Lektury - główna
Relaks po lekturze:
Gry
Dowcipy
Obrazki
Ubieranki

PS 1. DWIE DROGI: Szczęście człowieka sprawiedliwego (1-3); nieszczęsny koniec bezbożnych (4-6).
1
1 Błogosławiony mąż, który nie chodził za radą niezbożnych, i nie stał na drodze grzesznych, i na stolicy zarazy nie siedział,
2 ale w zakonie Pańskim upodobania jego, i nad zakonem Jego rozmyśla we dnie i w nocy.
3 I będzie jak drzewo, które zasadzone jest nad ściekaniem wód, które swój owoc da czasu swego, a liść jego nie opadnie, i wszystko, cokolwiek czynić będzie, poszczęści się.
4 Nie tak niezbożni, nie tak; ale jak proch, który rozmiata wiatr z wierzchu ziemi.
5 Przeto nie powstaną nie zbożnicy na sądzie ani grzesznicy w zebraniu sprawiedliwych.
6 Albo wiem zna Pan drogę sprawiedliwych, a droga niezbożnych zginie.

PS 2. MESJASZ KRÓLEM NARODÓW. Bunt narodów i ich książąt przeciw Bogu i jego Pomazańcowi (1-3). Odpowiedź Boga (4-5) i Mesjasza (6-9). Nauka dla książąt (10-12).
2
1 Czemu się wzburzyły narody, a ludy wymyślały próżne rzeczy?
2 Stanęli razem królowie ziemi, a książęta zeszli się w gromadę przeciw Panu i przeciw Chrystusowi jego:
3 "Potargajmy więzy ich i zrzućmy z siebie jarzmo ich!"-
4 Pan, który mieszka w niebiosach, wyśmieje się z nich, i Pan szydzić z nich będzie.
5 Wtedy przemówi do nich w gniewie swoim i w zapalczywości swej potrwoży ich. -
6 "A ja jestem ustanowiony królem od niego nad Syjonem górą świętą jego, bym głosił przykazanie jego."
7 Pan rzekł do mnie: "Tyś jest synem moim, jam ciebie dziś zrodził.
8 Żądaj ode mnie, a dam ci narody w twe dziedzictwo, a w posiadłość twą krańce ziemi.
9 Będziesz nimi rządził laską żelazną, a jak naczynie garncarskie pokruszysz ich." -
10 A teraz, królowie, zrozumiejcie! uczcie się wy, którzy sądzicie ziemię.
11 Służcie Panu w bojaźni, a radujcie się mu ze drżeniem.
12 Chwyćcie się nauki, by się przypadkiem nie rozgniewał Pan i byście nie zginęli z drogi sprawiedliwej, gdy się wkrótce zapali gniew jego. Błogosławieni wszyscy, którzy w nim ufają!

PS 3. PEŁEN UFNOŚCI WŚRÓD MNÓSTWA WROGÓW. Psalmista, otoczony nieprzyjaciółmi (2-3), w Bogu pokłada ufność (4-5). Opieka Boża, której już doświadczył, dodaje mu odwagi (6-7a). Błaga Boga o pomoc (7b-9).
3
1 Psalm Dawida, gdy uciekał przed Absalomem synem swoim.
2 Panie, czemu się rozmnożyli trapiący mię? Wielu ich powstaje przeciwko mnie.
3 Wielu ich mówi duszy mojej: "Nie ma ten zbawienia w Bogu swoim!" -
4 Ale ty, Panie, jesteś obrońcą moim, chwałą moją i ty podnosisz głowę moją.
5 Głosem moim wołałem do Pana, i wysłuchał mię z góry świętej swojej. -
6 Jam spał i twardo zasnąłem, i wstałem, bo Pan mię obronił.
7 Nie będę się bał tysięcy ludu wokoło mnie leżącego. - Powstań, Panie, wybaw mię,
8 Boże mój! Boś ty pobił wszystkich sprzeciwiających mi się bez przyczyny, pokruszyłeś zęby grzeszników.
9 Pańskie jest wybawienie, a nad ludem twoim błogosławieństwo twoje.

PS 4. UPAMIĘTANIE WROGÓW, WIĘCEJ UFNOŚCI PRZYJACIOŁOM. Psalmista wzywa pomocy Bożej (2). Napomina wrogów, by zaprzestali prześladowania go, bo Bóg go wysłucha (3-4); niech wejdą w siebie (5)! Swych zwolenników zachęca do ufności w Bogu (6-7a), która jemu przynosi niezwykłą radość (7b-8) i pokój (9-10).
4
1 Na koniec, w pieśniach. Psalm Dawidowy.
2 Kiedym wzywał, wysłuchał mię Bóg sprawiedliwości mojej; z ucisku uwolniłeś mię. Zmiłuj się nade mną, i wysłuchaj modlitwy mojej.
3 Synowie człowieczy, dopókiż twardego serca będziecie? czemu miłujecie marność i szukacie kłamstwa?
4 Wiedzcie, iż dziwnym uczynił Pan świętego swego; wysłucha mię Pan, gdy zawołam do niego.
5 Gniewajcie się, a nie grzeszcie; co mówicie w sercach waszych, na łóżkach waszych żałujcie. -
6 Składajcie ofiarę sprawiedliwości, a ufajcie Panu. Wielu mówi: "Któż nam ukaże dobra?"
7 Znakiem jest nad nami światłość oblicza twego, Panie: dałeś wesele w serce moje.
8 Oni obfitują w zbiory zboża, wina i oliwy swej.
9 W pokoju będę wraz spał i odpoczywał, bo ty,
10 Panie, osobliwie w nadziei postawiłeś mię.

