów na wagę świątyni, obie pełne białej mąki, oliwą zaczynionej, na ofiarę;
26 moździerzyk złoty, ważący dziesięć syklów, pełen kadzidła;
27 wołu ze stada i barana i baranka rocznego na całopalenie, i kozła za grzech;
28 a na ofiarę zapokojną,
29 woły dwa, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta jest ofiara Eliaba, syna Helona.
30 Dnia czwartego książę synów Rubena, Elisur, syn Sedeura,
31 ofiarował miskę srebrną, ważącą sto trzydzieści syklów, czaszę srebrną, mającą siedemdziesiąt syklów na wagę świątyni, obie pełne białej mąki, oliwą zaczynionej, na ofiarę;
32 moździerzyk złoty, ważący dziesięć syklów, pełen kadzidła;
33 wołu ze stada i barana i baranka rocznego na całopalenie, i kozła za grzech;
34 a na ofiarę zapokojną woły dwa,
35 baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Elisura, syna Sedeura.
36 Dnia piątego książę synów Symeona, Salamiel, syn Surysaddaja,
37 ofiarował miskę srebrną, ważącą sto trzydzieści syklów, czaszę srebrną, mającą siedemdziesiąt syklów na wagę świątyni, obie pełne białej mąki, oliwą zaczynionej na ofiarę;
38 moździerzyk złoty, ważący dziesięć syklów, pełen kadzidła;
39 wołu ze stada i barana, i baranka rocznego na całopalenie,
40 i kozła za grzech; a na ofiary zapokojne woły dwa,
41 baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Salamiela, syna Surysaddaja.
42 Dnia szóstego książę synów Gada, Eliasaf; syn Duela,
43 ofiarował miskę srebrną, ważącą sto trzydzieści syklów, czaszę srebrną, mającą siedemdziesiąt syklów na wagę świątyni, obie pełne białej mąki, oliwą zaczynionej na ofiarę;
44 moździerzyk złoty, ważący dziesięć syklów, pełen kadzidła;
45 wołu ze stada i barana, i baranka rocznego na całopalenie,
46 i kozła za grzech; a na ofiary zapokojne woły dwa,
47 baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Eliasafa, syna Duela.
48 Dnia siódmego książę synów Efraima, Elisama, syn Ammiuda,
49 ofiarował miskę srebrną, ważącą sto trzydzieści syklów, czaszę srebrną mającą siedemdziesiąt syklów na wagę świątyni, obie pełne białej mąki, oliwą zaczynionej na ofiarę;
50 moździerzyk złoty, ważący dziesięć syklów, pełen kadzidła;
51 wołu ze stada i barana, i baranka rocznego na całopalenie,
52 i kozła za grzech; a na ofiary zapokojne woły dwa,
53 baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Elisama, syna Ammiuda.
54 Dnia ósmego książę synów Manassesa, Gamaliel, syn Fadassura, ofiarował miskę srebrną,
55 ważącą sto trzydzieści syklów, czaszę srebrną, mającą siedemdziesiąt syklów na wagę świątyni, obie pełne białej mąki, oliwą zaczynionej na ofiarę;
56 moździerzyk złoty, ważący dziesięć syklów pełen kadzidła;
57 wołu ze stada i barana, i baranka rocznego na całopalenie,
58 i kozła za grzech; a na ofiary zapokojne woły dwa,
59 baranów pięć, kozłów pięć, baranów rocznych pięć. Ta była ofiara Gamaliela, syna Fadassura.
60 Dnia dziewiątego książę synów Beniamina, Abidan, syn Gedeona,
61 ofiarował miskę srebrną, ważącą sto trzydzieści syklów, czaszę srebrną, mającą siedemdziesiąt syklów na wagę świątyni, obie pełne białej mąki, oliwą zaczynionej na ofiarę;
62 i moździerzyk złoty, ważący dziesięć syklów, pełen kadzidła; wolu ze stada i barana,
63 i baranka rocznego na całopalenie,
64 i kozła za grzech;
65 a na ofiary zapokojne woły dwa, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Abidana, syna Gedeona.
66 Dnia dziesiątego książę synów Dana, Ahiezer, syn Ammisaddaja,
67 ofiarował miskę srebrną, ważącą sto trzydzieści syklów, czaszę srebrną, mającą siedemdziesiąt syklów na wagę świątyni, obie pełne białej mąki, oliwą zaczynionej na ofiarę;
68 moździerzyk złoty, ważący dziesięć syklów, pełen kadzidła; wołu ze stada, i barana,
69 i baranka rocznego na całopalenie,
70 i kozła za grzech;
71 a na ofiary zapokojne woły dwa, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Ahiezera, syna Ammisaddaja.
72 Dnia jedenastego książę synów Asera, Fegiel, syn Ochrana,
73 ofiarował miskę srebrną, ważącą sto trzydzieści syklów, czaszę srebrną, mającą siedemdziesiąt syklów na wagę świątyni, obie pełne białej mąki, oliwą zaczynionej na ofiarę;
74 moździerzyk złoty, mający dziesięć syklów, pełen kadzidła; wołu ze stada i barana,
75 i baranka rocznego na całopalenie,
76 i kozła za grzech;
77 a na ofiary zapokojne woły dwa, baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Fegiela, syna Ochrana.
78 Dnia dwunastego książę synów Neftalego, Ahira, syn Enana,
79 ofiarował miskę srebrną, ważącą sto trzydzieści syklów, czaszę srebrną mającą siedemdziesiąt syklów na wagę świątyni, obie pełne białej mąki, oliwą zaczynionej na ofiarę;
80 moździerzyk złoty, ważący dziesięć syklów, pełen kadzidła;
81 wołu ze stada i barana, i baranka rocznego na całopalenie,
82 i kozła za grzech; a na ofiary zapokojne woły dwa,
83 baranów pięć, kozłów pięć, baranków rocznych pięć. Ta była ofiara Ahira, syna Enana.
84 Te rzeczy na poświęcenie ołtarza zostały ofiarowane od książąt Izraelowych w dzień, którego poświęcono: misek srebrnych dwanaście, czasz srebrnych dwanaście, moździerzyków złotych dwanaście,
85 tak że sto trzydzieści syklów srebra miała miska jedna, a siedemdziesiąt syklów czasza jedna, to jest razem wszystkich naczyń ze srebra syklów dwa tysiące czterysta wagi świątyni;
86 moździerzyków złotych dwanaście pełnych kadzidła, po dziesięć syklów ważących wagą świątyni, to jest razem złota syklów sto dwadzieścia;
87 wołów ze stada na całopalenie dwanaście, baranów dwanaście, baranków rocznych dwanaście i płynne ofiary ich,
88 kozłów dwanaście za grzech; na ofiary zapokojne wołów dwadzieścia cztery, baranów sześćdziesiąt, kozłów sześćdziesiąt, baranków rocznych sześćdziesiąt. Te rzeczy zostały ofiarowane na poświęcenie ołtarza, gdy go namaszczono.

2. JAK MÓWIŁ BÓG DO MOJŻESZA (7,84).
89 A gdy wchodził Mojżesz do przybytku przymierza, aby się radzić wyrocznicy, słyszał głos mówiącego do siebie z ubłagalni, która była nad skrzynią świadectwa między dwoma cherubami, skąd też mawiał do niego.

PRZYRZĄDZENIE LAMP (8,1-4).
8
1 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
2 "Mów Aaronowi i rzeczesz do niego: Gdy będziesz umieszczał siedem lamp, świecznik na stronie południowej niech będzie postawiony. To tedy przykaż, aby lampy były zwrócone na północ naprzeciw stołu chlebów pokładnych; ku tej stronie ku której obrócony jest świecznik, świecić mają."
3 I uczynił tak Aaron, i postawił lampy na świeczniku, jak rozkazał Pan Mojżeszowi.
4 A taka była robota świecznika: był ze złota kutego, tak słupiec środkowy, jak i wszystko, co z obu stron ramion wychodziło; wedle wzoru, który ukazał Pan Mojżeszowi, tak wykonał świecznik.

WPROWADZENIE LEWITÓW NA URZĄD (8,5-26).
Przepis o obrzędach poświęcenia (8,5-15). Lewici podstawieni na miejsce pierworodnych (16-18) i podporządkowani kapłanom (19). Wykonanie (20-22). Granice wieku wymagane do służby Lewitów (23-26).
5 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
6 "Weźmij Lewitów spośród synów Izraelowych
7 i oczyść ich wedle tego obrządku: Niech będą pokropieni wodą oczyszczenia niech ogolą wszystkie włosy ciała swego.
8 A gdy wymyją szaty swe i oczyszczeni będą, wezmą wołu ze stada i jako chlebną ofiarę jego białą mąkę oliwą zaczynioną, a wołu drugiego ze stada ty weźmiesz za grzech.
9 I przywiedziesz Lewitów przed przybytek przymierza, zwoławszy wszystką rzeszę synów Izraelowych.
10 A gdy Lewici będą przed Panem, włożą synowie Izraelowi ręce swe na nich,
11 I ofiaruje Aaron Lewitów jako dar przed oczyma Pańskimi od synów Izraelowych, aby sprawowali służbę dla niego.
12 Lewici też położą ręce swe na głowy wołów, z których jednego ofiarujesz za grzech, a drugiego na całopalenie Pańskie, abyś się wstawiał za nimi.
13 I postawisz Lewitów przed oczyma Aarona i synów jego, i poświęcisz jako ofiarowanych Panu,
14 i odłączysz spośród synów Izraelowych, aby byli moimi.
15 A potem wnijdą do przybytku przymierza, aby mi służyć. I tak oczyścisz i poświęcisz ich na ofiarę Panu, to w darze dani mi są od synów Izraelowych.
16 W miejsce pierworodnych, którzy otwierają wszemu żywot w Izraelu, wziąłem ich.
17 Moje bowiem jest wszystko pierworodne synów Izraelowych, tak z ludzi jak i z bydła; od dnia, którego pobiłem wszelkie pierworodne w ziemi egipskiej, poświęciłem ich sobie.
18 I wziąłem Lewitów w miejsce wszystkich pierworodnych synów Izraelowych,
19 i darowałem ich Aaronowi i synom jego spośród ludu, aby mi służyli zamiast Izraela w przybytku przymierza i modlili się za nich, aby nie spadła plaga na lud, jeśliby śmieli przystąpić do świątyni."
20 I uczynili Mojżesz i Aaron, i cała gromada synów Izraelowych z Lewitami, co był rozkazał Pan Mojżeszowi.
21 I oczyścili się i wymyli szaty swoje, i podniósł ich w ofierze Aaron przed Panem, i modlił się za nich,
22 aby oczyszczeni weszli na urzędy swe do przybytku przymierza przed Aarona i synów jego. Jak rozkazał Pan Mojżeszowi o Lewitach, tak się stało.
23 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
24 "To jest prawo o Lewitach: od dwudziestu pięciu lat i wyżej wchodzić będą, aby służyć w przybytku przymierza.
25 A gdy pięćdziesiąt lat wieku skończą, służyć przestaną i będą pomocnikami braci swych w przybytku przymierza,
26 aby strzec tego, co im zlecą, ale robót samych niech nie pełnią. Tak rozporządzisz Lewitom o posługach ich "

5. PASCHA NA SYNAJU (9,1-14). Polecenie i wykonanie (9,1-5). Niektórzy wstrzymani wskutek nieczystości (6-8); Pascha w drugim miesiącu (9-12). Kara za opuszczenie Paschy (13). Obcy (14).
9
1 Rzekł Pan do Mojżesza na puszczy Synaj roku drugiego po wyjściu ich z ziemi egipskiej, miesiąca pierwszego, mówiąc:
2 "Niech obchodzą synowie Izraelowi Paschę czasu swego,
3 czternastego dnia miesiąca tego ku wieczorowi, według wszystkich obrzędów i przepisów jej."
4 I przykazał Mojżesz synom Izraelowym, aby obchodzili Paschę.
5 I uczynili czasu swego, czternastego dnia miesiąca ku wieczorowi na górze Synaj; wedle wszystkiego, co był rozkazał Pan Mojżeszowi, tak uczynili synowie Izraelowi.
6 Ale oto niektórzy, splugawieni przez zwłoki człowieka, nie mogąc obchodzić Paschy dnia tego, przystąpili do Mojżesza i Aarona,
7 i rzekli im: "Nieczyści jesteśmy przez zwłoki ludzkie. Czemuż mamy być pokrzywdzeni i nie możemy złożyć ofiary Panu czasu swego wśród synów Izraelowych?"
8 Odpowiedział im Mojżesz: "Postójcie, aż się poradzę, co Pan o was każe."
9 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
10 "Mów synom Izraelowym: Człowiek z narodu waszego, który będzie nieczysty przez zwłoki albo będzie w dalekiej drodze, niechaj dopełni Paschy Panu
11 miesiąca drugiego, czternastego dnia miesiąca ku wieczorowi; z przaśnikami i polną sałatą jeść ją będą;
12 nie zostawią z niej nic aż do rana i kości jej nie złamią: wszystek obrządek Paschy zachowają.
13 Ale jeśli kto i czysty jest i nie był w drodze, a przecież nie dopełnił Paschy, będzie wygładzona dusza owa z ludu swego, bo ofiary Panu nie złożył czasu swego: grzech swój sam poniesie.
14 Gość też i przychodzień jeśli będą u was, dopełnią Paschy Panu według obrzędów i przepisów o niej. Ustawa jedna będzie u was tak dla przychodnia jak i dla tubylca "

6. SŁUP OBŁOKU (9,15-23). Jego obecność (9,15-16); jego ruchy, normujące ruchy obozu (17-23).
15 Dnia tedy, którego został postawiony przybytek, okrył go obłok. A od wieczora aż do rana był nad przybytkiem jakby blask ognia.
16 Tak się działo ustawicznie: we dnie okrywał go obłok, a w nocy jakby blask ognia.
17 A gdy podnosił się obłok, który okrywał przybytek, wtedy ruszali synowie Izraelowi, a na miejscu, kędy stanął obłok, tam się obozem rozkładali.
18 Na rozkazanie Pańskie ciągnęli i na rozkazanie jego rozbijali namioty. Przez wszystkie dni, przez które stał obłok nad przybytkiem, mieszkali na tymże miejscu.
19 A jeśli się zdarzyło, że przez długi czas trwał nad nim, stali synowie Izraelowi na straży Pańskiej i nie ruszali się,
20 jak długo był obłok nad przybytkiem. Na rozkazanie Pańskie rozbijali namioty i na rozkazanie jego składali.
21 Jeśli był obłok od wieczora aż do rana, a zaraz rano odstępował od namiotu, ciągnęli; a jeśli po dniu i nocy odstępował, rozbierali namioty.
22 A jeśli przez dwa dni albo przez jeden miesiąc, albo dłuższy czas stał nad namiotem, mieszkali synowie Izraelowi na tymże miejscu i nie ruszali się; ale zaraz, skoro odstąpił, ruszali.
23 Na słowo Pańskie rozbijali namioty i na słowo jego ciągnęli; i byli na straży Pańskiej według rozkazania jego przez Mojżesza.

7, SREBRNE TRĄBY (10,1-10). Ich wykonanie (10,1-2); użytek na zwoływanie zgromadzenia i na ruszanie obozu (3-8), w czasie wojny i przy kulcie (9-10).
10
1 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
2 "Uczyń sobie dwie trąby srebrne kute, którymi byś mógł zwoływać lud, gdy obóz ma ruszyć.
3 A gdy w trąby zatrąbisz, zgromadzi się do ciebie wszystek lud do drzwi przybytku przymierza.
4 Jeśli raz zatrąbisz, przyjdą do ciebie książęta i głowy gromady Izraelowej.
5 A jeśli dłuższe i przerywane trąbienie zabrzmi, zwiną obóz pierwsi ci, którzy są na wschód słońca.
6 A na drugie trąbienie i takież brzmienie trąby, złożą namioty ci, którzy mieszkają na południe. I tak samo i inni uczynią, gdy będą trąbić na pochód.
7 Lecz gdy się będzie miał lud zgromadzić, będzie proste brzmienie trąb, a bez przerwy brzmieć będą.
8 A trąbić będą synowie Aaronowi, kapłani, w trąby; i będzie to ustawą wieczną w pokolenia wasze.
9 Jeśli wyciągniecie z ziemi waszej wojnę przeciw nieprzyjaciołom, którzy walczą przeciwko wam, będziecie trąbić głośno brzmiącymi trąbami, i będzie to przypomnieniem was przed Panem, Bogiem waszym, abyście zostali wyrwani z rąk nieprzyjaciół waszych.
10 Jeśli kiedy będziecie mieć ucztę i dni święte, i nów miesiąca, trąbić będziecie trąbami przy całopaleniach i przy ofiarach zapokojnych, aby wam były na wspomnienie przed Bogiem waszym. Ja Pan, Bóg wasz."

CZĘŚC II
(10,11-12,I5)
Z Synaju do Kadesz.
1l. WYMARSZ ZE SYNAJU (10,11-28). Streszczenie i wymarsz (10,11-12). Obóz Judy (13-l7), Rubena (18-21), Efraima (22-24), Dana (25-27). Streszczenie (28).
11 Roku drugiego miesiąca drugiego, dwudziestego dnia miesiąca podniósł się obłok od przybytku przymierza,
12 i ruszyli synowie Izraelowi hufcami swymi z pustyni Synaj, i położył się obłok na puszczy Faran.
13 I ruszyli obóz pierwsi, według rozkazania Pańskiego przez Mojżesza,
14 synowie Judy hufcami swymi, których hetmanem był Nahasson, syn Aminadaba.
15 W pokoleniu synów Issachara hetmanem był Natanael, syn Suara.
16 W pokoleniu Zabulona hetmanem był Eliab, syn Helona.
17 Potem złożono przybytek, a synowie Gersona i Merariego wyszli niosąc go.
18 Ruszyli też synowie Rubena hufcami i szeregami swymi; hetmanem ich był Elisur, syn Sedeura.
19 A w pokoleniu synów Symeona hetmanem był Salamiel, syn Surysaddaja.
20 A w pokoleniu Gada hetmanem był Eliasaf; syn Duela.
21 Ruszyli też Kaatyci, niosący świątynię. Tak długo był niesiony przybytek, aż przyszli na miejsce, gdzie miał być postawiony.
22 Ruszyli obozem i synowie Efraima hufcami swymi; w ich wojsku hetmanem był Elisama, syn Ammiuda.
23 A w pokoleniu synów Manassesa hetmanem był Gamaliel, syn Fadassura.
24 A nad pokoleniem Beniamina hetmanem był Abidan, syn Gedeona.
25 Na ostatku wszystkich obozów ciągnęli synowie Dana hufcami swymi; w ich wojsku hetmanem był Ahiezer, syn Ammisaddaja.
26 A w pokoleniu synów Asera hetmanem był Fegiel, syn Ochrana.
27 A pokoleniu synów Neftalego hetmanem był Ahira, syn Enana.
28 Takim porządkiem zwijali obóz synowie Izraelowi według hufców swych, gdy wyruszali.