PS 5. MODLITWA PORANNA O OBRONĘ PRZED NIEPRZYJACIÓŁMI. Psalmista od rana modli się do Boga (2-Sa) opierając swą ufność na tym, że Bóg nie może popierać ludzi nieprawych (Sb-7), a on z miłosierdzia Bożego boi się Pana (8). Błaga, by go Bóg prowadził drogą swych przykazań (9), a jego bezbożnych nieprzyjaciół ukarał (10-11) ku radości sprawiedliwych (12-13).
5
1 Na koniec, za tę, która dziedzictwa dostępuje. Psalm Dawidowy.
2 Słowa moje przyjmij w uszy, Panie, wyrozumiej wołanie moje!
3 Pilnie słuchaj głosu modlitwy mojej, Królu mój i Boże mój!
4 Bo do ciebie modlić się będę, Panie, rano usłyszysz głos mój.
5 Rano będę stał przed tobą i patrzał. - Albowiem nie jesteś ty Bogiem, chcącym nieprawości,
6 ani mieszkać będzie przy tobie niegodziwiec, ani się ostoją niesprawiedliwi przed oczyma twymi.
7 Nienawidzisz wszystkich, którzy czynią nieprawość, zatracisz wszystkich, którzy mówią kłamstwo. Mężem krwawym i zdradliwym brzydzi się Pan. -
8 A ja dla mnóstwa miłosierdzia twego wnijdę do domu twego, pokłonię się ku kościołowi twemu świętemu w bojaźni twojej. -
9 Panie, prowadź mię w sprawiedliwości twojej, dla nieprzyjaciół moich prostuj przed obliczem twoim drogę moją.
10 Albowiem nie masz w ustach ich prawdy, serce ich jest marne;
11 grobem otwartym gardło ich, językami swymi zdradliwie działali. Osądź ich Boże! Niechaj upadną od myśli swoich; wedle mnóstwa niezbożności ich wypędź ich, bo cię rozdrażnili, Panie! -
12 A niech się rozweselą wszyscy, którzy nadzieję ma ją w tobie, na wieki radować się będą, i będziesz mieszkał wśród nich. I będą się chlubić w tobie wszyscy, którzy miłują imię twoje,
13 albowiem ty będziesz błogosławił sprawiedliwemu. Panie, jak tarczą dobrej woli twej otoczyłeś nas.

PS 6. PROŚBA O RATUNEK W UCISKU. Prosi Boga o złagodzenie gniewu i skrócenie kary (2-4). Jako pobudki podaje: miłosierdzie Boże (5), większą cześć Boga (6), swe ostateczne wyczerpanie (7-8). Triumf z powodu pewności (9-1 I).
6
1 Na koniec, w pieśniach. Psalm Dawidowy; na oktawę.
2 Panie, w zapalczywości twej nie karć mnie i w gniewie twoim mnie nie karz.
3 Zmiłuj się nade mną, Panie, bom chory, uzdrów mnie, Panie, bo się wstrząsnęły kości moje.
4 I dusza moja strwożona jest bardzo; ale ty, Panie, pókiż?
5 Zwróć się, Panie, i wyrwij duszę moją, zbaw mię dla miłosierdzia twego.
6 Albowiem w śmierci nie masz, kto by o tobie pamiętał, a w otchłani któż cię wysławiać będzie?
7 Umęczyłem się wzdychaniem moim; będę obmywał na każdą noc łóżko moje, łzami moimi będę skrapiał pościel swoją.
8 Zamroczyło się od udręczenia oko moje, zestarzałem się między wszystkimi nieprzyjaciółmi mymi. -
9 Odstąpcie ode mnie wszyscy, którzy czynicie nieprawość, albowiem wysłuchał Pan głos płaczu mojego!
10 Wysłuchał Pan prośbę moją, Pan modlitwę moją przyjął.
11 Niech się zawstydzą i wielce zatrwożą wszyscy nieprzyjaciele moi, niech się nawrócą i zawstydzą bardzo prędko!

PS 7. MODLITWA OCZERNIONEGO I UCIŚNIONEGO. Prośba o uwolnienie od prześladowców (2-3). Psalmista nie dopuścił się tego, co mu się zarzuca (4-6). Bóg, który sądzi narody, niech osądzi sprawę niewinnego i położy kres nieprawości (7-12). Jeżeli grzesznik się nie nawróci, kara Boga go dosięgnie (13-14). Bezbożny sam pod sobą dołki kopie (15-17). Chwała Panu (18)!
7
1 Psalm Dawida, który śpiewał Panu z powodu słów Chusego, syna Jeminiego.
2 Panie, Boże mój, w tobiem nadzieję położył; wybaw mię od wszystkich prześladowców moich i wyzwól mię,
3 by kiedy nie porwał jak lew duszy mojej, gdy nie masz, kto by odkupił ani kto by wybawił. -
4 Panie, Boże mój, jeślim to uczynił, jeśli jest nieprawość w rękach moich,
5 jeślim odpłacał tym, co mi źle czynili, niech upadnę słusznie przed nieprzyjaciółmi moimi bezsilny!
6 Niechaj prześladuje nieprzyjaciel duszę moją i niech pojma i podepce na ziemi żywot mój, a chwałę moją niechaj w proch strąci! -
7 Powstań, Panie, w gniewie twoim i podnieś się w granicach nieprzyjaciół moich! I powstań, Panie, Boże mój, dla przykazania, któreś dał!
8 A zgromadzenie narodów obstąpi cię, i dla tego wróć się na wysokość!
9 Pan sądzi narody. Sądź mię, Panie, według sprawiedliwości mojej i według niewinności mojej we mnie!
10 Zginie złość grzeszników, a poprowadzisz prosto sprawiedliwego, badający serca i nerki,
11 Boże! Sprawiedliwa pomoc moja od Pana, który zbawia prawych sercem.
12 Bóg, sędzia sprawiedliwy, mocny i cierpliwy, czy się gniewa na każdy dzień?
13 Jeśli się nie nawrócicie, miecza swego dobędzie, łuk swój naciągnął i nagotował go;
14 i położył na nim narzędzia śmierci, strzały swe pałającymi uczynił. -
15 Oto zrodził niesprawiedliwość, począł boleść i urodził nieprawość.
16 Dół otworzył i wykopał go, i wpadł w dół, który uczynił.
17 Obróci się boleść jego na głowę jego, a na wierzch głowy jego nieprawość jego spadnie. -
18 Będę wysławiał Pana według sprawiedliwości jego, i będę opiewał imię Pana najwyższego.

PS 8. WIELKOŚĆ BOGA I DZIWNA JEGO DOBROĆ DLA CZŁOWIEKA. Chwała Boga jest tak widoczna i wielka w naturze (2), iż nawet dziecko ją poznaje, a wróg Boga zamilknąć musi (3). W porównaniu z wielkością i pięknością nieba (4) człowiek wydaje się czymś bardzo małym (5); a jednak Bóg go niezmiernie wywyższył i chwałą otoczył czyniąc go panem stworzenia (6-9). Jak wielkie jest imię Boga (10)!
8
1 Na koniec, dla tłoczni. Psalm Dawidowy.
2 Panie, Panie nasz, jakże dziwne jest imię twoje po wszystkiej ziemi! Albowiem wyniesiona jest nad niebiosa wielmożność twoja.
3 Z ust niemowlątek i ssących uczyniłeś doskonałą chwałę przeciw nieprzyjaciołom twoim, aby zniszczyć nieprzyjaciela i mściciela. -
4 Albowiem spoglądam na niebiosa twoje, dzieła palców twoich, księżyc i gwiazdy, któreś ty założył.
5 Cóż jest człowiek, iż nań pamiętasz? albo syn człowieczy, iż go nawiedzasz?
6 Uczyniłeś go mało co mniejszym od aniołów, chwałą i czcią ukoronowałeś go,
7 i postawiłeś go nad dziełami rąk twoich.
8 Poddałeś wszystko pod nogi jego: owce i woły wszystkie,
9 nadto i zwierzęta polne, ptactwo niebieskie i ryby morskie, które się przechodzą po ścieżkach morskich.-
10 Panie, Panie nasz, jakże dziwne jest imię twoje po wszystkiej ziemi!

PS 9. DZIĘKCZYNIENIE ZA ZWYCIĘSTWO NAD NARODAMI I PROŚBA O POMOC PRZECIW BEZBOŻNYM. Chwała Bogu za porażenie nieprzyjaciół (9A,2-7). Bóg sprawiedliwy (8-9) jest ucieczką uciśnionych (10-11). Wezwanie do dziękczynienia za pomszczenie ludu (12-13). Prośba o nowe zwycięstwo (14-16a). Narody wpadły w sidła, które same zastawiły (16b-17). Prośba o ukaranie grzeszników i wyzwolenie uciśnionych (18-19), oraz o sąd nad narodami (20-21). - Prośba o ukaranie bezbożnego krzywdziciela (9B, 1-2), który triumfuje, nie bojąc się sądów Bożych (3-6), zastawia sidła na słabego i niewinnego (7-9), który w nie wpada (10), a bezbożny ufa, że nie będzie karany (11). Prośba, by Bóg ratował ubogiego i ukarał grzesznika (12-16). Bóg wysłuchuje (17-18).
9A
1 Na koniec, na tajemnice syna. Psalm Dawidowy.
2 Będę cię wysławiał, Panie, ze wszystkiego serca mego, będę opowiadał wszystkie dziwy twoje.
3 Weselić się i radować będę w tobie, będę śpiewał imieniu twemu, o Najwyższy
4 iż nieprzyjaciel mój obrócił się wstecz; osłabną i poginą przed obliczem twoim.
5 Boś rozstrzygnął sąd mój i sprawę moją, zasiadłeś na stolicy ty, który sądzisz sprawiedliwie.
6 Zgromiłeś narody, i zginął niezbożny, wygładziłeś imię ich na wieki i na wieki wieków.
7 Nieprzyjacielskie miecze ustały na zawsze i zburzyłeś ich miasta. Zginęła z trzaskiem pamięć o nich,
8 a Pan trwa na wieki. - Nagotował na sąd stolicę swą,
9 i on będzie sądził okrąg ziemi w prawości, osądzi narody w sprawiedliwości.
10 I stał się Pan ucieczką ubogiego, pomocnikiem w potrzebach, w ucisku.
11 I niech ufają tobie, którzy znają twe imię, albowiem nie opuściłeś szukających cię, Panie!-
12 Śpiewajcie Panu, który mieszka na Syjonie, opowiadajcie między narodami sprawy jego!
13 Albowiem mściciel krwi wspomniał na nich, nie zapomniał wołania ubogiego.
14 Zmiłuj się nade mną, Panie! wejrzyj na poniżenie moje od nieprzyjaciół moich,
15 ty, który mię podnosisz od bram śmierci, abym opowiadał wszystką chwałę twoją w bramach córki Syjonu!
16 Będę się weselił zbawieniem twoim. - Ugrzęźli poganie w zatraceniu, które przygotowali; w sidle tym, które skrycie zastawili, uwięzła noga ich.
17 Poznany będzie Pan, sądy czyniący; robotą rąk swoich pojmany jest grzesznik. -
18 Niech się wrócą grzesznicy do otchłani, wszystkie narody, które zapominają Boga!
19 Bo nie na zawsze będzie zapomniany ubogi, cierpliwość ubogich nie zginie na zawsze. -
20 Powstań, Panie, niech się nie wzmacnia człowiek: niech będą sądzone narody przed obliczem twoim!
21 Postaw, Panie, zakonodawcę nad nimi, aby wiedziały narody, iż ludźmi są!

Psalm 10 wedle Żydów.
9B
1 Czemu, o Panie, stoisz z daleka, przeoczasz w potrzebach, w ucisku?
2 Gdy pyszni się niezbożnik, zapala się ubogi; bywają usidleni planami, które wymyślają.-
3 Albowiem chwalony bywa grzesznik dla żądz duszy swej, a niegodziwy bywa błogosławiony.
4 Rozgniewał Pana grzesznik, według wielkości gniewu swego nie będzie szukał.
5 Nie masz Boga przed obliczem jego, splugawione są drogi jego na każdy czas. Odjęte są sądy Twoje od oblicza jego, nad wszystkimi nieprzyjaciółmi swymi będzie panował.
6 Mówił bowiem w sercu swoim: "Nie będę poruszony z pokolenia na pokolenie, wolny będę od nieszczęścia." -
7 Usta jego pełne są złorzeczenia i gorzkości i zdrady, pod językiem jego trud i boleść.
8 Siedzi w zasadzce z bogatymi w skrytościach, aby zabić niewinnego.
9 Oczy jego upatrują ubogiego, zasadza się w skrytym miejscu jak lew w jamie swojej; zastawia sidła, aby pochwycić ubogiego, aby złapać ubogiego, przyciągając go.
10 W sidle swoim powali go; schyli się i padnie, gdy opanuje ubogich.-
11 Rzekł bowiem w sercu swoim: "Zapomniał Bóg, odwrócił oblicze swe, aby nie patrzeć do końca."-
12 Powstań, Panie Boże, niech się podniesie ręka twoja, nie zapominaj ubogich!
13 Dlaczego niezbożnik rozdrażnił Boga? Bo mówił w sercu swym: "Nie będzie dochodził."
14 Widzisz, bo Ty na boleść i na utrapienie patrzysz, aby ich wydać w ręce swe. Tobie zostawiony jest ubogi, sierocie ty będziesz pomocnikiem.
15 Skrusz ramię grzesznika i niegodziwca; będą szukać grzechu jego, a nie znajdą.
16 Pan będzie królował wiecznie i na wieki wieków; wyginiecie, poganie, z ziemi jego.-
17 Pragnienia ubogich wysłuchał Pan; gotowość serca ich usłyszało ucho twoje,
18 abyś uczynił sąd sierocie i uniżonemu, aby się więcej nie ważył wielmożyć człowiek na ziemi.