2. MOJŻESZ ZAPRASZA SWEGO SZWAGRA BY MU TOWARZYSZYŁ (10,29-32).
29 I rzekł Mojżesz do Hobaba, syna Raguela Madianity, krewnego swego "Ciągniemy do miejsca, które nam Pan dać ma; pójdź z nami, żebyśmy ci uczynili dobrze, bo Pan obiecał dobra Izraelowi."
30 On mu odpowiedział: "Nie pójdę z tobą, ale się wrócę do ziemi swej, w której się narodziłem."
31 A on: "Nie opuszczaj nas, rzecze, bo ty wiesz, na których miejscach po puszczy obozem stawać mamy, i będziesz przewodnikiem naszym.
32 A gdy, przyjdziesz z nami, cokolwiek najlepszego będzie z bogactw, które nam Pan da, tobie damy."

3. PIERWSZE POSTOJE (10,33-11,34). Trzy dni drogi, obłok, hasło wymarszu i postoju. Tabeera, ogień z nieba (11,1-3). Kibrot Hattaawa: narzekanie na mannę (4-9). Skarga Mojżesza przed Bogiem. Obietnica dania pomocników i mięsa (16-23). Siedemdziesięciu starszych (24-25); Eldad i Medad (26-30). Przepiórki (31-32). Kara (33-34),
33 Ciągnęli tedy od góry Pańskiej drogą trzech dni, a skrzynia przymierza Pańskiego szła przed nimi przez trzy dni, upatrując miejsce na obóz.
34 Obłok też Pański był nad nimi we dnie, gdy ciągnęli.
35 A gdy podnoszona była skrzynia, mawiał Mojżesz: "Powstań, Panie, a niech się rozproszą nieprzyjaciele twoi, i niech uciekają ci, którzy cię nienawidzą, od oblicza twego!"
36 A gdy ją składano, mówił: "Wróć się, Panie, do gromady wojska izraelskiego!"
11
1 W tym czasie wszczęło się przeciw Panu szemranie ludu, jakby utyskującego dla trudu. Usłyszawszy to Pan rozgniewał się i zapalił się przeciw nim ogień Pański i pożarł ostatnią część obozu.
2 A gdy lud wołał do Mojżesza, modlił się Mojżesz do Pana i zgasł ogień.
3 I dał owemu miejscu nazwę Pożar, ponieważ rozżarzył się przeciwko nim ogień Pański.
4 Lud bowiem pospolity, który był wyszedł z nimi, rozpalił się pożądaniem, a siedząc i płacząc z synami Izraelowymi, którzy się przyłączyli, mówił: "Któż nam da mięsa do jedzenia?
5 Wspominamy ryby, któreśmy jadali w Egipcie darmo; przychodzą na pamięć ogórki i melony, i pory, i cebule, i czosnki.
6 Dusza nasza schnie, na nic innego nie patrzą oczy nasze, jeno na mannę."
7 A była manna jak nasienie kolendry, barwy bdeliowej.
8 I obchodził lud, i zbierając ją, mełł na żarnach albo tłukł w moździerzu i warzył w garnku, i robił z niej placki, smaku jakby chleba z oliwą.
9 A gdy padała w nocy na obóz rosa, spadała również i manna.
10 Usłyszał tedy Mojżesz lud płaczący po domach swych, każdego u wejścia do namiotu swojego. I rozgniewała się zapalczywość Pańska bardzo; ale i Mojżeszowi wydawała się rzecz nieznośną.
11 I rzekł do Pana: "Czemuś udręczył sługę twego? czemu nie znajduję łaski przed tobą? i czemuś włożył ciężar wszystkiego ludu tego na mnie?
12 Czyż ja począłem to wszystko mnóstwo albom je urodził, żebyś mi rzekł: Noś ich na łonie twoim, jak zwykła nosić matka dzieciątko, zanieś do ziemi, którąś przysiągł dać ojcom ich?
13 Skądże ja mam wziąć mięso, abym dał tak wielkiemu mnóstwu? Płaczą na mnie mówiąc: Daj nam mięsa, abyśmy jedli!
14 Nie mogę sam zdzierżeć wszystkiego ludu tego,
15 bo mi ciężki jest. A jeśli się tobie inaczej zda, proszę, abyś mię zabił, a niechaj znajdę łaskę w oczach twoich, abym nie cierpiał tak wiele złego!"
16 I rzekł Pan do Mojżesza: "Zbierz mi siedemdziesięciu mężów ze starszych Izraelowych, o których ty wiesz, że są starszymi ludu i przywódcami i przywiedziesz ich do drzwi przybytku przymierza, i każesz im tam stać z sobą,
17 żebym zstąpił i mówił do ciebie; a odejmę z ducha twego i dam im, aby dźwigali z tobą brzemię tego ludu i żebyś ty sam nie był obciążony.
18 A do ludu rzeczesz: Poświęćcie się! Jutro będziecie jeść mięso. Bom ja słyszał was mówiących: Kto nam da mięsa do jedzenia? Dobrze nam było w Egipcie. Da wam tedy Pan mięsa i będziecie jedli,
19 nie przez jeden dzień ani dwa, albo pięć albo dziesięć, ani też dwadzieścia,
20 ale przez miesiąc dni, aż wyjdzie wam przez nozdrza i obróci się w obrzydliwość: dlatego, żeście odpędzili Pana, który jest w pośrodku was, i płakaliście przed nim, mówiąc: Pocożeśmy wyszli z Egiptu?"
21 I rzekł Mojżesz: "Sześćset tysięcy pieszych jest ludu tego, a ty mówisz: Dam im jeść mięsa przez cały miesiąc?
22 Czyż owiec i wołów takie mnóstwo nabiją, żeby im starczyło do jedzenia? Albo się wszystkie ryby morskie razem zbiorą, aby ich nasycić?"
23 Odpowiedział mu Pan: "Czyż ręka Pańska jest niemocna? Już teraz ujrzysz, czy moja mowa czynem się spełni."
24 Przyszedł tedy Mojżesz i powiedział ludowi słowa Pańskie, a zebrawszy siedemdziesięciu mężów ze starców izraelskich, postawił ich dokoła przybytku.
25 I zstąpił Pan przez obłok, i mówił do niego, odejmując z ducha, który był w Mojżeszu, i dając siedemdziesięciu mężom. A gdy duch spoczął na nich, prorokowali i potem nie przestali.
26 A w obozie zostali byli dwaj mężowie, z których jednego zwano Eldad a drugiego Medad, i na nich spoczął duch, bo i oni byli popisani, a nie wyszli byli do przybytku.
27 A gdy prorokowali w obozie, przybiegło pacholę i dało znać Mojżeszowi mówiąc: "Eldad i Medad prorokują w obozie."
28 Jozue, syn Nuna, sługa Mojżeszów i wybrany z wielu, rzekł natychmiast: "Panie mój, Mojżeszu, zabroń im!"
29 A on: "Co się ujmujesz zazdrośnie za mną? Kto by dał, aby wszystek lud prorokował i żeby im dał Pan ducha swego!"
30 I wrócił się Mojżesz i starsi izraelscy do obozu.
31 A wiatr wyszedłszy od Pana, porwał zza morza przepiórki i przyniósł je, i spuścił na obóz, na jeden dzień drogi ze wszystkich stron obozu wkoło, i latały po powietrzu na dwa łokcie wysoko nad ziemią.
32 Wstał tedy lud przez wszystek ów dzień i noc, i drugiego dnia i nazbierali przepiórek, kto mało, dziesięć korcy; i suszyli je dokoła obozu.
33 Jeszcze mięso było w zębach ich i nie ustał jeszcze ten pokarm, a oto zapalczywość Pańska wzruszywszy się przeciw ludowi uderzyła go plagą bardzo wielką. I nazwano owo miejsce Groby Pożądania, bo tam pogrzebano lud, który pożądał.

4. W HASEROT: SZEMRANIE MARII I AARONA (11,35-12,15). W Haserot (11,35). Znieważenie Mojżesza przez Marię i Aarona (12,1-2a). Bóg ujmuje się za Mojżeszem (2b-8). Ukaranie Marii, jej uzdrowienie (9-15).
35 A ruszywszy od Grobów Pożądania, przyszli do Haserot i zatrzymali się tam.
12
1 mówiła Maria i Aaron przeciw Mojżeszowi z powodu żony jego, Etiopki, i rzekli:
2 "Czyż tylko przez Mojżesza samego mówił Pan? czy i nam także nie mówił?"
3 Gdy to usłyszał Pan (bo Mojżesz był mężem bardzo cichym nad wszystkich ludzi, którzy mieszkali na ziemi),
4 rzekł natychmiast do niego i do Aarona i do Marii: "Wynijdźcie tylko wy troje do przybytku przymierza."
5 A gdy wyszli, zstąpił Pan w słupie obłoku i stanął u wejścia przybytku, wołając Aarona i Marię.
6 Gdy wyszli, rzekł do nich: "Słuchajcie słów moich: Jeśli kto jest między wami prorokiem Pańskim, w widzeniu ukażę się mu albo przez sen będę mówił do niego.
7 Ale nie taki sługa mój Mojżesz, który we wszystkim domu moim najwierniejszy jest;
8 albowiem z ust do ust mówię jemu i jawnie, a nie przez zasłony i figury Pana widzi. Czemużeście się nie bali uwłaczać słudze memu Mojżeszowi?"
9 I rozgniewawszy się na nich,
10 odszedł i obłok też odszedł, który był nad przybytkiem; a oto Maria ukazała się zbielała od trądu jak śnieg. A gdy na nią spojrzał Aaron
11 i ujrzał trądem obsypaną rzekł do Mojżesza: "Proszę, panie mój, nie składaj na nas grzechu tego, któregośmy się głupio dopuścili,
12 aby się nie stała ta jako martwa i jako niedoszły płód, który wypada z żywota matki swej. Oto już połowa ciała jej pożarta jest od trądu!"
13 I wołał Mojżesz do Pana: "Boże, proszę, uzdrów ją!"
14 A Pan mu odpowiedział: "Gdyby był ojciec jej plunął na jej oblicze, czyżby nie musiała przynajmniej przez siedem dni od wstydu płonąć? Niech będzie wyłączona z obozu na siedem dni, a potem będzie znowu przyzwana."
15 Wyłączono tedy Marię z obozu przez siedem dni; a lud nie ruszył się z miejsca owego, aż znowu przyzwano Marię.

CZĘŚC III
(13,1-20,13)
W Kadesz.
SZPIEDZY WYSŁANI DO ZIEMI CHANAAN (13,1-34). Przybycie do Kadesz na puszczy Faran (1). Na rozkaz Boży (2-3) Mojżesz wysyła przedniejszych mężów do ziemi Chanaan na zwiady (4-17) i daje im wskazówki (18-2l). Droga (22-25). Powrót do Kadesz, relacja przygnębiająca (26-30). Kaleb daremnie stara się uspokoić lud (31-34).
13
1 I ruszył lud z Haserot, i rozbił namioty w pustyni Faran.
2 I tam powiedział Pan do Mojżesza mówiąc:
3 "Poślij mężów, aby przepatrzyli ziemię Chananejską, którą mam dać synom Izraelowym, po jednemu z każdego pokolenia, z przedniejszych."
4 Uczynił Mojżesz, co Pan kazał, i posłał z puszczy Faran mężów przedniejszych, których te są imiona:
5 z pokolenia Rubena Samua, syn Zechura;
6 z pokolenia Symeona Safat, syn Huriego;
7 z pokolenia Judy Kaleb, syn Jefona;
8 z pokolenia Issachara Igal, syn Józefa;
9 z pokolenia Efraima Ozee, syn Nuna;
10 z pokolenia Beniamina Falty, syn Rafua;
11 z pokolenia Zabulona Gediel, syn Sodiego;
12 z pokolenia Józefa, berła Manassesa, Gaddi, syn Susa;
13 z pokolenia Dana Ammiel, syn Gemalliego;
14 z pokolenia Asera, Setur, syn Michaela;
15z pokolenia Neftalego Nahabi, syn Wapsiego;
16 z pokolenia Gada Guel, syn Mahiego.
17 Te są imiona mężów, których posłał Mojżesz na przepatrzenie ziemi; a Ozeasza, syna Nuna, nazwał Jozuem.
18 Posłał ich tedy Mojżesz na przepatrzenie ziemi Chananejskiej i rzekł do nich: "Idźcie południową stroną.
19 A gdy przyjdziecie na góry, przepatrzcie ziemię, jaka jest, i lud, który ją zamieszkuje, czy jest mocny albo słaby; czy ich mała liczba, czy wielka;
20 sama ziemia dobra, czy zła; jakie miasta murowane czy bez muru; ziemia tłusta czy niepłodna,
21 zalesiona albo bez drzew. Nabierzcie serca, a przynieście nam z owoców ziemi." A był to czas, kiedy już wczesne jagody winne jeść było można.
22 A gdy poszli, wyszpiegowali ziemię od puszczy Sin aż do Rohob, kędy się wchodzi do Emat.
23 I poszli na południe, i przyszli do Hebronu, gdzie byli Achiman i Sisaj, i Tolmaj, synowie Enaka, bo Hebron siedem lat przed Tanis, miastem egipskim, było zbudowane.
24 A gdy przyszli do strumienia Grona, urznęli gałąź winną z jagodami jej, a nieśli ją na drągu dwaj mężowie, nabrali też z jabłek granatu i fig owego miejsca,
25 które nazwano Nehel Eskol, to jest strumień grona, dlatego, że stamtąd grono winne przynieśli synowie Izraelowi.
26 I powrócili szpiedzy z ziemi po czterdziestu dniach, obszedłszy wszystką krainę,
27 i przyszli do Mojżesza i Aarona, i do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelowych na pustynię Faran, to jest do Kades, i opowiadali im i wszystkiemu mnóstwu, i pokazali owoce ziemi.
28 I powiadali mówiąc: "Przyszliśmy do ziemi, do którejś nas posłał, która istotnie opływa mlekiem i miodem, jak z tych owoców poznać można.
29 Ale mieszkańców ma bardzo mocnych i miasta wielkie i murowane. Widzieliśmy tam pokolenie Enaka.
30 Amalek mieszka na południe, Hetejczyk i Jebuzejczyk, i Amorejezyk po górach. Chananejczyk zaś mieszka nad morzem i przy rzece Jordanie."
31 Wtem Kaleb, hamując szemranie ludu, które się wszczynało przeciw Mojżeszowi, rzekł: "Pójdźmy i posiądźmy ziemię bo ją odzierżyć będziemy mogli!"
32 Lecz drudzy, którzy z nim byli, mówili: "Żadną miarą nie możemy ciągnąć do tego ludu, bo mocniejszy jest niźli my."
33 I uwłaczali ziemi, którą byli oglądali, przed synami Izraelowymi, mówiąc: "Ziemia, którąśmy przejrzeli, pożera mieszkańców swych; lud, któryśmy widzieli, wysokiego wzrostu jest.
34 Tameśmy widzieli ludzi potwornych, synów Enaka, z rodu olbrzymów, do których przyrównani, zdaliśmy się jak szarańcza."

BUNT I KARA (14,1-38). Oburzenie Izraelitów, chcą powrócić do Egiptu (1-4); Jozue i Kaleb daremnie ich uspokajają (5-9). Gniew Boży (10-12). Prośba Mojżesza, by dla chwały imienia swego Jahwe przebaczył (13-19). Kara: wymrą wszyscy od dwudziestu lat życia (20-32); 40 lat na pustyni (33-35). Śmierć szpiegów z wyjątkiem Jozuego i Kaleba (36-38).
14
1 tak wrzeszcząc wszystek gmin, płakał owej nocy.
2 I szemrali przeciw Mojżeszowi i Aaronowi wszyscy synowie Izraelowi, mówiąc:
3 "Obyśmy byli pomarli w Egipcie! I na tej wielkiej pustyni, daj Boże, byśmy poginęli, i by nie wyprowadził nas Pan do tej ziemi, abyśmy nie padli od miecza, a żony i dziatki nasze nie były zaprowadzone w niewolę. Czyż nie lepiej wrócić się do Egiptu?"
4 I rzekli jeden do drugiego: "Ustanówmy sobie wodza i wróćmy się do Egiptu."
5 Usłyszawszy to Mojżesz i Aaron, upadli na oblicze na ziemię przed wszystkim gminem synów Izraelowych.
6 Ale Jozue, syn Nuna, i Kaleb, syn Jefona, którzy też przepatrywali ziemię,
7 rozdarli szaty swe i mówili do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelowych: "Ziemia, którąśmy obeszli, bardzo dobra jest.
8 Jeśli będzie nam Pan miłościw, wprowadzi nas do niej i da nam ziemię, mlekiem i miodem płynącą.
9 Nie chciejcie opornymi być przeciw Panu i nie bójcie się ludzi ziemi owej, bo jak chleb tak ich zjeść możemy. Odstąpiła od nich wszelka obrona; Pan z nami jest, nie bójcie się!"
10 A gdy wołało wszystko zgromadzenie i chciało ich kamieniami pobić, ukazała się chwała Pańska nad namiotem przymierza wszystkim synom Izraelowym
11 I rzekł Pan do Mojżesza: "Dokądże będzie mi uwłaczał ten lud? Pókiż mi wierzyć nie będą mimo wszystkie znaki, którem czynił przed nimi?
12 Uderzę ich tedy morem i wytrącę, a ciebie uczynię książęciem nad narodem wielkim i mocniejszym niż ten jest."
13 I rzekł Mojżesz do Pana: "Tak, że usłyszą Egipcjanie, z których pośrodka wywiodłeś ten lud,
14 i mieszkańcy tej ziemi, którzy słyszeli, że ty, Panie, jesteś między tym ludem i bywasz widziany twarzą w twarz, a iż twój obłok ich osłania, i w słupie obłoku chodzisz przed nimi we dnie, a w słupie ognistym w nocy:
15 żeś pobił takie mnóstwo jak człowieka jednego, i rzekną:
16 Nie mógł wprowadzić ludu do ziemi, którą im był przysiągł, i przeto ich pobił na puszczy. Niechaj tedy będzie uwielbiona moc Pańska, jak przysiągłeś mówiąc:
18 Pan cierpliwy i wielkiego miłosierdzia, gładzący nieprawość i grzechy, a żadnego niewinnego nie opuszczający, który nawiedzasz grzechy ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia.
19 Odpuść, proszę, grzech ludu twego według wielkości miłosierdzia twego, jak byłeś miłościw wychodzącym z Egiptu aż do tego miejsca!"
20 I rzekł Pan: "Odpuściłem według słowa twego.
21 Żyję ja: i napełni się chwałą Pańską wszystka ziemia.
22 Wszakże wszyscy ludzie, którzy widzieli majestat mój i cuda, którem czynił w Egipcie i na puszczy, a kusili mię już dziesięćkroć i nie byli posłuszni głosowi memu,
23 nie będą oglądali ziemi, którą przysiągłem dać ojcom ich, ani żaden z tych, którzy mi uwłaczali, nie ujrzy jej.
24 Sługę mego Kaleba, który pełen ducha mego szedł za mną, wprowadzę do tej ziemi, którą obszedł, i potomstwo jego odziedziczy ją.
25 A iż Amalecyta i Chananejczyk mieszkają po dolinach, jutro ruszcie obóz i wróćcie się na puszczę drogą morza Czerwonego."
26 I rzekł Pan do Mojżesza i Aarona, mówiąc:
27 "Dokądże ta zła gromada szemrać będzie przeciwko mnie? Narzekania synów Izraelowych słyszałem.
28 Przeto powiedz im: Żyję ja, mówi Pan: jak mówiliście, gdym ja słyszał, tak wam uczynię.
29 Na tej pustyni będą leżeć trupy wasze. Wszyscy, którzyście policzeni od dwudziestu lat i wyżej, a szemraliście przeciwko mnie,
30 nie wnijdziecie do ziemi, w której podniesieniem ręki mojej przyrzekłem wam dać za mieszkanie, oprócz Kaleba, syna Jefona, i Jozuego, syna Nuna.
31 A dziatki wasze, o których mówiliście, że staną się łupem nieprzyjaciół, wprowadzę, aby widziały ziemię, która się wam nie podobała.
32 Trupy wasze będą leżeć na puszczy
33 Synowie wasi będą tułaczami na pustyni lat czterdzieści i poniosą skutki cudzołóstwa waszego, aż zniszczeją trupy ojców na puszczy,
34 według liczby czterdziestu dni, przez któreście oglądali ziemię: rok za dzień poczytany będzie. I przez czterdzieści lat będziecie ponosić karę za nieprawości wasze i poznacie pomstę moją.
35 Bo jak rzekłem, tak uczynię wszystkiej tej złej gromadzie, która powstała przeciwko mnie: na tej pustyni zmarnieje i pomrze!"
36 Wszyscy tedy mężowie, których był posłał Mojżesz na przepatrywanie ziemi i którzy wróciwszy się ku szemraniu przywiedli wszystek gmin przeciwko niemu; uwłaczając Ziemi, że jest zła,
37 pomarli i pobici zostali przed obliczem Pańskim.
38 Lecz Jozue, syn Nuna, i Kaleb, syn Jefona, żywi zostali ze wszystkich, którzy byli poszli przepatrywać Ziemię.