PS 10 (1 I). ODWAGA RODZĄCA SIĘ Z UFOŚCI W BOGU. Tym, którzy radzą ratować się przed prześladowcami ucieczką w góry (2-4), odpowiada Dawid, że Bóg, który ze swego tronu niebieskiego wszystkie sprawy ludzkie dokładnie bada (5-6), ukarze grzeszników (7), a sprawiedliwego miłością otoczy (8).
10
1 Na koniec. Psalm Dawidowy.
2 W Panu ja ufam; jak możecie duszy mojej mówić: "Uciekaj na górę jak wróbel?
3 Bo oto grzesznicy naciągnęli łuk, nagotowali strzały swe w sajdaku, aby strzelać w ciemności na tych, co prawi są sercem.
4 Albo wiem, coś był sprawił, zniszczyli, sprawiedliwy zaś co uczynił?" -
5 Pan jest w kościele swym świętym; Pan, w niebie stolica jego. Oczy jego na ubogiego patrzą, powieki jego badają synów ludzkich.
6 Pan bada sprawiedliwego i niezbożnego; lecz kto miłuje nieprawość, ma w nienawiści duszę swoją.
7 Wyleje jak deszcz na grzeszników sidła; ogień i siarka i wiatr nawałnicy, to cząstka ich kielicha.
8 Albowiem sprawiedliwy Pan i sprawiedliwość miłuje, prawość widziało oblicze jego.

PS 11 (12). MODLITWA PRZECIW PANOWANIU KŁAMSTWA I ZDRADY. Psalmista prosi Boga o ratunek, bo fałsz i zdrada prawie już wyłącznie panują wśród ludzi (2-3). Niech Bóg wygubi tych pyszałków, walczących języki Cm (4-5)t Bóg w odpowiedzi obiecuje pomoc uciśnionym (6). Psalmista wierzy bezwzględnie słowom Pańskim (7) i raz jeszcze prosi o ustrzeżenie go od ludzi fałszywych (8-9).
11
1 Na koniec, na oktawę. Psalm Dawidowy.
2 Zbaw mię, Panie, bo ustał święty, bo umniejszyły się prawdy wśród synów ludzkich.
3 Marne rzeczy mówili, każdy do bliźniego swego, wargami zdradliwymi, dwoistym sercem mówili. -
4 Niech zatraci Pan wszelkie usta zdradliwe i język hardo mówiący tych, którzy mówili:
5 "Pokażemy moc języka naszego, usta nasze z nami są, któż panem naszym jest" -
6 "Dla nędzy niedostatnich i dla wzdychania ubogich teraz powstanę, mówi Pan; postawię w zbawieniu, otwarcie sobie z nim pocznę
7 " - Słowa Pańskie słowa czyste, srebro w ogniu doświadczone, wypróbowane z ziemi, siedem kroć przeczyszczone. -
8 Ty, Panie, zachowasz nas i będziesz nas strzegł od rodzaju tego na wieki.
9 Wokoło niezbożnicy chodzą; według wysokości twej úczyniłeś możnymi synów człowieczych.

PS 12 (13). MODLITWA OPUSZCZONEGO PRZEZ BOGA. Psalmista się skarży, że od dawna opuszczony przez Boga (1), na próżno szuka sam środków ratunku (2) i że nieprzyjaciel ma nad nim przewagę (3). Dlatego prosi Boga o pomoc (4), by wróg nad nim nie triumfował (5). Pewny wysłuchania, ufa Bogu i dzięki mu składa (6).
12
1 Na koniec. Psalm Dawidowy. Dokądże, Panie? Zapominasz o mnie do końca? dokąd odwracasz oblicze swe ode mnie?
2 Dokąd będę układał plany w duszy mojej, boleść w sercu moim przez dzień?
3 Pókiż będzie się podnosił nieprzyjaciel mój nade mnie? -
4 Wejrzyj i wysłuchaj mię, Panie, Boże mój! Oświeć oczy moje, bym kiedy nie zasnął na śmierć,
5 by kiedy nie rzekł nieprzyjaciel mój: "Przemogłem go." Którzy mię trapią, będą radzi, jeśli się zachwieję. -
6 Ale ja ufam w miłosierdziu twoim, rozraduje się serce moje w zbawieniu twoim. Będę śpiewał Panu, który mi dał dobra, i będę grał imieniu Pana najwyższego.

PS 13 (14). OGÓLNE ZEPSUCIE LUDZI. Opisane jest szeroko rozprzestrzenione zepsucie obyczajów (1-3). Czyż nigdy się nie upamiętają ci, co prześladują dobrych (4)? Przyjdzie na nich jeszcze kara Boża, bo Bóg broni sprawiedliwych (5-6). - Prośba o powrót sprawiedliwych z niewoli (7).
13
1 Na koniec. Psalm Dawidowy. Rzekł głupi w sercu swoim: "Nie masz Boga." Zepsuli się i obrzydliwymi się stali w uczynkach swoich; nie masz, kto by czynił dobrze, nie masz aż do jednego.
2 Pan z nieba spojrzał na synów człowieczych, aby zobaczyć, czy jest kto rozumny albo szukający Boga
3 Wszyscy odstąpili, razem stali się nieużytecznymi; nie masz, kto by dobrze czynił, nie masz aż do jednego. Grobem otwartym jest gardło ich, językami swymi zdradliwie sobie poczynali, jad żmijowy pod ich wargami. Usta ich pełne są złorzeczenia i gorzkości, prędkie ich nogi na wylanie krwi. Zniszczenie i nieszczęście na drogach ich, a drogi pokoju nie poznali; nie masz bojaźni Bożej przed oczami ich. -
4 Czyż nie poznają wszyscy, którzy czynią nieprawość, którzy pożerają lud mój, jak kęs chleba? -
5 Pana nie wzywali: tam drżeli ze strachu, gdzie nie było strachu.
6 Albowiem Pan jest w rodzie sprawiedliwym. Zamiary ubogiego wyszydziliście, iż Pan jest nadzieją jego. -
7 Któż da z Syjonu zbawienie Izraela? Gdy odwróci Pan niewolę ludu swego, rozweseli się Jakub i rozraduje się Izrael.