3. KLĘSKA POD HORMĄ (14, 39-45). Wbrew woli Bożej Izraelici chcą iść do ziemi Chanaan (39-43); klęska (44-45).
39 I mówił Mojżesz wszystkie te słowa do wszystkich synów Izraelowych, i płakał lud bardzo.
40 A oto bardzo rano wstawszy, wstąpili na wierzch góry i rzekli: "Gotowiśmy iść na miejsce, o którym Pan mówił, bośmy zgrzeszyli."
41 Rzekł im Mojżesz: "Czemu przestępujecie słowo Pańskie? To się wam nie poszczęści.
42 Nie chodźcie, bo nie jest Pan z wami: abyście nie polegli przed nieprzyjacioły waszymi.
43 Amalecyta i Chananejczyk są przed wami; od ich miecza polegniecie, przeto żeście nie chcieli słuchać Pana, i Pan nie będzie z wami."
44 Lecz oni zaślepieni wstąpili na wierzch góry, a skrzynia. testamentu Pańskiego i Mojżesz nie odeszli z obozu.
45 I zstąpił Amalecyta i Chananejczyk, który mieszkał na górach, i pobiwszy ich, i posiekłszy, gonił ich aż do Hormy.

4. NOWA SERIA PRZEPISÓW (15,1-41). OFIARY CHLEBNE, KTÓRE MAJĄ TOWARZYSZYĆ OFIAROM KRWAWYM (1-l6). Z barankiem (1-5), z baranem (6-7), z wołem (8-10); streszczenie (13-15).
15
1 rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
2 "Mów do synów Izraelowych i rzeczesz do nich: Gdy wnijdziecie do ziemi mieszkania waszego, którą ja wam dam,
3 a składać będziecie obiatę Panu na całopalenie albo ofiarę dla spełnienia ślubu, albo z dobrej woli ofiarując dary, albo na uroczyste święta wasze, paląc wonność wdzięczności Panu z wołów albo z owiec,
4 ktokolwiek składa ofiarę bitą, złoży na obiatę dziesiątą część efy białej mąki zaczynionej oliwą, a tej miara będzie czwarta część hinu,
5 i wina na wylanie płynnych ofiar pod tąż miarą da do całopalenia albo do ofiary bitej.
6 Przy każdym baranku i baranie będzie obiata białej mąki z dwu dziesiątych części, która będzie zaczyniona jedną trzecią częścią hinu oliwy;
7 a wina na płynną ofiarę trzecią część tejże miary ofiaruje na wonność wdzięczności Panu.
8 A kiedy z wołów uczynisz całopalenie,
9 albo ofiarę, żebyś wypełnił ślub, albo na ofiary zapokojne, dasz do każdego wołu trzy dziesiąte części białej. mąki zaczynionej oliwą, której będzie pół miary hinu,
10 i wina na wylanie płynnej ofiary, tejże miary, na obiatę najwdzięczniejszej wonności Panu.
11 Tak uczynisz przy każdym wole i baranie,
12 i baranku, i koziołku.
13 Tak tubylcy jak
14 i cudzoziemcy tym samym sposobem ofiary będą ofiarować.
15 Jedno przykazanie i prawo będzie tak dla was jak dla przychodniów w ziemi."

PIERWOCINY CHLEBA (15,16-21).
16 Rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
17 "Powiedz synom Izraelowym i rzeczesz do nich:
18 Gdy wnijdziecie do ziemi, którą wam dam, i będziecie jeść chleb owej krainy, oddzielicie pierwociny Panu z pokarmów waszych.
21 Jak z boiska pierwociny oddzielacie, tak i z pokarmów dacie pierwociny Panu.

GRZECHY Z NIEŚWIADOMOŚCI I ZE ZŁEJ WOLI (15,22-31). Przebłaganie za grzechy nieświadome zgromadzenia (22-26) i pojedynczych osób (27-29). Grzechy ze złej woli (30-31).
22 A jeśli z nieświadomości przestąpicie cokolwiek z tego, co mówił Pan do Mojżesza
23 i przezeń wam przykazał od dnia, którego począł rozkazywać, i dalej,
24 i zapomni uczynić zgromadzenie, ofiaruje cielca ze stada jako całopalenie, na wonność przewdzięczną Panu, i obiatę jego i płynną ofiarę, jak obrzędy wymagają, i kozła za grzech.
25 I będzie prosił kapłan za wszystko zgromadzenie synów Izraelowych, a będzie im odpuszczone, ponieważ nieumyślnie zgrzeszyli, a ofiarują jednak ofiarę żarną Panu za siebie i za grzech, i za omylenie swoje.
26 I będzie odpuszczone wszystkiemu ludowi synów Izraelowych i przychodniom, którzy gośćmi są między nimi, ponieważ z nieświadomości jest wina wszystkiego ludu.
27 A jeśli jedna osoba zgrzeszy z nieświadomości, ofiaruje kozę roczną za grzech swój.
28 I będzie się kapłan modlił za nią, że z nieświadomości zgrzeszyła przed Panem, i uprosi jej odpuszczenie, a będzie jej odpuszczone.
29 Tak dla tubylców jak i dla przychodniów jedno prawo będzie dla wszystkich, którzy by zgrzeszyli bezwiednie.
30 Ale osoba, która by z hardości co uczyniła, bądź to tubylec bądź gość, ponieważ przeciwko Panu powstał, zginie z ludu swego;
31 słowem bowiem Pańskim wzgardził i przykazanie jego zgwałcił: przeto zgładzony będzie i poniesie nieprawość swoją."

UKARANIE WINNEGO POGWAŁCENIA SABATU (15-32-36).
32 I stało się, gdy byli synowie Izraelowi na puszczy i znaleźli człowieka, zbierającego drwa w dzień sobotni, stawili go
33 przed Mojżeszem i Aaronem i wszystkim zgromadzeniem.
34 A oni zamknęli go w ciemnicy niewiedząc, co mają z nim zrobić.
35 I rzekł Pan do Mojżesza: "Śmiercią niech umrze ten człowiek: niech go kamieniami zabije wszystka rzesza za obozem!"
36 I wywiódłszy go precz, zabili go kamieniami, i umarł, jak Pan przykazał.

STRZĘPKI NA ROGACH PŁASZCZÓW I ICH ZNACZENIE (15,37-41).
37 I rzekł Pan do Mojżesza:
38 "Mów synom Izraelowym i rzeczesz do nich, aby sobie poczynili strzępki na rogach płaszczów i przyprawili do nich sznurki z błękitu,
39 aby gdy na nie spojrzą, przypominali sobie wszystkie przykazania Pańskie, a nie podążali za myślami swymi i za oczami w rozmaitych rzeczach cudzołożąc,
40 ale raczej, by pomni na przykazania Pańskie, pełnili je i byli świętymi Bogu swojemu.
41 Jam Pan, Bóg wasz, którym was wywiódł z ziemi egipskiej, abym był Bogiem waszym."

BUNT KOREGO, DATANA I ABIRONA (16,1-50). Buntują się, pociągając za sobą część ludu (1-3). Uroszczenia Koreo z towarzyszami ma rozstrzygnąć ofiarowanie kadzidła (4-7); Mojżesz robi mu wyrzuty (8-11); Datan i Abiron wzbraniają się przyjść (12-15). Kore i towarzysze z kadzielnicami (16-19a). Na rozkaz Jahwy (19b-24) Mojżesz rozkazuje ludowi usunąć się od namiotów przewodników buntu (25-27), których pochłania ziemia z namiotami i majętnością (28-34), a towarzyszów Korego niszczy ogień (35). Zarządzenie co do kadzielnic (36-40). Nowe szemranie ludu (41-42); przebłaganie przerywa wymiar kary (43-50).
16
1 A oto Kore syn Isaara, syna Kaata, syna Lewiego, i Datan i Abiron, synowie Eliaba, Hon też, syn Feleta, z synów Rubena,
2 powstali przeciw Mojżeszowi z innymi dwustu pięćdziesięciu mężami z synów Izraelowych, przedniejszymi ze zgromadzenia, i których czasu rady po imieniu przyzywano.
3 A gdy stanęli przeciw Mojżeszowi i Aaronowi, rzekli: "Dość wam tego, bo wszystek lud jest ludem świętych i Pan jest między nimi. Czemuż się wynosicie ponad lud Pański?"
4 Gdy to usłyszał Mojżesz,
5 upadł na oblicze swoje i mówił do Korego i do wszystkiego mnóstwa: "Jutro rano pokaże Pan, którzy do niego należą, i świętych przyłączy do siebie; a ci, których obierze, przybliżą się do niego.
6 To tedy uczyńcie: Weźmijcie każdy kadzielnicę swoją, ty Kore i wszystek zbór twój,
7 a nabrawszy jutro ognia, nakładźcie nań kadzidła przed Panem; a kogokolwiek obierze, ten będzie święty. Bardzo się wynosicie, synowie Lewiego!"
8 I rzekł znowu do Korego: "Słuchajcie, synowie Lewiego!
9 Czyż wam mało, że was oddzielił Bóg Izraelów od wszystkiego ludu i przyłączył do siebie, abyście mu służyli w służbie przybytku i stali przed mnóstwem ludu i służyli mu?
10 Dlatego kazał przystąpić do siebie tobie i wszystkim braciom twym, synom Lewiego, abyście też kapłaństwo sobie przywłaszczali
11 i żeby wszystek zbór twój powstał przeciw Panu? Bo czymże jest Aaron, żebyście szemrali przeciw niemu?"
12 Posłał tedy Mojżesz, by zawołać Datana i Abirona, synów Eliaba. Ale oni odpowiedzieli: "Nie pójdziemy!
13 Czy mało ci tego, żeś nas wywiódł z ziemi, która mlekiem i miodem płynęła, abyś pobił na pustyni, ale chcesz jeszcze panować nad nami?
14 Prawdziwie wwiodłeś nas do ziemi, która płynie strumieniami mleka i miodu, i dałeś nam posiadłości pól i winnic! Czy i oczy nasze chcesz wyłupić? Nie pójdziemy!"
15 I rozgniewany Mojżesz bardzo, rzekł do Pana: "Nie patrz na ich ofiary; ty wiesz, żem nigdy ani osiołka nie wziął od nich, anim utrapił żadnego z nich!"
16 I rzekł do Korego: "Ty i wszystek zbór twój stańcie osobno przed Panem jutrzejszego dnia, a Aaron osobno.
17 Weźcie każdy kadzielnice wasze i nakładźcie na nie kadzidła, ofiarując Panu dwieście pięćdziesiąt kadzielnic; Aaron też niechaj trzyma kadzielnicę swoją!"
18 Gdy to uczynili, a stali tam Mojżesz i Aaron,
19 i gdy zgromadzili przeciwko nim wszystek lud do drzwi przybytku, ukazała się wszystkim chwała Pańska.
20 I mówiąc Pan do Mojżesza i Aarona, rzekł:
21 "Odłączcie się spośród zboru tego, żebym ich nagle wytracił!"
22 A oni upadli na twarz i rzekli: "Najmocniejszy Boże duchów wszelkiego ciała, czyż gdy jeden zgrzeszy, przeciw wszystkim gniew twój srożyć się będzie?"
23 I rzekł Pan do Mojżesza:
24 "Rozkaż wszystkiemu ludowi, aby się odłączył od namiotów Korego i Datana, i Abirona."
25 I wstał Mojżesz i poszedł do Datana i Abirona, a szli za nim starsi Izraelowi.
26 I rzekł do ludu: "Odstąpcie od namiotów ludzi niezbożnych, a nie dotykajcie tego, co do nich należy, abyście nie byli ogarnięci grzechami ich!"
27 A gdy odstąpili od namiotów ich wkoło, Datan i Abiron wyszedłszy stali u wejścia do namiotów swoich z żonami i z dziećmi, i z wszystkim mnóstwem.
28 I rzekł Mojżesz: "Po tym poznacie, że mię Pan posłał, abym czynił wszystko, co widzicie, a nie z własnego serca to wymyśliłem.
29 Jeśli zwyczajną ludziom śmiercią zginą, i nawiedzi ich plagą, którą i inni nawiedzani być zwykli, nie posłał mię Pan;
30 ale jeśli nową rzecz uczyni Pan, że ziemia otworzywszy paszczękę swą, pożre ich i wszystko, co do nich należy, i zstąpią żywcem do otchłani, poznacie, że zbluźnili Panu."
31 Natychmiast tedy, skoro przestał mówić, rozstąpiła się ziemia pod ich nogami,
32 i otworzywszy paszczękę swą pożarła ich z ich namiotami i ze wszystką majętnością ich.
33 I zstąpili żywcem do otchłani, okryci zielenią, i zginęli spośród zgromadzenia.
34 A wszystek Izrael, który stał wokoło, uciekł na krzyk ginących, mówiąc: "By snadź i nas ziemia nie pożarła."
35 Lecz i ogień wyszedłszy od Pana zabił dwustu pięćdziesięciu mężów, którzy ofiarowali kadzenie. I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: "
36 Przykaż Eleazarowi,
37 synowi Aaronowemu kapłanowi, aby pozbierał kadzielnice, które leżą na pogorzelisku, a ogień tam i sam niech rozmiecie, bo zostały poświęcone
38 przy śmierci grzeszników; a niech je rozbije na blachy i przybije do ołtarza przeto że ofiarowano w nich kadzenie Panu i zostały poświęcone: aby je widzieli na znak i pamiątkę synowie Izraelowi.
39 I pozbierał Eleazar, kapłan, kadzielnice miedziane, w których ofiarowali ci, których ogień pożarł, i rozbił je na blachy i przybił do ołtarza,
40 aby mieli w nich na potem synowie Izraelowi upomnienie, żeby nikt obcy ani taki, który nie jest z potomstwa Aaronowego, nie przystępował do ofiarowania kadzidła Panu, aby nie cierpiał, jak ucierpiał Kore i wszystek zbór jego, według tego, co mówił Pan przez Mojżesza.
41 Lecz wszystko mnóstwo synów Izraelowych szemrało nazajutrz przeciw Mojżeszowi i Aaronowi, mówiąc: "Wyście pobili lud Pański!"
42 A gdy się wszczynał rozruch i zamieszanie rosło,
43 Mojżesz i Aaron uciekli do przybytku przymierza. A gdy weszli, okrył go obłok i ukazała się chwała Pańska.
44 I rzekł Pan do Mojżesza:
45 "Wynijdźcie spośród tego zgromadzenia, i teraz ich zgładzę."
46 A gdy leżeli na ziemi, rzekł Mojżesz do Aarona: "Weźmij kadzielnicę, a nabrawszy ognia z ołtarza, nakładź nań kadzidła i idź prędko do ludu, abyś się modlił za nimi, bo już wyszedł gniew od Pana i plaga się sroży."
47 Gdy to uczynił Aaron i wbiegł wpośród ludu, który już ogień niszczył, ofiarował kadzenie.
48 A stojąc między martwymi i żywymi prosił za ludem, i ustała plaga.
49 A było tych, którzy zostali pobici, czternaście tysięcy siedemset ludzi, oprócz tych, którzy poginęli w rozruchu Korego.
50 I wrócił się Aaron do Mojżesza do drzwi przybytku przymierza, gdy pomór ustał.
6. LASKA AARONA (17,1-13). Rozkaz Boży o próbie lasek (1-5), Wykonanie: laska Aarona zakwita (6-9); jej złożenie w arce (10-11). Strach Izraelitów (12-13).
17
1 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
2 "Mów do synów Izraelowych, a weźmij od nich po lasce z każdego pokolenia ich, od wszystkich książąt pokoleń, lasek dwanaście, i każdego imię napiszesz na lasce jego.
3 A imię Aaronowe będzie w pokoleniu Lewiego, i jedna laska wszystkie z osobna rody obejmować będzie.
4 I położysz je w przybytku przymierza przed świadectwem, gdzie będę mówił do ciebie
5 Którego z tych obiorę, zakwitnie laska jego, i powściągnę od siebie uskarżania synów Izraelowych, którymi szemrzą przeciwko wam."
6 I mówił Mojżesz do synów Izraelowych, i dali mu wszyscy książęta laski z każdego pokolenia: i było lasek dwanaście oprócz laski Aaronowej.
7 Gdy je położył Mojżesz przed Panem w przybytku świadectwa,
8 wróciwszy się nazajutrz, znalazł, iż puściła odrośle laska Aaronowa w domu Lewiego i gdy napęczniało pąkowie, wyszły kwiatki, a te po rozwinięciu się liści obróciły się w migdały.
9 I wyniósł Mojżesz wszystkie laski od obliczności Pańskiej do wszystkich synów Izraelowych, i ujrzeli, i odebrali każdy laskę swoją.
10 I rzekł Pan do Mojżesza: "Odnieś laskę Aaronową do przybytku świadectwa, aby tam była zachowana na znak opornym synom Izraelowym, i aby ustały szemrania ich przeciwko mnie, żeby nie pomarli."
11 I uczynił Mojżesz, jak mu Pan przykazał.
12 I rzekli synowie Izraelowi do Mojżesza: "Oto zniszczeliśmy, wszyscyśmy zginęli!
13 Kto jeno przystąpi do przybytku Pańskiego, umiera. Czyż do szczętu wszyscy wytraceni być mamy?"