PS 14 (15). KTO MOŻE GODNIE ZJAWIĆ SIĘ PRZED BOGIEM?
14
1 Psalm Dawidowy. Panie, któż będzie mieszkał w przybytku twoim, albo kto odpocznie na górze twojej świętej?
2 Kto chodzi bez zmazy i czyni sprawiedliwość.
3 Kto mówi prawdę w sercu swoim, kto nie czyni zdrady językiem swoim, i nie uczynił bliźniemu swemu złego, i nie cierpiał potwarzy na bliźnich swoich.
4 Za nic miany jest w oczach jego złośliwy, a bojących się Pana wysławia.
5 Kto przysięga bliźniemu swemu, a nie oszukuje, kto pieniędzy swych nie dał na lichwę i darów przeciw niewinnym nie przyjmuje. Kto to czyni, nie będzie poruszony na wieki!

PS 15 (16). SZCZĘŚCIE SPRAWIEDLIWEGO Z POSIADANIA BOGA. Bóg jest największym dobrem psalmisty (1-2); jego upodobanie jest w wiermych Boga czcicielach (3); nic wspólnego nie chce mieć z bałwanami (4). Szczęście w tym tyciu, pochodzące z posiadania Boga (5-8); szczęście po śmierci (9-11).
15
1 Napis pomnika. Psalm Dawidowy. Zachowaj mię, Panie, bom nadzieję miał w tobie.
2 Rzekłem Panu: "Tyś jest Bogiem moim, albowiem dóbr moich
nie potrzebujesz."
3 Co do świętych, którzy są w ziemi Jego, dziwnie wypełnił wszystkie pragnienia moje względem nich. -
4 Rozmnożyły się niemoce ich, potem się spieszyli; nie będę zgromadzał schadzek ich ze krwi i nie będę wspominał imion ich usty mymi. -
5 Pan cząstką dziedzictwa mego i kielicha mego; Ty jesteś, który mi przywrócisz dziedzictwo moje.
6 Sznury mi padły na miejscach wspaniałych, albowiem dziedzictwo moje jest znamienite.
7 Będę błogosławił Pana, który mi dał rozum, nadto aż do nocy napominały mię nerki moje.
8 Miałem Pana zawsze przed oczyma swymi, bo mi jest po prawicy, abym nie był poruszony.-
9 Przeto się uweseliło serce moje i rozradował się język mój nadto i ciało moje w nadziei odpoczywać będzie.
10 Albowiem nie zostawisz duszy mojej w otchłani, ani dasz świętemu twemu oglądać skażenia.
11 Oznajmiłeś mi drogi żywota, napełnisz mię weselem przy obliczu twoim, rozkosze na prawicy twej aż do końca.

PS 16 (17). PROŚBA NIEWINNIE PRZEŚLADOWANEGO O POMOC BOŻA. Powołując się na sprawiedliwość Boga (1-2) i na swą niewinność, w której pragnie być zachowany (3-5), prosi Boga, by go ocalił od jego prześladowców (6-9a), których złość i praktyki opisuje (9b-12). Wobec wiszącego nad nim niebezpieczeństwa jeszcze raz usilnie nastaje o pomoc i ukaranie wrogów jego już za życia, gdyż opływają w dobra doczesne (13-14). Dla siebie spodziewa się szczęścia daleko większego z oglądania Boga po śmierci (15).
16
1 Modlitwa Dawida.Wysłuchaj, Panie, sprawiedliwości mojej, zważ pilnie na prośbę moją, przyjmij w uszy modlitwę moją z ust niezdradliwych.
2 Od oblicza twego sąd o mnie wynijdzie, oczy twe niech dojrzą prawość. -
3 Wypróbowałeś serce me i nawiedziłeś w nocy, doświadczyłeś mię ogniem, a nie znalazła się we mnie nieprawość.
4 Aby nie mówiły usta moje o uczynkach ludzkich, dla słów ust twoich jam przestrzegał dróg twardych.
5 Umocnij kroki moje na ścieżkach twoich, aby się nie chwiały stopy moje! -
6 Ja wołałem, gdyż mnie wysłuchałeś, Boże; nakłoń mi ucha twego i wysłuchaj słów moich!
7 Okaż przedziwne miłosierdzie twoje, ty, który zbawiasz nadzieję mających w tobie!
8 Od sprzeciwiających się prawicy twojej strzeż mnie jak źrenicy oka! Pod cieniem skrzydeł
9 twoich schroń mię od oblicza niezbożnych, którzy mię utrapili. Nieprzyjaciele moi duszę moją ogarnęli,
10 tłustość swoją zawarli, usta ich mówiły hardo.
11 Chcąc mię wyrzucić, teraz mię otoczyli, oczy swe nastawili, by obalić na ziemię.
12 Czekali na mnie jak lew żądny łupu i jak szczenię lwie, mieszkające w jamie.
13 Powstań, Panie, uprzedź go i powal go, wyrwij duszę moją od niezbożnego, miecz twój od nieprzyjaciół ręki twojej.
14 Panie, odłącz ich od trochy ludzi z ziemi za żywota ich; ze skrytych rzeczy twoich napełniony jest brzuch ich, nasyceni są synami i ostatki swoje zostawili małym dzieciom swoim.-
15 A ja w sprawiedliwości pokażę się przed obliczem twoim, nasycony będę, gdy się ukaże chwała twoja.