7. CZYNNOŚCI I DOCHODY KAPŁANÓW I LEWITÓW (18,1-32). Odpowiedzialność kapłanów (1); czynności Lewitów (2-4) i kapłanów (5-7). Części zastrzeżone dla kapłanów w ofiarach (8-11), pierwociny (12-13), rzeczy ślubowane przez cherem (14), pierworodne (15-18); streszczenie (19). Żadnego działu w ziemi (20). Dziesięciny zastrzeżone dla Lewitów (21-24; 30-32); udział w nich kapłanów (25-29).
18
1 I rzekł Pan do Aarona: "Ty i synowie twoi, i dom ojca twego z tobą, będziecie odpowiedzialni za wykroczenia przeciw świątyni. I ty, i synowie twoi wespół dzierżyć na sobie będziecie grzechy kapłaństwa waszego.
2 Lecz i braci twoich z pokolenia Lewiego, i berło ojca twego weźmij z sobą, a niech będą w pogotowiu i niech ci posługują, a ty i synowie twoi służyć będziecie w przybytku świadectwa.
3 I będą strzec Lewici rozkazania twego i wszystkich robót przybytku, wszakże, aby do przybytku świątyni ani do ołtarza nie przystępowali, żeby i oni nie pomarli, i wyście pospołu nie poginęli.
4 Ale niech z tobą będą i niechaj czuwają na straży przybytku i pilnują wszystkich obrzędów jego. Obcy nie będzie się mieszał między was.
5 Strzeżcie pilnie świątyni i służby ołtarza, aby nie powstał gniew na synów Izraelowych.
6 Ja wam dałem braci waszych Lewitów spośród synów Izraelowych, i dałem ich w darze Panu, aby pełnili posługi w przybytku jego.
7 A ty i synowie twoi strzeżcie kapłaństwa waszego; a wszystko, co do służby ołtarza należy i co za zasłoną jest, przez kapłanów będzie sprawowane. Jeśli kto obcy przystąpi, zabity będzie."
8 I mówił Pan do Aarona: "Otom ci dał straż nad pierwocinami moimi. Wszystkie rzeczy, które poświęcane bywają od synów Izraelowych, dałem tobie i synom twoim za urząd kapłański prawem wiecznym.
9 A tak to będziesz brał z tych rzeczy, które poświęcone bywają i ofiarowane są Panu. Każda obiata i ofiara, i cokolwiek za grzech i za występek bywa mi oddane i staje się świętym świętych, twoje będzie i synów twoich.
10 W świątyni to będziesz jadł; mężczyzna tylko to będzie jeść, bo poświęcone jest tobie.
11 A pierwociny, które by ślubowali i ofiarowali synowie Izraelowi, dałem tobie i synom twoim, i córkom twym, prawem wiecznym. Kto czysty jest w domu twoim, będzie ich pożywał.
12 Wszystko, co najlepsze z oliwy i wina i zboża, cokolwiek pierwocin ofiarują Panu, dałem tobie.
13 Wszelkie pierwsze płody, które rodzi ziemia a bywają przyniesione Panu, dostaną się na twoje potrzeby. Kto czysty jest w domu twoim, pożywać ich będzie.
14 Wszystko, co ze ślubu oddawać będą synowie Izraelowi, twoje będzie.
15 Cokolwiek pierwszego wychodzi z żywota wszelkiego ciała, a bywa ofiarowane Panu, bądź z ludzi, bądź z bydła będzie, do twego prawa należeć będzie, wszakże tak, abyś za pierworodne z ludzi okup brał, a wszelkie zwierzę nieczyste okupić kazał;
16 okup zaś będzie po miesiącu za pięć syklów srebra na wagę świątyni. Sykl ma dwadzieścia obolów.
17 Lecz pierworodnego z wołów i owiec, i kóz nie dasz okupić, bo są poświęcone Panu; krew ich tylko wylejesz na ołtarz, a łoje spalisz na przewdzięczną wonność Panu,
18 mięso zaś na twoje potrzeby się dostanie: jak mostek poświęcony i łopatka prawa, twoje będą.
19 Wszystkie pierwociny świątyni, które ofiarują synowie Izraelowi Panu, dałem tobie i synom, i córkom twoim prawem wiecznym. Umowa to soli wieczna przed Panem dla ciebie i synów twoich."
20 I rzekł Pan do Aarona: "W ziemi ich nic nie posiądziecie i części między nimi mieć nie będziecie: jam część i dziedzictwo twoje wpośród synów Izraelowych.
21 A synom Lewiego dałem wszystkie dziesięciny synów Izraelowych w posiadłość za służbę, którą mi pełnią w przybytku przymierza,
22 aby więcej nie przystępowali synowie Izraelowi do przybytku, ani się dopuszczali grzechu śmierć przynoszącego,
23 i by sami tylko synowie Lewiego służyli mi w przybytku i grzechy ludu nosili. Ustawa to wieczna będzie w pokoleniach waszych. Nic innego dzierżyć nie będą,
24 przestawając na ofierze dziesięcin, które na ich używanie i potrzeby oddzieliłem."
25 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
26 "Przykaż Lewitom i oznajmij: Gdy weźmiecie od synów Izraelowych dziesięciny, które wam dałem, pierwociny ich ofiarujecie Panu, to jest dziesiątą część dziesięciny,
27 aby wam to poczytano za ofiarę pierwocin; tak z boiska jaki z prasy,
28 i z wszystkich rzeczy, których pierwociny otrzymujecie, ofiarujcie Panu i dajcie Aaronowi, kapłanowi.
29 Wszystko, co ofiarować będziecie z dziesięcin i oddzielicie jako dar dla Pana, najlepsze i wyborne będzie. I rzeczesz do nich:
30 Jeśli co przedniejsze i lepsze rzeczy ofiarujecie z dziesięcin, będzie wam poczytane, jakbyście z boiska i z prasy pierwociny dali.
31 A będziecie je jeść na każdym miejscu waszym, tak wy sami jak i czeladź wasza, bo jest to zapłata za służbę, którą służycie w przybytku świadectwa.
32 A nie grzeszcie przez to, że przednie i tłuste rzeczy sobie zachowacie, abyście nie splugawili ofiar synów Izraelowych i nie pomarli."
 

8. KROWA CZERWONA (19,1-22). Zabicie w ofierze (1-8); woda do oczyszczania (9-10). Oczyszczenie po dotknięciu trupa (11-13). Jeszcze o zanieczyszczeniu od trupa (14-16) i o oczyszczeniu (17-21). Przenoszenie nieczystości (22).
19
1 rzekł Pan do Mojżesza i Aarona mówiąc:
2 "Ta jest ustawa o ofierze bitej, którą Pan wydał. Przykaż synom Izraelowym, aby przywiedli do ciebie krowę czerwoną lat pełnych, która by nie miała żadnej zmazy a jeszcze nie nosiła jarzma.
3 I oddacie ją Eleazarowi, kapłanowi, który wywiódłszy ją za obóz, zabije przed oczyma wszystkich,
4 i omoczywszy palec we krwi jej, pokropi siedemkroć przeciw drzwiom przybytku,
5 i spali ją przed oczyma wszystkich, tak skórę i mięso jej, jak krew i gnój w ogień wrzuciwszy.
6 Drewno też cedrowe i hizop i karmazyn dwakroć farbowany wrzuci kapłan w płomień, który krowę pożera.
7 Potem upierze szaty i obmyje swe ciało i natenczas dopiero wnijdzie do obozu i nieczysty będzie aż do wieczora.
8 Ale i ten, który ją spali, upierze swe szaty i obmyje ciało, i nieczysty będzie aż do wieczora.
9 A mąż czysty zbierze popiół krowy i wysypie go za obozem na miejscu czystym, aby był przechowywany przez zgromadzenie synów Izraelowych i służył do wody pokrapiania, bo krowa za grzech jest spalona.
10 A ten który nosił popiół krowy, wypłukawszy szaty swoje, nieczysty będzie aż do wieczora. Będzie to dla synów Izraelowych i przychodniów, mieszkających między nimi, święte prawem wiecznym.
11 Kto by się dotknął trupa człowieczego i dlatego byłby nieczysty przez siedem dni,
12 będzie pokropiony tą wodą trzeciego dnia i siódmego, i tak oczyszczony będzie. Jeśli trzeciego dnia nie będzie pokropiony, siódmego nie będzie mógł być oczyszczony.
13 Każdy, kto by się dotknął zwłok człowieka, a nie byłby pokropiony wodą tak zmieszaną, splugawi przybytek Pański i zginie z Izraela; iż wodą oczyszczenia nie został pokropiony, nieczysty będzie i zostanie na nim plugastwo jego.
14 To jest prawo o człowieku, który umiera w namiocie: wszyscy, którzy wchodzą do namiotu jego i wszystkie sprzęty, które tam są, nieczyste będą przez siedem dni. Naczynie, które by nie miało wieka albo przywiązania z wierzchu, nieczyste będzie.
16 Jeśli się kto na polu dotknie trupa człowieka zabitego, albo też zwykłą śmiercią umarłego, albo kości jego, albo grobu, nieczysty będzie przez siedem dni.
17 I wezmą popiołu z ofiary spalonej za grzech, i wleją nań wody żywej w naczynie;
18 mąż czysty omoczy w niej hizop i pokropi nim wszystek namiot i wszystkie sprzęty, i ludzi takim dotknięciem splugawionych.
19 I w ten sam sposób czysty oczyści nieczystego trzeciego i siódmego dnia; a dnia siódmego oczyszczony omyje sam siebie i upierze szaty swoje, i nieczysty będzie aż do wieczora.
20 Jeśli kto tym sposobem nie będzie oczyszczony, zginie dusza jego spośród zgromadzenia, bo świątynię Pańską splugawił, a nie został pokropiony wodą oczyszczenia.
21 Będzie to przykazanie ustawą wieczną. Ten też który kropi wodą, wymyje szaty swoje. Każdy, który się dotknie wody oczyszczenia nieczysty będzie aż do wieczora.
22 Czegokolwiek się dotknie nieczysty, nieczystym uczyni; a człowiek, który się dotknie czego z tych rzeczy, nieczysty będzie aż do wieczora."

9. ŚMIERĆ MARII, SIOSTRY MOJŻESZA (20,1).
20
1 I przyszli synowie Izraelowi i wszystko mnóstwo na puszczę Sin miesiąca pierwszego, i mieszkał lud w Kades I umarła tam Maria, i pogrzebano ją na tymże miejscu.

10. WOPY MERIBY (20,2-13). Szemranie ludu z powodu braku wody (2-5). Mojżesz i Aaron przed Jahwą (6). Na jego rozkaz (7-8) dobywają wody ze skały (9-11); za brak wiary nie wejdą do Ziemi Obiecanej (12). Imię źródła (13).
2 A gdy lud nie miał wody, zeszli się przeciw Mojżeszowi i Aaronowi, a uczyniwszy rozruch, mówili:
3 "Obyśmy byli zginęli razem z braćmi naszymi przed Panem!
4 Czemużeście zawiedli zgromadzenie Pańskie na puszczę abyśmy i my pomarli i dobytek nasz?
5 Czemuście nam kazali wynijść z Egiptu i przywiedliście na to miejsce bardzo złe, które zasiewane być nie może ani fig nie rodzi ani winnic, ani jabłek granatu, na koniec nie ma i wody do picia?"
6 A Mojżesz i Aaron opuściwszy lud, weszli do przybytku przymierza i upadli twarzą na ziemię, i wołali do Pana, i rzekli: "Panie Boże, wysłuchaj wołanie tego ludu, a otwórz im skarb twój, źródło wody żywej, aby się nasycili i by ustało ich szemranie" I ukazała się chwała Pańska nad nimi.
7 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
8 "Weźmij laskę i zgromadź lud ty i Aaron, brat twój, i mówcie do skały przed nimi, a ona da wodę. A gdy wywiedziesz wodę ze skały, będzie piło zgromadzenie i bydło jego."
9 I wziął Mojżesz laskę, która była przed obliczem Pańskim, jak mu rozkazał,
10 a zgromadziwszy lud przed skałą, rzekł im: "Słuchajcie, przekorni i niewierni: Czy z tej skały będziemy mogli wywieść wam wodę?"
11 I podniósł Mojżesz rękę i uderzył dwakroć laską w skałę, i wyszły wody bardzo obfite, tak iż pił lud i bydło.
12 I mówił Pan do Mojżesza i Aarona: "Iżeście mi nie wierzyli, aby mię uświęcić przed synami Izraelowymi, nie wwiedziecie tych ludów do ziemi, którą im dam!"
13 Ta jest Woda Sprzeciwu, gdzie się spierali synowie Izraelowi z Panem, i uświęcił się wśród nich.

CZĘŚC IV (20,14-22,1)
Z Kadesz na równiny Moabu.
1. EDOMICI ODMAWIAJĄ IZRAELITOM PRZEJŚCIA (20,14-21). Poselstwo od króla Edomu z prośbą o pozwolenie przejścia przez kraj (14-17). Odmowa i groźba (18-21).
14 Tymczasem posłał Mojżesz z Kades do króla Edomu posłów, którzy by powiedzieli: "To donosi brat twój Izrael: Znasz wszystką niedolę, która nas spotkała:
15 jak zstąpili ojcowie nasi do Egiptu i mieszkaliśmy tam przez długi czas, i trapili Egipcjanie nas i ojców naszych;
16 i jak wołaliśmy do Pana i wysłuchał nas, i posłał Anioła, który nas wywiódł z Egiptu. Oto znajdujemy się w mieście Kades, które jest na krańcu włości twoich,
17 i prosimy, aby nam wolno było przejść przez ziemię twoją. Nie pójdziemy przez pola ani przez winnice, nie będziemy pić wody ze studzien twoich, ale pójdziemy drogą publiczną, ni na prawo ni na lewo nie zstępując, aż przejdziemy włości twoje."
18 Odpowiedział mu Edom: "Nie przejdziesz przeze mnie; inaczej zbrojno ci zastąpię!"
19 I rzekli synowie Izraelowi: "Bitym gościńcem pójdziemy; a jeśli będziemy pić wodę twoją, my i bydło nasze, damy co słuszna jest; żadnej nie będzie o zapłatę trudności, tylko niech prędko przejdziemy!"
20 A on odpowiedział: "Nie przejdziesz!" I natychmiast wyciągnął naprzeciwko z niezliczonym ludem i ręką zbrojną.
21 I nie chciał przystać na prośbę, aby użyczyć przejścia przez włości swoje; dlatego Izrael skręcił w bok od niego.
 

2. ŚMIERĆ AARONA (20,22-30). Z Kadesz do góry Hor (22). Według zapowiedzi Jahwy (23-27) Aaron umiera, a godność arcykapłańska przechodzi na Eleazara (27-29). Żałoba (30).
22 A gdy ruszyli obóz z Kades, przyszli do góry Hor, która jest na granicach ziemi Edom.
23 Tam rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
24 "Niechaj Aaron idzie do ludu swego, bo nie wnijdzie do ziemi, którą dałem synom Izraelowym, przeto że nie wierzył ustom moim u Wody Sprzeciwu.
25 Weźmij Aarona i syna jego z nim, a zawiedziesz ich na górę Hor.
26 I zdejmiesz z ojca szaty jego, a obleczesz w nie Eleazara, syna jego; Aaron zaś będzie zebrany i umrze tam."
27 Uczynił Mojżesz, jak był Pan przykazał, i wstąpili na górę Hor przed wszystkim mnóstwem.
28 I zwlókłszy z Aarona szaty jego, oblókł w nie Eleazara, syna jego.
29 A gdy on umarł na wierzchu góry, zstąpił z Eleazarem.
30 A wszystek lud widząc, iż Aaron umarł, płakał nad nim trzydzieści dni po wszystkich rodzinach swoich.

3. ZWYCIĘSTWO NAD KRÓLEM ARADU (21,1-3).
21
1 Gdy to usłyszał Chananejczyk, król Aradu, który mieszkał na południu, to jest, że przyciągnął Izrael drogą szpiegów, walczył przeciw niemu, a zostawszy zwycięzcą, pobrał z niego łupy.
2 Lecz Izrael ślubem się Panu zobowiązując rzekł: "Jeśli wydasz ten lud w rękę moją zgładzę miasta jego." I wysłuchał Pan prośbę Izraela, i wydal Chananejczyków, a on ich wybił, wywróciwszy miasta ich; i nadał miejscu owemu imię Horma, to jest przekleństwo.

WĄŻ MIEDZIANY (21,49). Izraelici okrążają kraj Edomitów (4); szemranie, węże ogniste (5-6). Modlitwa Mojżesza, wąż miedziany (7-9).
4 I ruszyli z góry Hor drogą, która wiedzie do morza Czerwonego, aby obejść ziemię Edom. I począł sobie lud przykrzyć drogę i trudy,
5 i wyrzekając przeciw Bogu i Mojżeszowi rzekł: "Czemuś nas wywiódł z Egiptu, abyśmy pomarli na pustyni? Nie masz chleba, nie masz wody; dusza nasza już się brzydzi tym lichym pokarmem!"
6 Przeto Pan przypuścił na lud węże ogniste; a gdy bardzo wielu było od nich zrażonych i umarło, przyszli do Mojżesza i rzekli:
7 "Zgrzeszyliśmy, żeśmy mówili przeciw Panu i tobie. Proś, aby oddalił od nas węże!" I modlił się Mojżesz za ludem. I rzekł Pan do Niego:
8 "Uczyń węża miedzianego i postaw go na znak: kto ukąszony wejrzy nań, żyw będzie."
9 Uczynił tedy Mojżesz węża miedzianego i postawił go na znak; gdy ukąszeni na niego patrzyli, byli uzdrowieni.

AŻ DO GÓRY FASGA (21-10-20). Do Arnonu (10-15); w Beer (16-18); ostatnie stacje: (19-20).
10 I ruszywszy synowie Izraelowi, stanęli obozem w Obot.
11 Stąd wyciągnąwszy rozbili namioty w Jeabarim na puszczy, która leży naprzeciw Moabu po wschodniej stronie.
12 A stamtąd ruszywszy przyszli do strumienia Zared.
13 Opuściwszy go stanęli obozem naprzeciw Arnonu, który jest na puszczy, a wysuwa się na granicy Amorejczyków. Bo Arnon jest granicą moabską, dzieląc Moabitów od Amorejczyków.
14 Stąd mówią w księgach Wojen Pańskich: "Jak uczynił na Morzu Czerwonym, tak uczyni na potokach Arnonu.
15 Skały potoków nachyliły się, aby odpocząć w Ar i usiąść na granicach moabskich"
16 A z tego miejsca ukazała się studnia, o której Pan mówił do Mojżesza: "Zgromadź lud, a dam im wody."
17 Tedy śpiewał Izrael tę pieśń: "Wystąp studnio"; śpiewali:
18 "Studnia którą wykopali książęta i zgotowali wodzowie ludu przez zakonodawcę i laskami swoimi " Z pustyni do Matany,
19 z Matany do Nahaliel, z Nahaliel do Bamot, za Bamot dolina jest w krainie Moabu, na wierzchu Fasgi, która jest zwrócona ku puszczy.