PS 17 (18). DZIĘKCZYNNA PIEŚŃ DAWIDA. Dawid miłuje Boga, który jest mocą jego (2-4). Z jakich utrapień uwolnił go Bóg na jego prośbę (5-7). Opis potęgi i majestatu Boga, zstępującego na pomoc Dawidowi (8-16), i samego wybawienia (17-20). Wybawienie Dawida jest nagrodą za jego sprawiedliwość (21-25), gdyż Bóg postępuje z człowiekiem odpowiednio do jego zasług (26-28); toteż i Dawida Bóg broni (29-31). Pan jest jedynym Bogiem i daje moc Dawidowi (32-35). On mu dał zwycięstwo nad wszystkimi wrogami (36-43), wzmocnił i rozszerzył jego królestwo(44-46). Dlatego dziękuje Bogu za wszystkie dobrodziejstwa (47-51).
17
1 Na koniec. Sługi Pańskiego Dawida, który mówił Panu słowa pieśni tej w dzień, gdy go wyrwał Pan z ręki wszystkich nieprzyjaciół jego i z ręki Saula, i rzekł:
2 Będę cię miłował, Panie, mocy moja!
3 Pan twierdza moja i ucieczka moja, i wybawiciel mój! Bóg mój wspomożyciel mój, i w nim będę nadzieję miał; ochrona moja i róg zbawienia mego, i obrońca mój!
4 Chwaląc będę wzywał Pana, i będę wybawiony od nieprzyjaciół moich.
5 Ogarnęły mię boleści śmierci i strumienie nieprawości zatrwożyły mię.
6 Boleści otchłani otoczyły mię, pochwyciły mię sidła śmierci.
7 W utrapieniu moim wzywałem Pana i wołałem do Boga mojego, i wysłuchał głos mój z kościoła swego świętego, i wołanie moje przed obliczem jego weszło w uszy jego.
8 Wzruszyła się i zadrżała ziemia; fundamenty gór zatrwożyły się i poruszyły się, gdyż się rozgniewał na nie.
9 Podniósł się w górę dym w gniewie jego, i ogień się zapalił od oblicza jego, węgle się rozpaliły od niego.
10 Skłonił niebiosa i zstąpił, a mgła pod nogami jego.
11 I wstąpił na cherubiny, i leciał, leciał na skrzydłach wiatru.
12 I uczynił ciemność kryjówką swoją, wokoło niego namiot jego: ciemna woda w obłokach powietrznych.
13 Przed blaskiem w oczach jego rozeszły się obłoki, grad i węgle ogniste.
14 I zagrzmiał Pan z nieba, a Najwyższy głos swój wypuścił, grad i węgle ogniste.
15 I wypuścił strzały swe, i rozproszył ich, rozmnożył błyskawice i strwożył ich.
16 I ukazały się źródła wód, i odkryły się fundamenty okręgu ziemi od kajania twego, Panie, od tchnienia ducha gniewu twego.
17 Spuścił z wysokości i chwycił mię, i wydobył mię z wód wielkich.
18 Wyrwał mię od nieprzyjaciół moich bardzo mocnych i od tych, którzy mię w nienawiści mieli, albowiem przemogli nade mną.
19 Uprzedzili mię w dzień utrapienia mego, a Pan stał się obrońcą moim;
20 i wywiódł mię na miejsce przestronne, zbawił mię, ponieważ chciał mi dobrze.
21 I odda mi Pan według sprawiedliwości mojej, i według czystości rąk moich odda mi,
22 albowiem strzegłem dróg Pańskich i nie czyniłem niezbożnie przeciw Bogu memu.
23 Bo wszystkie sądy jego są przed obliczem moim, a sprawiedliwości jego nie odrzuciłem od siebie.
24 I będę nieskalany z nim, i będę się strzegł nieprawości mojej.
25 I odda mi Pan według sprawiedliwości mojej i według czystości rąk moich przed oczyma jego.
26 Z świętym święty będziesz, a z mężem niewinnym niewinny będziesz,
27 i z wybranym wybrany będziesz, a z przewrotnym przewrotny się staniesz.
28 Bo ty lud uniżony zbawisz, a oczy pysznych poniżysz. -
29 Bo ty rozświecasz pochodnię moją, Panie; Boże mój, oświeć ciemności moje!
30 Albowiem przez ciebie będę wyrwany z pokusy, a w Bogu moim przestąpię mur.
31 Bóg mój, niezmazana droga jego, słowa Pańskie ogniem wypróbowane, obrońcą jest wszystkich mających nadzieję w nim.
32 Bo któż jest Bogiem oprócz Pana, albo kto Bogiem oprócz Boga naszego?
33 Bóg, który mię opasał mocą i uczynił nieskalaną drogę moją;
34 który krzepkimi uczynił nogi moje jak jeleni, i na wyżynach postawił mię;
35 który uczy ręce moje do boju, i uczyniłeś jak łuk miedziany ramiona moje.
36 I dałeś mi obronę zbawienia twego, a prawica twoja podparła mię i kaźń twoja ćwiczyła mię do końca, i nauka twoja, ta mię nauczy.
37 Rozszerzyłeś kroki moje pode mną, i nie osłabły nogi moje.
38 Będę gonił nieprzyjaciół moich i pojmam ich, i nie wrócę się, aż ich nie stanie.
39 Połamię ich, i nie będą mogli stać, upadną pod nogi moje.
40 I opasałeś mię mocą na wojnę, i powstających przeciwko mnie ugiąłeś pode mnie. I nieprzyjaciół moich zmusiłeś do odwrotu, i nienawidzących mnie wytraciłeś.
42 Wołali, a nie było, kto by wybawił, do Pana, a nie wysłuchał ich.
43 I skruszę ich jak proch przed wiatrem, jako błoto na ulicy wygładzę ich.
44 Wyrwiesz mię z zatargów ludu, ustanowisz mię głową narodów.
45 Lud, którego nie znałem, służył mi, na pierwszą wieść był mi posłuszny.
46 Synowie obcy schlebiali mi; synowie obcy zestarzeli się i kulejąc odciągali od dróg swoich.
47 Żyje Pan, i błogosławiony Bóg mój, i niech będzie wywyższony Bóg zbawienia mego!
48 Boże, który mi dajesz pomstę i poddajesz pode mnie narody, wybawicielu mój od nieprzyjaciół moich gniewliwych,
49 i nad powstających przeciw mnie wywyższasz mię, od męża niesprawiedliwego wyrywasz mię.
50 Przeto będę cię wysławiał między narodami, Panie, a imieniu twemu pieśń zaśpiewam,
51 który wielkim czynisz wybawienie króla swego i okazujesz miłosierdzie pomazańcowi swemu Dawidowi i potomstwu jego aż na wieki.

PS 18 (19). CHWAŁA BOGA GŁOSZONA RZEZ NIEBIOSA I DOSKONAŁOŚĆ JEGO PRAWA. Niebiosa głoszą chwałę Boga (2). To głoszenie jest nieprzerwane (3), przez wszystkich słyszane i zrozumiane (4-5). Słońce po tym niebie przebiega od końca do końca i nikt nie obroni się przed jego żarem (6-7). Prawo Boże jest doskonałe, rozwesela serce, jest trwałe, cenne i słodkie (8-11). Psalmista chce je zachowywać, prosi o przebaczenie za wykroczenia nieświadome, o ustrzeżenie od świadomych (12-14). Wówczas będzie się podobał Bogu (15).
18
1 Na koniec. Psalm Dawidowy.
2 Niebiosa opowiadają chwałę Boga, a dzieła rąk jego oznajmia firmament.
3 Dzień dniowi opowiada słowo, a noc nocy podaje wiadomość.
4 Nie są to słowa ani mowy, których by głos nie był słyszany.
5 Na wszystką ziemię wyszedł głos ich i na krańce okręgu ziemi słowa ich. -
6 W słońcu postawił przybytek swój; a ono jak oblubieniec wychodzi z łożnicy swojej, rozweseliło się jak olbrzym na biegnięcie w drogę.
7 Od krańca nieba wyjście jego, a obieg jego aż do krańca jego, a nie masz, kto by się mógł ukryć pod żarem jego. Zakon Pański nieskalany,
8 nawracający duszę, świadectwo Pańskie wierne, dające mądrość prostaczkom.
9 Sprawiedliwości Pańskie prawe, uweselające serce, przykazanie Pańskie jasne, oświecające oczy.
10 Bojaźń Pańska święta, trwająca na wieki wieków, sądy Pańskie prawdziwe, wszystkie razem sprawiedliwe.
11 Bardziej pożądane niż złoto i mnogie kamienie drogie, a słodsze nad miód i plastr miodowy.
12 Albowiem sługa twój strzeże ich, w przestrzeganiu ich odpłata wielka.
13 Występki któż rozumie? Od skrytych moich oczyść mię,
14 i od obcych ustrzeż sługę twego. Jeśli nade mną panować nie będą, wtedy nieskalany będę i będę oczyszczony od grzechu największego.
15 I będą się podobać mowy ust moich i rozmyślanie serca mego przed obliczem twoim zawsze. O Panie, wspomożycielu mój i odkupicielu mój!