6. ZWYCIĘSTWO NAD KRÓLAMI AMOREJCZYKÓW I BASANU (21,21-22,1). Sehon Amorejczyk odmawia przejścia i zabiega drogę (21,21-23); zwycięstwo Izraelitów i podbój kraju (24-26); pieśń triumfu (27-32). Zwycięstwo nad królem Ogiem z Basanu i zajęcie kraju (33-35). Na równinach Moabu (22,1).
21 I posłał Izrael posłów do Sehona, króla amorejskiego, mówiąc:
22 "Proszę, aby mi wolno było przejść przez ziemię twoją; nie zstąpimy na pola i winnice, nie będziemy pić wody ze studzien; drogą królewską pójdziemy, aż przejdziemy granice twoje."
23 Lecz on nie chciał dozwolić, aby Izrael przeszedł przez granice jego, i owszem, zebrawszy wojsko, wyjechał naprzeciwko na puszczę i przyjechał do Jasa, i walczył przeciw niemu.
24 A Izrael poraził go ostrzem miecza i odzierżył ziemię jego od Arnonu aż do Jeboku i do synów Ammona; bo mocną załogą były opatrzone granice Ammonitów.
25 Zajął tedy Izrael wszystkie miasta jego i mieszkał w miastach amorejskich, to jest w Hesebonie i we wsiach jego.
26 Miasto Hesebon było Sehona, króla amorejskiego, który walczył przeciwko królowi Moabu i wziął wszystką ziemię, która pod jego władzą była, aż po Arnon.
27 Przeto mówią w przypowieści: "Pójdźcie do Hesebonu, niech się zbuduje i wzniesie miasto Sehona!
28 Ogień wyszedł z Hesebonu i płomień z miasteczka Sehona i pożarł Ar Moabitów i Mieszkańców wyżyn Arnonu.
29 Biada tobie, Moabie, zginąłeś ludu Chamosa! Podał synów jego na uciekanie, a córki w pojmanie królowi Amorejczyków, Sehonowi.
30 Jarzmo ich zaginęło od Hesebonu aż do Dibonu, umęczeni przyszli do Nofe i aż do Medaby."
31 Mieszkał tedy Izrael w ziemi Amorejczyków.
32 I posłał Mojżesz ludzi, którzy by wyszpiegowali Jazer; i zajęli jego wioski, i ujarzmili mieszkańców.
33 I obrócili się, i szli drogą do Basanu; i zastąpił im Og, król Basanu z wszystkim swym ludem, chcąc wydać bitwę w Edrai.
34 I rzekł Pan do Mojżesza: "Nie bój się go, bom go dał w rękę twoją i wszystek lud i ziemię jego. I uczynisz mu tak, jak uczyniłeś Sehonowi, królowi Amorejczyków, mieszkańcowi Hesebonu."
35 Pobili tedy jego również z synami jego, i wszystek lud jego do szczętu, i posiedli ziemię jego.
22
1 I ruszywszy, stanęli obozem na polach Moabu, gdzie za Jordanem Jerycho leży.

CZĘŚĆ V (22,2-36,13)
Na równinie moabskiej.
1. BALAAM SPROWADZONY NA PRZEKLINANIE IZRAELA (22,2-41). Balak, król Moabu, zaniepokojony postępami Izraela (2-4), posyła po Balaama, by rzucił przekleństwo na Izraela (56). Balaam na rozkaz Boży wzbrania się iść (7-14). Nowe poselstwo i przyzwolenie (15-21). Oślica (22-30); ukazanie się anioła Jahwy, napomnienie Balaama (31-35). Spotkanie się Balaama z Balakiem. (36-40). Na szczytach Bamot Baal (41).
2 A widząc Balak, syn Sefora, wszystko, co uczynił Izrael Amorejczykom,
3 i że się go zlękli Moabici i najazdu jego zdzierżyć nie mogli,
4 rzekł do starszych Madianu: "Tak wygładzi ten lud wszystkich, którzy w granicach naszych mieszkają jak zwykł wół trawę aż do korzenia wyjadać." Ten był na ten czas królem w Moabie.
5 Posłał więc posłów do Balaama, syna Beora, wieszczka, który mieszkał nad rzeką ziemi synów Ammona, aby go przyzwali i rzekli: "Oto lud wyszedł z Egiptu, który okrył wierzch ziemi i osiadł naprzeciw mnie.
6 Przyjedź więc i złorzecz temu ludowi, bo mocniejszy jest ode mnie, żebym go jako mógł pobić i wygnać z ziemi mojej; wiem bowiem, iż błogosławiony będzie, kogo ty pobłogosławisz, a przeklęty, na którego złorzeczenia zgromadzisz."
7 I poszli starsi Moabu i starsi Madianu, mając w ręku zapłatę za wróżbę. A gdy przyszli do Balaama i powiedzieli mu wszystkie słowa Balaka, on odpowiedział:
8 "Zostańcie tu przez noc, a odpowiem, cokolwiek mi Pan rzecze." A gdy zostali u Balaama, przyszedł Bóg i rzekł do niego:
9 "Co to zacz ci ludzie u ciebie?"
10 Odpowiedział: "Balak, syn Sefora, król Moabitów, przysłał do mnie mówiąc:
11 Oto lud, który wyszedł z Egiptu, okrył wierzch ziemi; przyjedź i przeklnij go, abym jako mógł walcząc odpędzić go "
12 I rzekł Bóg do Balaama: "Nie chodź z nimi i nie przeklinaj ludu, bo jest błogosławiony!"
13 Wstawszy tedy rano, rzekł do książąt: "Idźcie do ziemi waszej,
14 bo mi Bóg zakazał iść z wami." Wróciwszy się książęta, rzekli do Balaka: "Nie chciał Balaam iść z nami."
15 On znowu posłał daleko więcej i znakomitszych, niźli przedtem był posłał.
16 Ci przyjechawszy do Balaama rzekli: "Tak mówi Balak, syn Sefora: Nie ociągaj się ˇprzyjść do mnie!
17 Jestem gotów uczcić cię i cokolwiek zechcesz, dam ci. Przyjdź a złorzecz ludowi temu!"
18 Odpowiedział Balaam: "Choćby mi dawał Balak dom swój pełen srebra i złota, nie będę mógł odmienić słowa Pana, Boga mego, żebym albo więcej albo mniej mówił.
19 Proszę, żebyście tu zostali jeszcze przez tę noc, żebym mógł wiedzieć, co mi po wtóre Pan odpowie."
20 Przyszedł tedy Bóg do Balaama w nocy i rzekł mu: "Jeśli wezwać cię przyszli ci ludzie, wstań i idź z nimi, ale tak, abyś czynił to, co ci rozkażę."
21 Wstał Balaam rano, i osiodławszy oślicę swą, jechał z nimi.
22 I rozgniewał się Bóg, i stanął anioł Pański na drodze przeciw Balaamowi, który siedział na oślicy, a dwu sług miał z sobą.
23 Oślica ujrzawszy anioła, stojącego na drodze z dobytym mieczem, skręciła z drogi i szła po roli. A gdy ją Balaam bił i chciał na ścieżkę zawrócić,
24 stanął anioł w ciasnym przejściu między dwoma murami, którymi winnice ogrodzone były.
25 Widząc go oślica przyparła do ściany i starła nogę jeźdźca A on ją po wtóre bił.
26 Anioł jednak przeszedłszy na miejsce ciasne, gdzie ani w prawo ani w lewo nie mogła zboczyć, zastąpił jej drogę.
27 I gdy widziała oślica anioła stojącego, upadła pod nogami siedzącego, który rozgniewawszy się, bardziej kijem boki jej obijał.
28 I otworzył Pan usta oślicy, i przemówiła: "Cóżem ci uczyniła? Czemuż mię bijesz oto już trzeci raz?"
29 Odpowiedział Balaam: "Iżeś zasłużyła i szydziłaś ze mnie. Obym miał miecz, żeby cię zabić!"
30 Rzekła oślica: "Czyżem nie bydlę twoje, na którymeś zawsze zwykł siedzieć aż po dzisiejszy dzień? Powiedz, czym ci coś takiego kiedy uczyniła?" A on rzekł: "Nigdy."
31 Natychmiast otworzył Pan oczy Balaamowi i ujrzał anioła stojącego na drodze z gołym mieczem, i pokłonił się twarzą do ziemi.
32 Anioł mu rzecze: "Czemu trzeci raz bijesz oślicę twoją? Jam przyszedł, aby się tobie oprzeć, bo przewrotna jest droga twoja, a mnie przeciwna.
33 I gdyby była oślica nie zboczyła z drogi, ustępując przeciwstawiającemu się, byłbym cię zabił, a ona by żywa została."
34 Rzekł Balaam: "Zgrzeszyłem niewiedząc, żeś ty stał naprzeciw mnie; i teraz, jeśli ci się nie podoba, abym jechał, wrócę się."
35 Rzekł anioł: "Jeśli z tymi, a strzeż się, abyś nic innego nie mówił, jeno co ci rozkażę." I jechał z książętami.
36 Usłyszawszy to Balak, wyjechał naprzeciw niego do miasteczka Moabitów, które leży na ostatnich granicach przy Arnonie.
37 I rzekł do Balaama: "Posłałem posłów, aby cię przyzwać; czemużeś zaraz nie przyjechał do mnie? Czy dlatego, że zapłaty za przyjazd twój oddać nie mogę?"
38 Odpowiedział mu: "Otóż mię masz! Czyż co innego mówić mogę, jeno co Bóg włoży w usta moje?"
39 I jechali razem, i przyjechali do miasta, które było na ostatnich granicach królestwa jego.
40 I nabiwszy Balak wołów i owiec, posłał do Balaama i książąt, którzy z nim. byli, dary.
41 A gdy było rano, zawiódł go na wyżyny Baalowe, i ujrzał na skraju będącą część ludu.
 

2. PROROCTWA BALAAMA (23,1-24,25). PROROCTWO PIERWSZE (23,1-10). Ofiary przygotowawcze (1-3); natchnienie (4-6); potomstwo Izraela (7-10).
23
1 rzekł Balaam do Balaka: "Zbuduj mi tu siedem ołtarzów a nagotuj tyleż cielców i tę samą liczbę baranów."
2 A gdy uczynił wedle mowy Balaama, włożyli wspólnie cielca i barana na ołtarz.
3 I rzekł Balaam do Balaka: "Postój trochę u twego całopalenia, a ja pójdę, czy Pan nie wyjdzie naprzeciw mnie:, a cokolwiek rozkaże, powiem ci."
4 A gdy odszedł prędko, zabiegł mu Bóg i mówił do niego Balaam: "Postawiłem, rzecze, siedem ołtarzów i włożyłem cielca i barana na wierzch."
5 A Pan włożył słowo w usta jego i rzekł: "Wróć się do Balaka i to będziesz mówił."
6 Wróciwszy się, zastał Balaka, stojącego przy całopaleniu swoim z wszystkimi książętami Moabitów, i podjąwszy, przypowieść swoją rzekł: "Z Aramu przywiódł mię Balak" król Moabitów, z gór wschodnich: Pójdź, rzecze, a złorzecz Jakubowi, spiesz się, a przeklinaj Izraela! Jakże mam złorzeczyć, któremu nie złorzeczył Bóg? a jak mam przeklinać tego, którego Pan nie przeklina? Z najwyższych skał ujrzę go, i z pagórków zobaczę go: lud samotnie mieszkać będzie i między, narody nie będzie policzony. Kto przeliczyć może proch Jakubów i znać liczbę pokolenia Izraelowego? Niech umrze dusza moja śmiercią sprawiedliwych, a niech się stanie koniec mój końcowi tych podobny!"
 

PROROCTWO DRUGIE (23,11-24) Niezadowolenie Balaka (11-12). Z inne miejsca: ofiary i natchnienie (13-17); nie ma nieprawości w Izraelu, jego potęga (18-24).
11 I rzekł Balak do Balaama: "Cóż to jest, co czynisz? Abyś przeklinał nieprzyjaciół, przyzwałem cię, a ty przeciwnie błogosławisz im!"
12 Odpowiedział mu: "Czyż mogę co innego mówić, jeno co każe Pan?"
13 Rzekł tedy Balak: "Pójdź ze mną na inne miejsce, skąd byś część Izraela ujrzał, a wszystkiego widzieć nie mógł; stamtąd go przeklinaj!" A gdy go zawiódł na miejsce wysokie, na wierzch góry Fasga, zbudował Balaam siedem ołtarzów, i wyłożywszy na wierzch cielca i barana rzekł do Balaka: "Stój tu u całopalenia twego, gdy ja naprzeciw wyjdę." I zaszedł mu Pan, i włożył słowo w usta jego, i rzekł: " Wróć się do Balaka i to mówić mu będziesz."
17 Wróciwszy się znalazł go stojącego u całopalenia swego, i książąt Moabitów z nim. A Balak do niego: "Co, rzecze, mówił Pan?"
18 On zaś podjąwszy swą przypowieść rzekł: "Stój, Balaku, a słuchaj; słysz, synu Seforów!
19 Nie jest Bóg jak człowiek, aby kłamał, ani jak syn człowieczy, żeby się odmieniał. Rzekł tedy, a nie uczyni?
20 Mówił, a nie wypełni? Ku błogosławieniu przywiedziony jestem, błogosławieństwa wstrzymać nie mogę.
21 Nie masz bałwana w Jakubie, ani nie widać bożyszcza w Izraelu. Pan, Bóg jego, jest z nim, a trąbienie zwycięstwa królewskiego w nim.
22 Bóg wywiódł go z Egiptu, a moc jego podobna do nosorożcowej.
23 Nie masz wieszczbiarstwa w Jakubie ani wróżbiarstwa w Izraelu. Czasów swoich będzie powiedziano Jakubowi i Izraelowi, co Bóg uczynił.
24 Oto lud jak lwica powstanie, a jak lew się podniesie; nie legnie, aż pożre zdobycz i krew pobitych wypije."

PROROCTWO TRZECIE (23,25-24,9). Niezadowolenie Balaka (25-26). Z innego miejsca: ofiary i powolność Balaama (23,27-24,2); pomyślność i zwycięstwo Izraela.
25 I rzekł Balak do Balaama: "Ani go nie przeklinaj ani go błogosław!"
26 A on odpowiedział: "Czyż ci nie mówiłem, że cokolwiek mi Bóg rozkaże to uczynię?"
27 I rzekł Balak do niego: "Pójdź, a zawiodę cię na inne miejsce, może spodoba się Bogu, żebyś ich stamtąd przeklinał."
28 A gdy go zawiódł na wierzch góry Fogor, która jest zwrócona ku puszczy,
29 rzekł mu Balaam: "Zbuduj mi tu siedem ołtarzów i nagotuj tyleż cielców i tę samą liczbę baranów,."
30 Uczynił Balak, jak rzekł Balaam, i włożył cielce i barany na każdy ołtarz.
24
1 I gdy obaczył Balaam, że się podobało Panu, aby błogosławił Izraela, wcale nie odszedł, jak przedtem odchodził, aby szukać wieszczby, ale obrócił twarz swoją ku puszczy,
2 a podniósłszy oczy ujrzał Izraela mieszkającego w namiotach według pokoleń swoich. I przypadł nań duch Boży,
3 i podjąwszy przypowieść mówił: "Rzekł Balaam, syn Beora, rzekł człowiek, którego oko jest zatkane;
4 rzekł słuchacz mów Bożych, który widzenie Wszechmogącego oglądał, który upada, i tak się otwierają oczy jego:
5 Jak piękne przybytki twoje; Jakubie, i namioty twoje, Izraelu!
6 jak niziny gaiste, jak sady przy rzekach zroszone, jak namioty, które postawił Pan, jak cedry przy wodach!
7 Popłynie woda z wiadra jego, a potomstwo jego wzbierze w wody wielkie. Będzie odrzucony dla Agaga kró1 jego, i odjęte będzie królestwo jego.
8 Bóg wywiódł go z Egiptu, a moc jego podobna do nosorożcowej; pożrą narody, co wrogie są jemu, a kości ich połamią i podziurawią strzałami.
9 Położywszy się spał jak lew i jak lwica, której nikt obudzić nie będzie śmiał. Kto ci będzie błogosławił, będzie i sam błogosławiony; kto będzie przeklinał, za przeklętego poczytany będzie."

PROROCTWO CZWARTE (24,10-25). Gniew Balaka (10-14). Gwiazda wyjdzie z Jakuba (15-19). Proroctwa uzupełniające (20-24). Balaam i Balak się rozchodzą (25).
10 I rozgniewał się Balak na Balaama, i klasnąwszy rękoma, mówił: "Na złorzeczenie nieprzyjaciołom moim przyzwałem cię, a ty im przeciwnie błogosławiłeś po raz trzeci.
11 Wróć się na miejsce twoje! Postanowiłem wprawdzie uczcić cię znamienicie, ale cię Pan pozbawił nagotowanej czci."
12 Odpowiedział Balaam do Balaka: "Czyż posłom twoim, których do mnie posłałeś, nie mówiłem:
13 Choćby mi dał Balak dom swój, pełen srebra i złota, nie mogę przestąpić słowa Pana, Boga mego, abym co dobrego albo złego miał mówić z serca swego, ale cokolwiek Pan rzecze, to mówić będę?
14 Wszakże wracając się do ludu mego, dam radę co twój lud uczyni temu ludowi na końcu czasów."
15 Podjąwszy tedy przypowieść znowu mówił: "Rzekł Balaam, syn Beora, rzekł człowiek, którego oko jest zatkane;
16 rzekł słuchacz mów Bożych, który zna naukę Najwyższego i widzenia Wszechmocnego ogląda, który upadając ma oczy otworzone:
17 Ujrzę go, ale nie teraz; zobaczę go, ale nie z bliska. Wznijdzie gwiazda z Jakuba i powstanie laska z Izraela, i pobije książęta Moabu, i spustoszy wszystkich synów Seta.
18 I będzie Idumea dzierżawą jego; dziedzictwo Seiru dostanie się nieprzyjaciołom jego, lecz Izrael mężnie sobie będzie poczynał.
19 Z Jakuba będzie ten, co ma panować i wytracić ostatki miasta." 20A gdy ujrzał Amalekitów, podjąwszy przypowieść rzekł: "Pierwszym z narodów Amalek, a ostatki jego zagubione będą."
21 Ujrzał też Kenijczyków, i podjąwszy przypowieść rzekł: "Mocneć wprawdzie jest mieszkanie twoje, ale chociaż położysz na skale gniazdo twe
22 i będziesz wybrany z narodu Kena, pókiż będziesz mógł wytrwać? Assur cię bowiem pojmą."
23 I podjąwszy przypowieść znowu mówił: "Ach, kto będzie żyw, gdy to Bóg uczyni?
24 Przypłyną na galerach z Włoch, zwyciężą Asyryjczyków i spustoszą Hebrajczyków, a na ostatek i sami zginą"
25 I wstał Balaam, i wrócił się na miejsce swoje; Balak się też wrócił drogą, którą był przyjechał.