PS 19 (20). MODLITWA ZA KRÓLA PRZED BITWĄ. Niech Bóg wysłucha króla i ześle mu pomoc (2-5)! Całkowita ufność w opiece Bożej (6-7). Prawdziwa moc nie leży w środkach ludzkich, lecz w Bogu (8-9). Okaż, Panie, moc twoją (10)!
19
1 Na koniec. Psalm Dawidowy.
2 Niechaj cię wysłucha Pan w dzień utrapienia, niechaj cię obroni imię Boga Jakubowego!
3 Niech ci ześle pomoc z świątyni, a z Syjonu niech cię broni!
4 Niech pomni na wszelką ofiarę twoją, a całopalenie twoje niech tłuste będzie!
5 Niech ci da według serca twego i wszelkie zamysły twe niech potwierdzi! -
6 Uweselimy się zbawieniem twoim, a imieniem Boga naszego chlubić się będziemy.
7 Niech wypełni Pan wszystkie prośby twoje! Teraz poznałem, iż Pan zbawił pomazańca swego; wysłucha go z nieba świętego swego, zbawienie prawicy jego w czynach potężnych. -
8 Jedni w wozach, a drudzy w koniach ufają, ale my imienia Pana, Boga naszego, wzywać będziemy.
9 Oni powiązani są i polegli, a myśmy powstali i podnieśli się. -
10 Panie, zbaw króla i wy- słuchaj nas w dzień, w który cię wzywać będziemy!

PS 20 (21). DZIĘKCZYNIENIE ZA ZWYCIĘSTWO KRÓLA. Król raduje się w Panu ze swego zwycięstwa (2-3); Bóg dał mu koronę, długie życie, chwałę i radość (4-7). Ponieważ król położył w Bogu swą nadzieję, wytępi Bóg całkowicie wszystkich jego wrogów (8-13). Prośba o nowy objaw mocy Bożej i obietnica złożenia podzięki (14).
20
1 Na koniec. Psalm Dawidowy.
2 Panie, z mocy twojej weseli się król i zbawieniem twoim raduje się wielce.
3 Żądanie serca jego wypełniłeś mu, a pragnienia wiary jego nie zawiodłeś. -
4 Bo go uprzedziłeś błogosławieństwami słodkości, włożyłeś na głowę jego koronę z kamienia drogiego.
5 O życie prosił cię, i dałeś mu długość dni na wieki i na wieki wieków.
6 Wielka jest chwała jego przez zbawienie twoje, sławę i wielką ozdobę nań wkładasz.
7 Albowiem czynisz go błogosławieństwem na wieki wieków, uweselasz go radością przy obliczu twoim. -
8 Bo król nadzieję ma w Panu, a przez miłosierdzie Najwyższego nie będzie poruszony.
9 Niech dosięgnie ręka twoja wszystkich nieprzyjaciół twoich, prawica twa niech znajdzie wszystkich, którzy cię w nienawiści mają!
10 Uczynisz ich jak piec ognisty czasu oblicza Twego; Pan w gniewie swoim zatrwoży ich, i pożre ich ogień.
11 Owoc ich z ziemi wygubisz, a potomstwo ich z synów ludzkich.
12 Albowiem zwrócili przeciw tobie złość, obmyślili plany, których nie mogli wykonać.
13 Albowiem zmusisz ich do ucieczki, a tym, którzy ci pozostają, mierzysz w ich twarze. -
14 Podnieś się Panie, w mocy twojej będziemy opiewać i wysławiać możne sprawy twoje!