BAŁWOCHWALSTWO I ROZPUSTA NA RÓWNINIE MOABSKIEJ (25,1-18). Moabitki uwodzą Izraelitów (1) i pociągają do bałwochwalstwa (2-3a); ukaranie winnych (3b-5). Jeden wypadek rozpusty (6); gorliwość Fineesa wstrzymuje karę Bożą (7-9); nagroda (10-13). Imiona obojga winnych (14-15). Należy obejść się z Moabitami jak z nieprzyjaciółmi (16-18).
25
1 A Izrael mieszkał na ten czas w Setim i cudzołożył lud z córkami Moabu,
2 które wezwały ich na ofiary swoje. A oni jedli i kłaniali się bogom ich.
3 I poświęcił się Izrael Beelfogorowi; a rozgniewawszy się Pan rzekł do Mojżesza:
4 "Weźmij ze sobą wszystkich książąt ludu i powieś ich wprost słońca na szubienicach, aby się odwrócił gniew mój od Izraela."
5 I rzekł Mojżesz do sędziów izraelskich: "Zabij każdy bliźnich swoich, którzy się poświęcili Beelfogorowi!"
6 A oto jeden z synów Izraelowych wszedł wobec braci swych do nierządnicy Madianitki, przed oczyma Mojżesza i wszystkiej rzeszy Izraelowej, którzy płakali u drzwi przybytku.
7 Gdy to usłyszał Finees, syn Eleazara, syna Aaronowego, kapłana, wstał spośród zgromadzenia, a porwawszy puginał,
8 wszedł za owym mężem izraelskim do nierządnego domu i przebił oboje razem, to jest męża i niewiastę, przez skryte miejsca. I ustała plaga od synów Izraelowych,
9 a było pobitych dwadzieścia cztery tysiące ludzi.
10 I rzekł Pan do Mojżesza:
11 "Finees, syn Eleazara, syna Aaronowego, kapłana, odwrócił gniew mój od synów Izraelowych, gdyż żarliwością o mnie wzruszył się przeciwko nim, abym ja sam nie wytracił synów Izraelowych w zapalczywości mojej.
12 Przeto mów do niego: Oto daję mu pokój przymierza mego, i będzie tak jemu jak i potomstwu jego przymierze kapłaństwa wieczne, gdyż żarliwość okazał o Boga swego i naprawił występek synów Izraelowych"
14 A było imię męża izraelskiego, który został zabity z Madianitką, Zambri, syn Saulego, książę z rodu i z pokolenia Symeonowego. A niewiasta Madianitka, która razem została zabita, zwała się Kozbi, córka Sura, znakomitego książęcia madiańskiego.
16 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
17 "Niech poczują Madianici, żeście im nieprzyjaciółmi i podbijcie ich,
18 ponieważ i oni wrogo z wami postąpili i oszukali zdradą przez bałwana Fogor i przez Kozbi, córkę książęcia madiańskiego, siostrę swą, która została zabita w dzień kaźni za świętokradztwo z Fogorem."
 

4. NOWY SPIS (26,1-65). Rozkaz Boga (1-4). Spis pokolenia Rubena (5-11), Symeona (12-14), Gada (15-18), Judy (19-22), Issachara (23-25), Zabulona (26-27), Józefa: Manassesa (28-34) i Efraima (35-38a), Beniamina (38b-41), Dana (42-43), Asera (44-47), Neftalego (48-50). Ogólna liczba (51). Zasada podziału kraju między pokolenia (52-56). Spis Lewitów (57-62). Spisani na Synaju wymarli (63-65).
26
1 Potem gdy krew winnych została wylana, rzekł Pan do Mojżesza i Eleazara, syna Aaronowego, kapłana:
2 "Policzcie wszystek poczet synów Izraelowych od dwudziestu lat i wyżej, według domów i rodów ich, wszystkich, którzy mogą wychodzić na wojnę."
3 Mówili tedy Mojżesz i Eleazar kapłan, na polach Moabu nad Jordanem, naprzeciw Jerycha,
4 do tych, którzy mieli dwadzieścia lat i wyżej, jak Pan był rozkazał.
5 A ta jest ich liczba: Ruben, pierworodny Izraelów, tego syn Henoch, od którego dom Henochitów,
6 i Fallu, od którego dom Falluitów,i Hesron, od którego dom Hesronitów, i Charmi, od którego dom Charmitów.
7 Te są domy z pokolenia Rubena, których pocztu znalazło się czterdzieści trzy tysiące i siedemset trzydzieści.
8 Syn Fallua Eliab.
9 Tego synowie Namuel i Datan, i Abiron. Są to ci Datan i Abiron, przedniejsi z ludu, którzy powstali przeciw Mojżeszowi i Aaronowi w rozruchu Korego, kiedy się byli zbuntowali przeciw Panu,
10 a ziemia otworzywszy się, pożarła Korego, i wielu ich pomarło, kiedy spalił ogień dwustu pięćdziesięciu mężów. I stał się wielki cud,
11 że gdy Kore ginął, synowie jego nie poginęli.
12 Synowie Symeona według rodów swoich: Namuel, od tego dom Namuelitów; Jamin, od tego dom Jaminitów; Jachin, od tego dom Jachinitów;
13 Zare, od tego dom Zareitów; Saul, od tego dom Saulitów.
14 Te są domy pokolenia Symeona, których wszystek poczet był dwadzieścia dwa tysiące dwieście.
15 Synowie Gada według rodów swoich: Sefon, od tego dom Sefonitów; Aggi, od tego dom Aggitów; Suni, od tego dom Sunitów;
16 Onizi, od tego dom Onzitów; Her, od tego dom Herytów;
17 Arod, od tego dom Arodytów; Ariel, od tego dom Arielitów.
18 Te są domy Gada, których wszystek poczet był czterdzieści tysięcy pięćset.
19 Synowie Judy: Her i Onan, którzy obaj umarli w ziemi Chananejskiej.
20 A byli synowie Judy według rodów swych: Sela, od którego dom Selaitów; Fares, od którego dom Faresytów; Zare, od którego dom Zareitów.
21 Synowie zaś Faresowi: Hesron, Od którego dom Hesronitów, i Hamul, od którego dom Hamulitów.
22 Te są domy Judy, których wszystek poczet był siedemdziesiąt sześć tysięcy pięćset.
23 Synowie Issachara według rodów swoich: Tola, od którego dom Tolaitów; Fua, od którego dom Fuaitów;
24 Jasub, od którego dom Jasubitów; Semran, od którego dom Semranitów.
25 Te są rody Issachara, których poczet był sześćdziesiąt cztery tysiące trzysta.
26 Synowie Zabulona według rodów swych: Sared, od którego dom Saredytów; Elon, od którego, dom Elonitów; Jalel, od którego dom Jalelitów.
27 Te są rody Zabulona, których poczet był sześćdziesiąt tysięcy pięćset.
28 Synowie Józefa według rodów swoich: Manasses i Efraim.
29 Z Manassesa poszedł Machir od którego dom Machirytów. Machir zrodził Galaada, od którego dom Galaadytów.
30 Galaad miał synów: Jezera, od którego dom Jezerytów, i Heleka; od którego dom Helekitów,
31 i Asriela, od którego dom Asrielitów, i Sechema, od którego dom Sechemitów,
32 i Semidę, od którego dom Semidaitów, i Hefera, od którego dom Heferytów.
33 A był Hefer ojcem Salfaada, który nie miał synów, ale tylko córki, a te są ich imiona: Maala i Noa, i Hegla, i Melcha, i Tersa.
34 Te są rodziny Manassesa, a poczet ich pięćdziesiąt dwa tysiące siedemset.
35 A synowie Efraima według rodów swych ci byli: Sutala, od którego dom Sutalaitów; Becher, od którego dom Becherytów; Tehen, od którego dom Tehenitów.
36 A synem Sutali był Heran, od którego dom Heranitów.
37 Te są rody synów Efraimowych, których poczet był trzydzieści dwa tysiące pięćset.
38 Ci są synowie Józefowi, według domów swych. Synowie Beniaminowi w rodach swoich: Bela, od którego dom Belaitów; Asbel, od którego dom Asbelitów; Achiram, od którego dom Achiramitów;
39 Sufam, od którego dom Sufamitów; Hufam, od którego dom Hufamitów.
40 Synowie Beli: Hered i Noeman. Od Hereda dom Heredytów, od Noemana dom Noemanitów.
41 Ci są synowie Beniaminowi wedle rodów swoich, których poczet był czterdzieści pięć tysięcy sześćset.
42 Synowie Dana według rodów swoich: Suham, od którego dom Suhamitów.
43 Te są rody Dana według domów swych, wszyscy byli Suhamitami, których poczet był sześćdziesiąt cztery tysiące czterysta.
44 Synowie Asera według rodów swych: Jemna od którego dom Jemnaitów; Jessui od którego dom Jessuitów; Brie od którego dom Brieitów.
45 Synowie Briego: Heber, od którego dom Heberytów, i Melchiel, od którego dom Melchielitów.
46 A imię córki Asera było Sara.
47 Te są rody synów Aserowych, a poczet ich pięćdziesiąt trzy tysiąc czterysta.
48 Synowie Neftalego według rodów swych: Jesjel, od którego dom Jesjelitów; Guni, od którego dom Gunitów;
49 Jeser, od którego dom Jeserytów; Selem, od którego dom Selemitów.
50 Te są rody synów Neftalego według domów swoich a poczet ich czterdzieści pięć tysięcy czterysta.
51 Ta jest liczba synów Izraelowych, którzy zostali policzeni: sześćset tysięcy tysiąc siedemset trzydzieści.
52 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
53 "Między tych podzielona będzie ziemia według liczby imion na posiadłości ich.
54 Których będzie więcej, większą im część dasz, a których mniej, mniejszą; każdemu, jak teraz zostali policzeni,
55 będzie dana posiadłość, wszakże tak, aby losem ziemia rozdzielona była między pokolenia i rody.
56 Cokolwiek losem przypadnie, to niechaj weźmie bądź to większa liczba bądź mniejsza.
57 Ten też jest poczet synów Lewiego według domów swoich: Gerson, od którego dom Gersonitów; Kaat, od którego dom Kaatytów; Merari, od którego dom Merarytów.
58 Te są domy Lewiego: dom Lobni, dom Hebroni, dom Moholi, dom Musi, dom Kore.
59 Lecz Kaat zrodził Amrama, który miał żonę Jochabedę, córkę Lewiego, która mu się urodziła w Egipcie. Ta urodziła Amramowi, mężowi swemu, synów: Aarona i Mojżesza, i Marię, siostrę ich.
60 Z Aarona poszli Nadab i Abiu, i Eleazar, i Itamar.
61 Z tych Nadab i Abiu pomarli, gdy ofiarowali ogień obcy przed Panem.
62 A było wszystkich, którzy zostali policzeni, dwadzieścia trzy tysiące mężczyzn od jednego miesiąca i wyżej; bo ich nie liczono między synami Izraelowymi ani im z drugimi nie dano posiadłości.
63 Ten jest poczet synów Izraelowych, którzy zostali spisani od Mojżesza i Eleazara kapłana na polach Moabu nad Jordanem, naprzeciw Jerycha.
64 Nie było między nimi nikogo z tych, którzy przedtem policzeni byli od Mojżesza i Aarona na puszczy Synaj.
65 Albowiem im był Pan przepowiedział, że wszyscy mieli pomrzeć na puszczy. I nikt z nich nie został, jeno Kaleb, syn Jefona, i Jozue, syn Nuna.

5. NA WYPADEK BRAKU POTOMKÓW MĘSKICH (27,11-1). Córki Salfaada (1-4). Odpowiedź Jahwy i prawo ogólne (5-11.
27
1 I przyszły córki Salfaada, syna Hefera, syna Galaada, syna Machira, syna Manassesa, który był synem Józefowym, a te są ich imiona: Maala i Noa, i Hegla, i Melcha, i Tersa.
2 I stanęły przed Mojżeszem i Eleazarem kapłanem i przed wszystkimi książętami ludu u drzwi przybytku przymierza, i rzekły:
3 "Ojciec nasz umarł na puszczy, a nie był w rozruchu, który się podniósł przeciw Panu za Korego, ale w swym grzechu umarł. Ten nie miał męskich potomków. Czemuż ma zginąć imię jego z domu jego, przeto że nie miał syna? Dajcie nam posiadłość między krewnymi ojca naszego."
4 I odniósł Mojżesz sprawę ich do sądu Pańskiego.
5 A Pan rzekł do niego:
6 "Słusznej rzeczy żądają córki Salfaada. Daj im imię między krewnymi ojca ich, a niechaj po nim dziedzictwo obejmą.
7 A do synów Izraelowych to mówić będziesz: Gdy umrze człowiek bez syna, na córkę spadnie dziedzictwo. Jeśli córki nie miał, będzie miał za dziedziców braci swych.
10 A jeśliby i braci nie było, dacie dziedzictwo braciom ojca jego. A jeśliby ani stryjów nie miał, dane będzie dziedzictwo tym, którzy mu są najbliżsi. I będzie to synom Izraelowym święte ustawą wieczną, jak przykazał Pan Mojżeszowi."

6. JOZUE NASTĘPCĄ MOJZESZA (27,12-23). Jahwe zapowiada Mojżeszowi śmierć przed wejściem do Ziemi Obiecanej (12-14). Mojżesz prosi o wyznaczenie następcy (15-17). Wyznaczenie (18-21) i wprowadzenie Jozuego (22-23).
12 Rzekł też Pan do Mojżesza: "Wstąp na tę górę Abarim i oglądaj stamtąd ziemię, którą dam synom Izraelowym.
13 A gdy ją oglądniesz, pójdziesz i ty do ludu twego, jak brat twój Aaron,
14 gdyżeście mię obrazili na puszczy Sin w czasie buntu pospólstwa, a nie chcieliście mnie uświęcić przed nim nad wodami. Te są Wody Sprzeciwu w Kades, na pustyni Sin."
15 Odpowiedział mu Mojżesz:
16 "Niech upatrzy Pan, Bóg duchów wszelkiego ciała, człowieka który by był nad tym zgromadzeniem
17 i mógł wchodzić przed nimi i wywodzić ich albo wprowadzać, aby lud Pański nie był jak owce bez pasterza."
18 I rzekł Pan do niego: "Weźmij Jozuego, syna Nuna, męża, w którym jest duch, i włóż nań rękę twoją.
19 On stanie przed Eleazarem, kapłanem,
20 i przed wszystkim mnóstwem, i dasz mu przykazania przed oczyma wszystkich i część chwały twojej, aby go słuchało wszystko zgromadzenie synów Izraelowych.
21 Za niego, jeśli co przyjdzie czynić, Eleazar kapłan będzie się radził Pana. Na słowo jego będzie wychodził i wchodził on i wszyscy synowie Izraelowi z nim i inne mnóstwo."
22 Uczynił Mojżesz, jak był Pan rozkazał, i wziąwszy Jozuego, postawił go przed Eleazarem kapłanem i przed wszystkim mnóstwem ludu,
23 a włożywszy ręce na głowę jego powtórzył wszystko, co był Pan rozkazał.

7. PRZEPISY O OFIARACH (28,1-30,1). WSTĘP (28,1-2).
28
1 Rzekł też Pan do Mojżesza:
2 "Rozkaż synom Izraelowym i rzeczesz do nich: Obiatę moją i chleby, i zapach wonności przewdzięcznej ofiarujecie wedle czasów swoich.

OFIARY CODZIENNE (28,3-8).
3 Te są ofiary, które składać macie: Baranki roczne niepokalane, dwa na każdy dzień na całopalenie wieczne; jednego ofiarujecie rano,
4 a drugiego pod wieczór;
5 dziesiątą część efy białej mąki, która rozczyniona będzie oliwą przeczystą, czwartą częścią hinu.
6 Całopalenie to ustawiczne, któreście ofiarowali na górze Synaj na wonność przewdzięczną żertwy Pana.
7 A ofiarujecie wina czwartą część hinu do każdego baranka w świątyni Pańskiej.
8 I drugiego baranka także ofiarujecie ku wieczorowi wedle wszystkiego obrządku ofiary rannej i płynnych ofiar jej, na obiatę przewdzięcznej wonności Panu.

OFIARY DNIA SOBOTNIEGO (28,9-10).
9 Ale w dzień sobotni ofiarujecie dwa baranki roczne niepokalane i dwie dziesiąte części białej mąki oliwą rozczynionej na ofiarę, i płynne ofiary,
10 które wedle obrzędu wylewają w każdą sobotę na całopalenie wieczne.

OFIARY NA NOWIU KSIĘŻYCA (28,11-15).
11 A pierwszego dnia księżyca ofiarujecie na całopalenie Panu cielce ze stada dwa, barana jednego, baranków rocznych niepokalanych siedem
12 i trzy dziesiąte części białej mąki, oliwą zaczynionej na ofiarę do cielca każdego, i dwie dziesiąte części białej mąki, oliwą rozczynionej, do każdego barana,
13 i dziesiątą część dziesiątej części białej mąki z oliwy na ofiarę do każdego baranka. Całopalenie to przewdzięcznej wonności i żertwy jest Panu.
14 A płynne ofiary wina, które przy każdej ofierze mają być wylewane, te będą: połowa hinu do każdego cielca, trzecia część przy baranie, czwarta przy baranku. To będzie całopalenie przez wszystkie miesiące, które w obrocie rocznym po sobie następują.
15 Kozioł też ofiarowany będzie Panu za grzechy na całopalenie wieczne z płynnymi ofiarami jego.

OFIARY W ŚWIĘTO PASCHY (28,16-25).
16 A miesiąca pierwszego, czternastego dnia miesiąca, Pascha Pańska będzie,
17 a piętnastego dnia uroczyste święto; siedem dni przaśniki jeść będą.
18 Z nich dzień pierwszy chwalebny i święty będzie; żadnej roboty służebnej weń pełnić nie będziecie.
19 I ofiarujecie jako żertwę na całopalenie dla Pana cielce ze stada dwa, barana jednego, baranków rocznych bez skazy siedem,
20 i obiaty każdego z nich z białej mąki, która będzie oliwą zakropiona, trzy dziesiąte części do każdego cielca, a dwie dziesiąte do barana,
21 a dziesiątą część dziesiątej do każdego baranka, to jest do siedmiu baranków;
22 i kozła za grzech jednego, żeby było przebłaganie za was,
23 oprócz całopalenia porannego, które zawsze ofiarować będziecie.
24 Tak czynić będziecie na każdy dzień przez siedem dni na podnietę ognia i na wonność przewdzięczną Panu, która powstanie z całopalenia i z płynnych ofiar każdego.
25 Dzień też siódmy przechwalebny i święty wam będzie; żadnej roboty służebnej weń pełnić nie będziecie.

OFIARY W ŚWIĘTO TYGODNI (28, 26-31).
26 Dzień też pierwocin, kiedy ofiarujecie nowe zboża Panu, gdy się wypełnią tygodnie, chwalebny i święty będzie; żadnej roboty służebnej weń pełnić nie będziecie.
27 I ofiarujecie w całopaleniu na wonność przewdzięczną Panu cielce dwa, barana jednego i baranków rocznych bez zmazy siedem;
28 a na obiatę przy nich białej mąki oliwą rozczynionej trzy dziesiąte części do cielca każdego, do baranów dwie,
29 do baranków dziesiątą część dziesiątej części, a jest razem baranków siedem;
30 kozła też, którego zabijają na przebłaganie, oprócz całopalenia wiecznego i płynnych ofiar jego.
31 Niepokalane ofiarujecie wszystkie, z ich płynnymi ofiarami.

OFIARY W ŚWIĘTO TRĄB (29,1-6).
29
1 Miesiąca też siódmego pierwszy dzień chwalebny i święty będzie wam; żadnej roboty służebnej czynić weń nie będziecie, bo jest dzień trąbienia i trąb.
2 I ofiarujecie w całopaleniu na wonność przewdzięczną Panu cielca ze stada jednego, barana jednego i baranków rocznych bez zmazy siedem,
3 a na obiaty ich białej mąki oliwą zaczynionej trzy dziesiąte części do każdego cielca, dwie dziesiąte do barana,
4 a jedną dziesiątą do baranka, a jest razem baranków siedem;
5 i kozła za grzech, którego ofiarują na przebłaganie za lud,
6 oprócz całopalenia na nowiu księżyca z obiatami jego i całopalenia wiecznego ze zwykłymi ofiarami płynnymi. Wedle tych danych obrzędów ofiarować będziecie na wonność przewdzięczną żertwę Panu.

OFIARY W DZIEŃ PRZEBŁAGANIA (29,7-11)
7 Dziesiąty też dzień miesiąca tego siódmego będzie wam święty i chwalebny, i będziecie umartwiać siebie; żadnej pracy służebnej pełnić weń nie będziecie.
8 I ofiarujecie w całopaleniu Panu na wonność przewdzięczną cielca ze stada jednego, barana jednego, baranków rocznych bez zmazy siedem;
9 a na obiatę ich białej mąki oliwą rozczynionej trzy dziesiąte części do cielca każdego, dwie dziesiąte do barana,
10 a dziesiątą część dziesiątej części do każdego baranka, a jest razem baranków siedem;
11 i kozła za grzech, oprócz tego, co jest zwyczaj ofiarować za występek na przebłaganie i jako całopalenie wieczne z obiatą i płynnymi ofiarami ich.

OFIARY W POSZCZEGÓLNE DNI ŚWIĘTA NAMIOTÓW (29,12-38).
12 A piętnastego dnia miesiąca siódmego, który wam święty i chwalebny będzie, żadnej pracy służebnej weń pełnić nie będziecie, ale święcić będziecie święto uroczyste Panu siedem dni.
13 I ofiarujecie w całopaleniu na wonność przewdzięczną Panu cielców ze stada trzynaście, barany dwa, baranków rocznych bez zmazy czternaście;
14 a na płynne ofiary ich białej mąki oliwą zaczynionej trzy dziesiąte części do cielca każdego, a jest razem cielców trzynaście, i dwie dziesiąte części przy baranie jednym, to jest razem przy baranach dwu,
15 a dziesiątą część dziesiątej części przy każdym baranku, a jest razem baranków czternaście;
16 i kozła za grzech, oprócz całopalenia wiecznego i obiaty i płynnej ofiary jego.
17 Drugiego dnia ofiarujecie cielców ze stada dwanaście, barany dwa, baranków rocznych bez zmazy czternaście;
18 i obiaty i płynne ofiary każdego z cielców i baranów i baranków wedle przepisu odprawować będziecie;
19 i kozła za grzech, oprócz całopalenia wiecznego i obiaty i płynnej ofiary jego.
20 Dnia trzeciego ofiarujecie cielców jedenaście, barany dwa, baranków rocznych bez zmazy czternaście;
21 i obiaty i płynne ofiary każdego z cielców i baranów i baranków wedle przepisu odprawować będziecie;
22 i kozła za grzech, oprócz całopalenia wiecznego i obiaty i płynnej ofiary jego.
23 Dnia czwartego ofiarujecie cielców dziesięć, barany dwa, baranków rocznych bez zmazy czternaście;
24 i obiaty i płynne ofiary każdego z cielców i baranów i baranków wedle przepisu odprawować będziecie;
25 i kozła za grzech, oprócz całopalenia wiecznego i obiaty jego i płynnej ofiary.
26 Dnia piątego ofiarujecie cielców dziewięć, barany dwa, baranków rocznych bez zmazy czternaście;
27 i obiaty i płynne ofiary każdego z cielców i baranów i baranków wedle przepisu odprawować będziecie;
28 i kozła za grzech, oprócz całopalenia wiecznego i obiaty jego, i płynnej ofiary.
29 Dnia szóstego ofiarujecie cielców osiem, barany dwa, baranków rocznych bez zmazy czternaście;
30 i obiaty, i płynne ofiary każdego z cielców i baranów i baranków wedle przepisu odprawować będziecie;
31 kozła też za grzech, oprócz całopalenia wiecznego i obiaty jego, i płynnej ofiary.
32 Dnia siódmego ofiarujecie cielców osiem, barany dwa, baranków rocznych bez zmazy czternaście;
33 i obiaty, i płynne ofiary każdego z cielców i baranów i baranków wedle przepisu odprawować będziecie;
34 i kozła za grzech, oprócz całopalenia wiecznego i obiaty jego, i płynnej ofiary.
35 Dnia ósmego, który jest przechwalebny, żadnej pracy służebnej pełnić nie będziecie;
36 a ofiarujecie w całopaleniu, na wonność przewdzięczną Panu, cielca jednego, barana jednego, baranków rocznych bez zmazy siedem;
37 i obiaty, i płynne ofiary każdego z cielców i baranów i baranków wedle przepisu odprawować będziecie;
38 i kozła za grzech, oprócz całopalenia wiecznego i obiaty jego, i płynnej ofiary.

ZAKOŃCZENIE (29,39-30,1).
39 To ofiarować będziecie Panu na uroczyste święta wasze, oprócz ślubów i dobrowolnych ofiar waszych, w całopaleniu, w obiacie, w płynnej ofierze i ofiarach zapokojnych."
30
1 powiedział Mojżesz synom Izraelowym wszystko, co mu Pan był rozkazał.

8. PRZEPISY O ŚLUBACH (30,2-17). Wstęp (2). Śluby, złożone przez mężczyzn (3), przez córkę, mieszkającą u swego ojca (4-6), wychodzącą za mąż przed wypełnieniem ślubu (7-9), przez wdowę lub odrzuconą (10), przez zamężną (11-16). Zakończenie (17).
2 I mówił do książąt pokoleń synów Izraelowych: "To jest przykazanie, które dał Pan:
3 Jeśli który mąż ślubuje co Panu albo się zobowiąże przysięgą, nie złamie słowa swego, ale wszystko, co obiecał, wypełni.
4 Jeśliby co ślubowała i przysięgą się zobowiązała białogłowa, która jest w domu ojca swego i w latach jeszcze dziewczęcych: jeśli się dowie ojciec o ślubie, który złożyła, i o przysiędze, którą zobowiązała duszę swą, a będzie milczał, ślubem związana będzie;
5 cokolwiek obiecała i przysięgła, czynem wypełni.
6 Ale jeśliby ojciec zaraz, skoro usłyszał, był temu przeciwny, i śluby i przysięgi jej ważne nie będą, ani nie będzie związana obietnicą, dlatego że ojciec jej był temu przeciwny.
7 Jeśliby miała męża i ślubowała co, a słowo raz z ust jej wyszedłszy, duszę jej przysięgą zobowiązało,
8 a mąż nie sprzeciwiłby się w dniu, w którym to usłyszy, ślubem związana będzie i odda, cokolwiek obiecała.
9 Ale jeśliby usłyszawszy, zaraz się sprzeciwił i wniwecz obrócił obietnicę jej i słowa, którymi zobowiązała duszę swoją, miłościw jej będzie Pan.
10 Wdowa i odrzucona, cokolwiek ślubują, oddadzą.
11 Gdy żona w domu męża ślubem się zobowiąże i przysięgą,
12 jeśliby usłyszał mąż i milczał, a nie sprzeciwił się obietnicy, odda, cokolwiek obiecała.
13 Ale jeśliby się zaraz sprzeciwił, nie będzie związana obietnicą, bo się mąż sprzeciwił, a Pan jej miłościw będzie.
14 Jeśliby ślubowała i przysięgą się zobowiązała, żeby postem albo wstrzymaniem się od innych rzeczy umartwić siebie, od woli męża będzie zależało, żeby czyniła albo nie czyniła.
15 Jeśliby mąż usłyszawszy zamilczał, a do drugiego dnia odłożył zdanie, cokolwiek była ślubowała i obiecała, odda, ponieważ, skoro usłyszał, zamilczał;
16 lecz jeśliby się sprzeciwił, potem gdy się dowiedział, on poniesie nieprawość jej."
17 Te są prawa, które ustanowił Pan Mojżeszowi między mężem i żoną, między ojcem i córką, która jest jeszcze w latach dziewczęcych, albo która mieszka w ojcowskim domu.

9. ODWET NA MADIANITACH (31,1-54). Rozkaz Boży (1-4); Przygotowania (5-6); zwycięstwo i łupy (7-12). Rozkaz wybicia chłopców i niewiast prócz dziewic (13-18). Oczyszczenie wojowników (19) i łupów (20-24). Rozkaz Boży o podziale łupów: dział wojowników i Jahwy (25-29), ludu i Lewitów (30). Wykonanie (31-47). Dar dobrowolny dowódców dla arcykapłana (48-54).
31
1 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
2 "Pomścij się pierwej krzywdy synów Izraelowych na Madianitach, i tak zebrany będziesz do ludu twego."
3 I natychmiast rzekł Mojżesz: "Uzbrójcie spośród was mężów do bitwy, którzy by mogli dokonać pomsty Pańskiej na Madianitach.
4 Tysiąc mężów z każdego pokolenia niech będzie wybranych z Izraela, aby byli posłani na wojnę!" I wyprawili po tysiącu z każdego pokolenia,
5 to jest dwanaście tysięcy gotowych do bitwy.
6 Posłał ich Mojżesz z Fineesem, synem Eleazara, kapłana; przedmioty też święte i trąby na trąbienie dał mu.
7 I potkali się z Madianitami, i zwyciężyli ich, i wszystkich mężczyzn pozabijali,
8 i królów ich, Ewiego i Recema, i Sura, i Hura, i Rebego, pięciu książąt narodu, Balaama też, syna Beorowego, mieczem zabili.
9 I pobrali niewiasty i dziatki ich, i wszystko bydło, i wszystek sprzęt, cokolwiek mogli mieć, splądrowali;
10 tak miasta, jak i wsie i miasteczka ogień pożarł.
11 I pobrali łupy i wszystko, co pojmali, tak z ludzi, jak i z bydła,
12 i przywiedli do Mojżesza i Eleazara kapłana, i do wszystkiego zgromadzenia synów Izraelowych; resztę zaś sprzętu znieśli do obozu na polach Moabu nad Jordanem naprzeciwko Jerycha.
13 I wyszli Mojżesz i Eleazar kapłan i wszyscy przełożeni zgromadzenia naprzeciw nich z obozu.
14 I rozgniewał się Mojżesz na dowódców wojska, na tysiączników i na setników, którzy byli przyszli z wojny, i rzekł:
15 "Czemuście niewiasty zachowali?
16 Czy nie są to te, które zwiodły synów Izraelowych za poduszczeniem Balaamowym i przywiodły was ku zgrzeszeniu przeciw Panu przez grzech z Fogorem,
17 przez co i lud został pokarany? A tak wszystkich zabijcie, cokolwiek jest płci męskiej, nawet między dziećmi, i niewiasty, które już poznały mężów w złączeniu, pozabijajcie,
18 a dzieweczki i wszystkie białogłowy panny zachowajcie sobie; a mieszkajcie siedem dni za obozem.
19 Kto by zabił człowieka albo się dotknął zabitego, oczyszczony będzie dnia trzeciego i siódmego.
20 I wszystek łup, bądźby szata była, bądź naczynie, i co by do użytku sporządzone było ze skór kozich i sierści, i drzewa, będzie oczyszczone "
21 Eleazar też kapłan do mężów wojska, którzy się potykali, tak mówił: "To jest przykazanie zakonu, które dał Pan Mojżeszowi:
22 Złoto i srebro, i miedź, i żelazo, i ołów, i cyna, i wszystko,
23 co może przejść przez płomień, ogniem się oczyści; a cokolwiek ognia wytrzymać nie może, wodą oczyszczenia będzie poświęcone,
24 i wymyjecie szaty wasze dnia siódmego, a oczyszczeni, potem do obozu wnijdziecie "
25 Rzekł też Pan do Mojżesza:
26 "Zbierzcie liczbę tego, co pojmano, tak ludzi jak bydła, ty i Eleazar kapłan, i przełożeni ludu, i w równy dział rozdzielisz łup między tych, którzy się potykali i wyszli na wojnę, i między wszystką resztę ludu pospolitego.
28 I oddzielisz część Panu od tych, którzy walczyli i byli na wojnie, jedną duszę z pięciuset, tak z ludzi jak i z wołów, i osłów, i owiec,
29 i dasz ją Eleazarowi kapłanowi, bo pierwociny Pańskie są.
30 Z połowy też dla synów Izraelowych weźmiesz pięćdziesiątą głowę z ludzi i z wołów, i osłów, i owiec, i wszystkich zwierząt, i dasz je Lewitom, którzy czuwają na straży przybytku Pańskiego."
31 I uczynili Mojżesz i Eleazar, jak Pan przykazał.
32 A było łupu, który wojsko pojmało, owiec sześćkroć sto tysięcy i siedemdziesiąt pięć tysięcy,
33 wołów siedemdziesiąt dwa tysiące,
34 osłów sześćdziesiąt tysięcy i tysiąc,
35 dusz ludzkich płci żeńskiej, które nie poznały mężów, trzydzieści i dwa tysiące.
36 I dano połowę tym, którzy w bitwie byli, owiec trzykroć sto tysięcy i trzydzieści siedem tysięcy pięćset.
37 Z nich na cząstkę Pańską odliczono owiec sześćset siedemdziesiąt pięć,
38 a z trzydziestu sześciu tysięcy wołów, wołów siedemdziesiąt dwa,
39 z trzydziestu tysięcy pięciuset osłów, osłów sześćdziesiąt jeden,
40 z szesnastu tysięcy dusz ludzkich, dostały się na Pańską cząstkę trzydzieści dwie dusze.
41 I oddał Mojżesz liczbę pierwocin Pańskich Eleazarowi kapłanowi jak mu rozkazano, z połowy dla synów Izraelowych, którą był oddzielił dla tych, co w bitwie byli.
43 A z połowy, która się dostała reszcie ludu, to jest z trzykroć stu tysięcy i trzydziestu siedmiu tysięcy pięciuset owiec;
44 i z trzydziestu sześciu tysięcy wołów,
45 i z trzydziestu tysięcy i pięciuset osłów,
46 i z szesnastu tysięcy ludzi,
47 wziął Mojżesz pięćdziesiątą głowę i dał Lewitom, którzy straż trzymali w przybytku Pańskim, jak Pan był przykazał.
48 A przełożeni wojska, tysiącznicy i setnicy, przystąpiwszy do Mojżesza rzekli:
49 "My, słudzy twoi, obliczyliśmy poczty ludzi wojennych, których mieliśmy pod ręką naszą, a nie zginął ani jeden.
50 I dlatego ofiarujemy w darze dla Pana każdy to, cośmy mogli znaleźć złota w łupie: nagolenice i naramiennice, pierścienie i prawnice, i łańcuszki, abyś się modlił za nami do Pana."
51 I przyjęli Mojżesz i Eleazar kapłan wszystko złoto w różnych rzeczach,
52 w wadze szesnastu tysięcy siedmiuset pięćdziesięciu syklów od tysiączników i od setników.
53 Bo co każdy łupem pochwycił, jego było.
54 A wziąwszy, wnieśli do przybytku świadectwa, dla pamięci synów Izraelowych przed Panem.

10. PODZIAŁ ZDOBYTEGO KRAJU NA WSCHÓD OD JORDANU (32,1-42). Rubenici i Gadyci proszą o przydzielenie im posiadłości w Zajordanii (1-5). Mojżesz ich gani, jakoby nie chcieli wziąć udziału w zdobywaniu ziemi Chanaan (6-15). Oni się bronią przed tego rodzaju myślą (16-14); Mojżesz zgadza się na ich plany (20-27) i wydaje odpowiednie polecenia (28-32). Podział Zajordanii (33). Osiedlenie się pokoleń Gada, Rubena i Manassesa (34-42).
32
1 A synowie Rubena i Gada mieli wiele trzód, i mieli w bydle majętność niezliczoną. A gdy obaczyli Jazer i Galaad, ziemie sposobne do chowania bydła,
2 przyszli do Mojżesza i Eleazara kapłana, i do przełożonych pospólstwa i rzekli:
3 "Atarot i Dibon, i Jazer, i Nemra, i Hesebon, i Eleale, i Sabam, i Nebo, i Beon,
4 ziemia, którą zwojował Pan przed obliczem synów Izraelowych, jest ziemią bardzo żyzną na chowanie bydła; a my, słudzy twoi, mamy wiele bydła i prosimy,
5 jeśliśmy znaleźli łaskę przed tobą abyś ją nam, sługom twoim, dał w posiadłość, a nie kazał nam przeprawiać się przez Jordan."
6 Odpowiedział im Mojżesz: "A więc bracia wasi pójdą na wojnę, a wy tu siedzieć będziecie?
7 Czemu odbieracie serce synom Izraelowym, żeby nie śmieli przejść na miejsce, które im Pan da?
8 Czyż nie tak uczynili ojcowie wasi, gdym posłał z Kadesbarne na przepatrzenie ziemi?
9 I gdy przyszli aż do doliny Grona i oglądnęli wszystką ziemię, odebrali serce synom Izraelowym, tak że nie weszli w granice, które im Pan dał.
10 A Pan rozgniewał się i przysiągł mówiąc:
11 Zaprawdę ludzie ci, którzy wyszli z Egiptu w wieku od dwudziestu lat i wyżej, nie będą oglądali ziemi, którą pod przysięgą obiecałem Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi, bo nie chcieli iść za mną,
12 oprócz Kaleba, syna Jefona, Kenezejczyka, i Jozuego, syna Nuna: ci wypełnili wolę moją.
13 I rozgniewawszy się Pan na Izraela obwodził go po puszczy czterdzieści lat, aż wyginęło wszystko pokolenie, które złego się dopuściło przed oczyma jego.
14 A oto wy, rzecze, powstaliście w miejsce ojców waszych, potomkowie i wychowankowie ludzi grzesznych, abyście przyczynili zapalczywości Pańskiej przeciw Izraelowi
15 Jeśli nie będziecie chcieli iść za nim, opuści lud na pustyni, a wy przyczyną będziecie śmierci wszystkich."
16 A oni blisko przystąpiwszy rzekli: "Owczarnie dla owiec zbudujemy i obory dla bydła, dla dziatek też naszych miasta obronne,
17 a my sami zbrojni i przepasani pójdziemy na wojnę przed synami Izraelowymi, aż ich na miejsca ich wprowadzimy. Dziatki nasze i cokolwiek mieć możemy, będą w miastach murowanych przez wzgląd na zasadzki mieszkańców.
18 Nie wrócimy się do domów naszych, aż odzierżą synowie Izraelowi dziedzictwo swoje;
19 i nie będziemy się niczego domagać za Jordanem, bo już mamy dzierżawę naszą na wschodniej jego stronie."
20 Rzekł im Mojżesz: "Jeśli chcecie uczynić, co obiecujecie, idźcież przed Panem gotowi na wojnę,
21 a każdy mąż waleczny niech przejdzie Jordan zbrojno, aż Pan obali swych nieprzyjaciół
22 i będzie mu poddana wszystka ziemia: wtedy będziecie bez winy u Pana i u Izraela, i otrzymacie krainy, których pragniecie, przed Panem.
23 Ale jeśli tego, co powiadacie, nie uczynicie, nikt nie wątpi, że grzeszycie przeciw Bogu, a wiedzcie, iż grzech wasz dosięgnie was!
24 A tak budujcie miasta dla dziatek waszych, a zagrody i obory dla owiec i dobytku waszego, a to, coście obiecali, wypełnijcie!"
25 I rzekli synowie Gada i Rubena do Mojżesza: "Jesteśmy sługami twoimi, uczynimy, co nasz pan każe.
26 Dziatki nasze, i niewiasty, i trzody, i dobytek zostawimy w miastach Galaadu, a my, słudzy twoi wszyscy pójdziemy gotowi na bój, jak ty, panie, mówisz."
28 Przykazał tedy Mojżesz Eleazarowi kapłanowi i Jozuemu, synowi Nuna, i książętom domów wedle pokoleń Izraelowych, i rzekł do nich:
29 "Jeśli synowie Gada i synowie Rubena przejdą z wami Jordan, wszyscy uzbrojeni do bitwy przed Panem, i wam ziemia będzie poddana, dajcie im Galaad w posiadłość.
30 Ale jeśliby nie chcieli przejść zbrojno z wami do ziemi Chanaan, między wami miejsca na mieszkanie niech otrzymają." Odpowiedzieli synowie Gada i synowie Rubena:
31 "Jak mówił Pan sługom swoim, tak uczynimy: sami zbrojno pójdziemy przed Panem do ziemi Chanaan, i wyznajemy, żeśmy posiadłość już wzięli za Jordanem."
33 A tak dał Mojżesz synom Gada i Rubena i połowie pokolenia Manassesa, syna Józefowego, królestwo Sehona, króla Amorejczyków, i królestwo Oga, króla Basanu, i ziemię ich z miastami jej wokoło.
34 Zbudowali tedy synowie Gada Dibon i Atarot, i Aroer, i Etrot,
35 i Sofan, i Jazer, i Jekbaa, i Betnemra, i Betaran, miasta obronne i zagrody dla bydła swego.
37 A synowie Rubena zbudowali Hesebon
38 i Eleale, i Kariataim, i Nabo, i Baalmeon,
39 odmieniwszy im imiona, Sabama też, i dali nazwy miastom, które zbudowali.
40 Lecz synowie Machira, syna Manassesa poszli do Galaad i spustoszyli go, pobiwszy Amorejczyków, mieszkańców jego.
41 Dał tedy Mojżesz ziemię Galaad Machirowi, synowi Manassesa, który w niej zamieszkał.
41 A Jair, syn Manassesa, poszedł i wziął wioski jej, i nazwał je Hawot Jair, to jest wsie Jaira.
24 Nobe też poszedł i wziął Chanat z wioskami jego, i nazwał go imieniem swoim Nobe.

11. POSTOJE IZRAELITÓW W CZASIE ICH WĘDRÓWKI PRZEZ 40 LAT (33,1-49). Wstęp (1-2). Wyruszenie z Ramzes (3-4); do morza Czerwonego (5-7); od morza Czerwonego do Synaju (8-15); od Synaju do Kadesz (16-36); od Kadesz do góry Hor (37-40); od góry Hor do równiny moabskiej (41-49).
33
1 Te są postoje synów Izraelowych, którzy wyszli z Egiptu hufcami swymi pod wodzą Mojżesza i Aarona;
2 spisał je Mojżesz według miejsc obozów, które na rozkazanie Pańskie odmieniali.
3 A tak miesiąca pierwszego, piętnastego dnia miesiąca pierwszego, drugiego dnia Paschy, wyciągnęli synowie Izraelowi z Ramesse z ręką wzniesioną, gdy na to patrzyli wszyscy Egipcjanie
4 i grzebali pierworodnych, których był Pan pobił (bo i na bogach ich dokonał pomsty),
5 i położyli się obozem w Sokot.
6 A z Sokot przyszli do Etam, które leży na krańcu puszczy.
7 Stamtąd ruszywszy przyszli przed Fihahirot, które leży naprzeciw Beelsefon, i położyli się obozem przed Magdalem.
8 A odciągnąwszy od Fihahirot przeszli przez pośrodek morza na puszczę, a idąc przez trzy dni po puszczy Etam położyli się obozem w Mara.
9 A ruszywszy z Mara przyszli do Elim, gdzie było dwanaście źródeł wodnych i siedemdziesiąt palm: i stanęli tam obozem.
10 Ale i stamtąd wyszedłszy rozbili namioty nad morzem Czerwonym. A odciągnąwszy od morza Czerwonego,
11 położyli się obozem na puszczy Sin.
12 Stąd wyszedłszy przyszli do Dafka.
13 A wyszedłszy z Dafka stanęli obozem w Alus.
14 A wyciągnąwszy z Alus w Rafidim rozbili namioty, gdzie lud nie miał wody do picia.
15 A wyciągnąwszy z Rafidim stanęli obozem na puszczy Synaj.
16 Ale i z puszczy Synaj wyszedłszy przyszli do Grobów Pożądania.
17 A odciągnąwszy od Grobów Pożądania położyli się obozem w Haserot.
18 A z Haserot przyszli do Retma.
19 A wyciągnąwszy z Retma stanęli obozem w Remmomfares.
20 Stąd wyszedłszy przyszli do Lebna.
21 Z Lebna położyli się obozem w Resa.
22 A wyszedłszy z Resa przyszli do Ceelata.
23 Stąd wyciągnąwszy położyli się obozem na górze Sefer.
24 A odszedłszy od góry Sefer przyszli do Arada.
25 Stamtąd wyciągnąwszy stanęli obozem w Makelot.
26 A wyciągnąwszy z Makelot przyszli do Taat.
27 Z Taat położyli się obozem w Tare.
28 Stąd wyszedłszy rozbili namioty w Metka.
29 A z Metka położyli się obozem w Hesmona.
30 A wyciągnąwszy z Hesmona przyszli do Moserot.
31 A z Moserot położyli się obozem w Benejaakan.
32 A wyjechawszy z Benejaakan przyszli do góry Gadgad.
33 Stąd ruszywszy stanęli obozem w Jetebata.
34 A z Jetebata przeszli do Hebrona.
35 A z Hebrona wyszedłszy stanęli obozem w Asjongaber.
36 Stamtąd wyjechawszy przyszli na puszczę Sin, to jest Kades.
37 A wyciągnąwszy z Kades położyli się obozem na górze Hor, na ostatnich granicach ziemi Edom.
38 I wstąpił Aaron kapłan na rozkazanie Pańskie na górę Hor, i tam umarł roku czterdziestego wyjścia synów Izraelowych z Egiptu, miesiąca piątego, pierwszego dnia miesiąca, gdy mu było lat sto dwadzieścia trzy.
39 I usłyszał Chananejczyk, król Aradu, który mieszkał na południu, iż synowie Izraelowi przyszli do ziemi Chananejskiej.
40 A ruszywszy od góry Hor położyli się obozem w Salmon.
41 Stąd wyszedłszy przyszli do Funon.
42 A wyciągnąwszy z Funon obozem stanęli w Obot.
43 A z Obot przyszli do Jeabarim, które leży na granicy Moabitów.
44 A ruszywszy z Jeabarim rozbili namioty w Dibongad.
45 Stąd wyszedłszy stanęli obozem w Helmondeblataim.
46 A ruszywszy z Helmondeblataim przyszli do gór Abarim naprzeciwko Nabo.
47 A od gór Abarim odciągnąwszy przeszli na pola moabskie nad Jordanem naprzeciw Jerycha.
49 I tam się położyli obozem od Betsimot aż do Abelsatim, na równinach Moabitów.

12. PRZEPISY O PODZIALE ZIEMI CHANAAN (33,50 34,29). Wypędzenie mieszkańców i podział proporcjonalny kraju między pokolenia (33,50-56). Granica południowa (34,1-5), zachodnia (6), północna (7-9) i wschodnia (10-12) kraju, który ma być podzielony (13-15). Kierownicy podziału (16-29).
50 Tam mówił Pan do Mojżesza:
51"Przykaż synom Izraelowym, a mów do nich: Gdy się przeprawicie przez Jordan, wchodząc do ziemi Chananejskiej
52 wytraćcie wszystkich mieszkańców owej ziemi, połamcie znaki i bałwany pokruszcie, i wszystkie ich wyżyny spustoszcie,
53 i tak oczyśćcie ziemię i zamieszkajcie w niej, bo ja dałem ją wam w posiadłość.
54 A podzielicie ją między siebie losem. Tym, których więcej będzie, szerszą dacie, a których mniej, węższą. Każdemu, jak los padnie, tak będzie dane dziedzictwo. Według pokoleń i domów posiadłość będzie podzielona.
55 Lecz jeśli nie będziecie chcieli wytracić mieszkańców ziemi, ci którzy zostaną, będą wam jak gwoździe w oczach i oszczepy w bokach, i będą się wam przeciwić w ziemi mieszkania waszego,
56 a cokolwiek im umyśliłem uczynić, wam uczynię."
34
1 I rzekł Pan do Mojżesza mówiąc:
2 "Przykaż synom Izraelowym i rzeczesz do nich: Gdy wnijdziecie do ziemi Chananejskiej, a w posiadłość wam losem padnie, tymi granicami ograniczona będzie:
3 Strona południowa pocznie się od puszczy Sin, która leży wzdłuż Edomu, i będzie miała za granicę na wschód słońca morze Słone;
4 granica okrąży stronę południową przez wstępowanie Skorpiona, tak że przejdzie do Senna i dojdzie od południa aż do Kadesbarne, skąd pójdzie granica do wsi imieniem Adar, i ciągnąć się będzie do Asemony.
5 A od Asemony pójdzie granica kołem aż do potoku Egipskiego i skończy się na brzegu morza Wielkiego.
6 A strona zachodnia pocznie się od morza Wielkiego i tymże końcem się zamknie.
7 A na północnej stronie zacznie się granica od morza Wielkiego i dojdzie aż do góry najwyższej,
8 od której pójdzie do Emat aż do granicy Sedada;
9 i pójdzie granica aż do Zefrona i do wsi Enan. Taka będzie granica na stronie północnej.
10 Stamtąd wymierzona będzie granica po wschodniej stronie od wsi Enan aż do Sefama,
11 a od Sefama zstąpi granica do Rebla naprzeciw studni Dafnim; stamtąd przyjdzie na wschód słońca do morza Ceneret, i pociągnie się aż do Jordanu,
12 a na ostatek morzem Słonym się zamknie. Tę ziemię będziecie mieć wedle granic jej wokół."
13 I przykazał Mojżesz synom Izraelowym, mówiąc "Ta będzie ziemia, którą posiądziecie losem i którą kazał Pan dać dziewięciorgu pokoleniom i połowie pokolenia.
14 Albowiem pokolenie synów Rubena według domów swoich i pokolenie synów Gada według liczby rodów,
15 połowa też pokolenia Manassesa, to jest półtrzecia pokolenia wzięły część swoją za Jordanem naprzeciw Jerycha,
16 na wschodniej stronie."
17 I rzekł Pan do Mojżesza: "Te są imiona mężów, którzy wam ziemię podzielą: Eleazar kapłan i Jozue, syn Nuna,
18 i jeden książę z każdego pokolenia, których te są imiona:
19 z pokolenia Judy Kaleb, syn Jefona;
20 z pokolenia Symeona Samuel, syn Ammiuda;
21 z pokolenia Beniamina Elidad, syn Chaselona;
22 z pokolenia synów Dana Bokki, syn Jogliego; z synów Józefowych,
23 z pokolenia Manassesa Hanniel, syn Efoda;
24 z pokolenia Efraima Kamuel, syn Seftana;
25 z pokolenia Zabulona Elisafan, syn Farnacha;
26 z pokolenia Issachara, książę Faltiel, syn Ozana;
27 z pokolenia Asera Ahiud, syn Salomiego;
28 z pokolenia Neftalego Fedael, syn Ammiuda.
29 Ci są, którym przykazał Pan, aby podzielili synom Izraelowym ziemię Chananejską "

13. PRZEPIS O MIASTACH LEWICKICH (35,1-8). Ogólne zasady (1-5); ilość miast (6-8).
35
1 To też mówił Pan do Mojżesza na polach Moabu nad Jordanem naprzeciw Jerycha:
2 "Przykaż synom Izraelowym, aby dali Lewitom z posiadłości swych
3 miasta na mieszkanie i wygony ich wokoło, aby sami mieszkali w miastach, a wygony żeby były dla bydła i dobytku; te rozciągać się będą
4 od murów miejskich na zewnątrz na tysiąc kroków wokoło:
ku wschodowi będą
5 dwa tysiące łokci, ku południowi także będą dwa tysiące, ku morzu też, które leży na zachód słońca, ta sama miara będzie, i strona północna takimże kresem się skończy. Miasta będą w pośrodku, a za miastami wygony.
6 A z samych miast, które Lewitom dacie, sześć będzie wyłączonych na ratunek dla zbiegów, aby uciekał do nich, kto by krew rozlał; a oprócz tych innych czterdzieści i dwa miasta,
7 to jest razem czterdzieści osiem z ich wygonami.
8 A tych miast, które będą dane z dzierżaw synów Izraelowych, od tych, którzy więcej mają, więcej odjęte będzie, a którzy mniej mają, mniej: każdy według miary dziedzictwa swego da miasta Lewitom."

14. PRZEPIS O MIASTACH UCIECZKI (35,9-34). Zasada ogólna (9-12); sześć miast (13-16). Kto popełni zabójstwo z umysłu, jest zdany na wolę mściciela krwi; znaki pozwalające go rozpoznać (16-21). Zabójstwo mimowolne sprawdza zgromadzenie; długość pobytu w mieście ucieczki (22-29). Nowe szczegóły (30-34).
9 Rzekł Pan do Mojżesza:
10 "Mów synom Izraelowym, i rzeczesz im: Kiedy przejdziecie przez Jordan do ziemi Chananejskiej,
11 postanowicie, które miasta mają być na schronienie dla zbiegów, którzy niechcąco krew rozlali;
12 kiedy w nim będzie zbieg, krewny zabitego nie będzie mógł go zabić, aż stanie przed oblicznością gromady, a sprawa jego osądzona będzie.
13 A z tych miast, które się na schronienie dla zbiegów oddziela, trzy będą za Jordanem,
14 a trzy w ziemi Chananejskiej,
15 tak dla synów Izraelowych jak i dla przychodniów i gości, aby uciekł do nich, ktoby niechcąco krew rozlał.
16 Jeśliby kto uderzył żelazem, a umarłby ten, który został uderzony, winien będzie mężobójstwa i sam umrze.
17 Jeśliby kamieniem cisnął, a uderzony by umarł, podobnie ukarany będzie.
18 Jeśli drewnem uderzony umrze, krwią mężobójcy pomszczony będzie.
19 Najbliższy krewny zabitego mężobójcę zabije zaraz, skoro go pojmą.
20 Jeśli kto z nienawiści człowieka popchnie
21 albo nań co rzuci zdradliwie, albo będąc mu nieprzyjacielem ręką go uderzy, a on umrze: ten, który uderzył, winien będzie mężobójstwa; krewny zabitego, zaraz skoro go znajdzie, zabije.
22 A jeśliby przypadkiem i bez waśni, i bez nieprzyjaźni
23 co takiego uczynił,
24 a to by się przed ludem wykazało, i sprawa o krew między tym, który uderzył, a krewnym zostałaby roztrząśnięta:
25 uwolniony będzie jako niewinny z ręki mszczącego się i będzie przez wyrok przywrócony do miasta, do którego był uciekł, i będzie tam mieszkał, aż wielki kapłan, który olejem świętym jest namaszczony, umrze.
26 Jeśli mężobójca za granicami miast,
27 które dla zbiegów są naznaczone, będzie znaleziony i zabity od tego, który się mści za krew, bez winy będzie ten, który go zabił;
28 miał bowiem zbieg aż do śmierci kapłana najwyższego siedzieć w mieście; a gdy umrze, mężobójca wróci się do ziemi swojej.
29 To będzie prawem wieczystym we wszystkich siedzibach waszych.
30 Mężobójca za zeznaniem świadków karany będzie; na świadectwo jednego nikt nie będzie skazany.
31 Nie weźmiecie okupu od tego, który jest winien krwi; natychmiast sam umrze.
32 Wydaleni i zbiegowie przed śmiercią kapłana wielkiego żadną miarą do miast swoich wrócić się nie będą mogli,
33 abyście nie splugawili ziemi mieszkania waszego, która się krwią niewinnych splugawi, a inaczej oczyszczona być nie może, jeno krwią tego, który przelał krew drugiego.
34 I tak będzie oczyszczona posiadłość wasza, gdyż ja z wami mieszkam. Jam bowiem jest Pan, który mieszkam między synami Izraelowymi."

JESZCZE O CÓRKACH SPADKOBIERCZYNIACH (36,1-13). Niebezpieczeństwo przejścia dziedzictwa córek Salfaada do innych pokoleń przez małżeństwa (1-4); mają wyjść za mąż w swym pokoleniu (5-7): prawo ogólne (8-9). Wykonanie (10-12). Zakończenie ogólne (13).
36
1 Przystąpili i książęta domów Galaada, syna Machira, syna Manassesa z pokolenia synów Józefowych i mówili do Mojżesza przed książętami izraelskimi, i rzekli:
2 "Tobie, panu naszemu, przykazał Pan, abyś ziemię losem podzielił między synów Izraelowych i żebyś córkom Salfaada, brata naszego, dał posiadłość ojcu należną.
3 Jeśli je tedy ludzie z innego pokolenia wezmą za żony, pójdzie za nimi posiadłość ich; a gdy będzie przeniesiona do innego pokolenia, umniejszy się nasze dziedzictwo.
4 A zatem się stanie, że gdy jubileusz to jest pięćdziesiąty rok odpuszczenia przyjdzie, pomiesza się podział z losowania i posiadłość jednych przejdzie do drugich."
5 Odpowiedział Mojżesz synom Izraelowym i za rozkazaniem Pańskim rzekł: "Dobrze rzekło pokolenie synów Józefowych.
6 A o córkach Salfaada takie prawo od Pana jest wydane: Niechaj idą za kogo chcą, ale tylko za ludzi ze swego pokolenia,
7 aby się nie mieszała posiadłość synów Izraelowych z pokolenia w pokolenie. Bo wszyscy mężowie pojmować będą żony z pokolenia i rodu swego,
8 i wszystkie białogłowy z tegoż pokolenia mężów wezmą, aby dziedzictwo zostawało w domach
9 i żeby się nie mieszały pokolenia, ale tak zostały,
10 jak od Pana są oddzielone." I uczyniły córki Salfaada, jak było rozkazane.
11 I wyszły Maala i Tersa, Hegla i Melcha, i Noa za synów stryja swego,
12 z rodziny Manassesa, który był synem Józefa; i posiadłość, która im była dana, została w pokoleniu i w domu ojca ich.
13 Te są przykazania i ustawy, które wydał Pan przez usta Mojżesza synom Izraelowym na polach Moabu nad Jordanem naprzeciw Jerycha.