PS 21 (22). BOŻE MÓJ, BOŻE MÓJ, CZEMUŚ MNIĘ OPUŚCIŁ? Bóg mię opuścił (2-3) I A przecież On jest święty (4) I On wyratował tyle razy ojców, uciekających się do niego (5-6)! Ja zaś mimo to jestem pośmiewiskiem wszystkich (7-8); nawet z mojej ufności w Bogu się naśmiewają (9). I w tym mają słuszność, że całą moją nadzieją jest Bóg (10-12), choć cierpię niezmiernie: jestem otoczony jakby przez zwierzęta dzikie (13-14), opuszczenie sił, trwoga, pragnienie doprowadziły mnie do śmierci (15-16); ręce moje i nogi przebite, kości naciągnięte, szaty rozdrapane (17-19). Boże nie opuszczaj mnie, wybaw mię (20-22) I Za swe wybawienie, którego jest pewny, obiecuje publiczne dziękczynienie (23-25) i ofiary (26), a uczta ofiarna przyniesie niezmierną radość biesiadującym (27). Owszem, wszystkie narody zostaną pociągnięte do Pana i On będzie nad nimi królował (28-32).
21
1 Na koniec, o pomoc poranną. Psalm Dawidowy.
2 Boże, Boże mój, wejrzyj na mnie, czemuś mię opuścił? Daleko od zbawienia mego słowa grzechów moich.
3 Boże mój, będę wołał we dnie, a nie wysłuchasz, i w nocy, a nie ku mojej głupocie.
4 A ty mieszkasz w świątyni, chwało Izraela!
5 W tobie nadzieję mieli ojcowie nasi, nadzieję mieli, i wybawiłeś ich.
6 Do ciebie wołali, i zostali wybawieni, w tobie nadzieję mieli, a nie byli zawstydzeni. -
7 A jam jest robak, nie człowiek, pośmiewisko ludzkie i wzgarda pospólstwa.
8 Wszyscy, którzy mię widzieli, naśmiewali się ze mnie, mówili ustami i kiwali głową:
9 "Nadzieję miał w Panu, niechaj go wyrwie; niechaj go zbawi, ponieważ go miłuje!" -
10 Albowiem Ty mię wy- dobyłeś z łona, nadziejo moja od piersi matki mojej!
11 Na ciebie porzucony byłem z łona, od łona matki mojej ty jesteś Bogiem moim!
12 Nie odstępuj ode mnie, albowiem utrapienie bliskie jest, bo nie masz kto by ratował!
13 Otoczyły mię cielce mnogie, byki tłuste obległy mię.
14 Otworzyli na mnie usta swoje jak lew porywający i ryczący. -
15 Wylany jestem jak woda i rozluźnione są wszystkie kości moje; stało się serce moje jak wosk topniejący we wnętrzu moim.
16 Wyschła jak skorupa siła moja, a język mój przysechł do podniebienia mego, i doprowadziłeś mię do prochu śmierci. -
17 Albowiem obstąpiły mię psy mnogie; zgraja niegodziwców obległa mię. Przebodli ręce moje i nogi moje,
18 policzyli wszystkie kości moje. A oni przypatrywali się i patrzyli na mnie;
19 rozdzielili sobie szaty moje, a o suknię moją los rzucali. -
20 Ale ty, Panie, nie oddalaj ode mnie wspomożenia twego, wejrzyj ku obronie mojej!
21 Wyrwij od miecza, Boże, duszę moją, a z łapy psa jedyną moją!
22 Wybaw mię z paszczęki lwa, a od rogów jednorożców mnie poniżonego! -
23 Będę opowiadał imię twe braciom moim, wpośród kościoła będę cię chwalił:
24 "Wy, co się Pana boicie, chwalcie go, wszystko potomstwo Jakuba wysławiajcie go;
25 niech się go boi wszystko plemię izraelskie! Albowiem nie wzgardził ani odrzucił prośby ubogiego, i nie odwrócił oblicza swego ode mnie, a gdy wołałem do niego, wysłuchał mię." -
26 U Ciebie chwała moja w zebraniu wielkim; śluby moje oddam przed oczyma bojących się Go.
27 Będą jedli ubodzy, i najedzą się, i będą chwalić Pana, ci którzy go szukają; będą żyć serca ich na wieki wieków. -
28 Wspomną i nawrócą się do Pana wszystkie krańce ziemi, i będą się kłaniać przed obliczem jego wszystkie rodziny narodów.
29 Albo- wiem Pańskie jest królestwo, i on będzie panował nad narodami.
30 Jedli i kłaniali się wszyscy tłuści ziemi, przed obliczem jego będą padać wszyscy, którzy zstępują w ziemię.
31 A dusza moja jemu będzie żyła i potomstwo moje będzie mu służyć.
32 Będzie opowiadane Panu przyszłe pokolenie i będą opowiadać niebiosa sprawiedliwości jego ludowi, który się narodzi, który uczynił Pan.

PS 22 (23). BÓG - DOBRY PASTERZ. Zabiegi dobrego Pasterza, ufność, jaką wzbudza (1-4). Gospodarz, zapraszający do uczty (5-6).
22
1 Psalm Dawidowy. Pan mną rządzi, i na niczym mi schodzić nie będzie.
2 Na miejscu paszy, tam mnie postawił, nad wodą posilenia wychował mię,
3 duszę moją pokrzepił. Prowadził mię ścieżkami sprawiedliwości dla imienia swego.
4 Bo choćbym też chodził wpośród cienia śmierci, nie będę się bał zła, albowiem ty jesteś ze mną; laska twoja i kij twój, te mię pocieszyły.
5 Nagotowałeś przed oczyma mymi stół naprzeciwko tych, którzy mię trapią; utłuściłeś olejkiem głowę moją, a kielich mój upajający jak wspaniały jest!
6 I miłosierdzie twoje pójdzie za mną po wszystkie dni żywota mojego, abym mieszkał w domu Pańskim przez długie dni.

PS 23 (24). WJAZD TRIUMFALNY KRÓLA CHWAŁY NA GÓRĘ SYJON. Bóg stwórcą i panem wszystkiego (1-2). Kto może mieszkać w miejscu świętym (3-6)? Niech się podniosą bramy odwieczne na przyjęcie Króla chwały (7-10).
23
1 W dzień pierwszy sabatu. Psalm Dawidowy. Pańska jest ziemia i napełnienie jej, okrąg ziemi i wszyscy, którzy mieszkają na nim.
2 Bo On go nad morzami utwierdził i nad rzekami umocnił go. -
3 Któż wstąpi na górę Pańską, albo kto będzie stał na świętym miejscu jego?
4 Niewinnych rąk i czystego serca, który nie użył do próżności duszy swojej ani przysięgał zdradliwie bliźniemu swemu.
5 Ten weźmie błogosławieństwo od Pana i miłosierdzie od Boga zbawiciela swego.
6 Taki jest ród szukających go, szukających oblicza Boga Jakubowego. -
7 Podnieście, książęta, bramy wasze, i podnieście się, bramy wieczne, a wnijdzie król chwały!
8 Któryż to jest król chwały? Pan mocny i potężny, Pan potężny w walce!
9 Podnieścież, książęta bramy wasze, i podnieście się, bramy wieczne, a wnijdzie król chwały! Któryż to jest król chwały?
10 Pan zastępów, ten to jest król chwały!

PS 24 (25). PROŚBA O PRZEBACZENIE I OPIEKĘ. Psalmista błaga, żeby nie był zawstydzony wobec swych nieprzyjaciół (1-3); prosi o światło i przebaczenie (4-11). Szczęście duszy, która boi się Boga (12-14). Ufność w Bogu pośród trwogi i napaści nieprzyjaciół (15-22).
24
1 Na koniec. Psalm Dawidowy. Do ciebie, Panie, podniosłem duszę moją.
2 Boże mój, w tobie ufam,
3 niech nie będę zawstydzony i niech się nie śmieją ze mnie nieprzyjaciele moi! Albowiem wszyscy, którzy na ciebie czekają, nie będą zawstydzeni; niech będą zawstydzeni wszyscy nieprawość czyniący bez przyczyny!
4 Drogi twoje, ukaż mi, Panie, a ścieżek twoich naucz mię!
5 Prowadź mię w prawdzie twojej i naucz mię, boś ty jest Bóg, zbawiciel mój, i ciebie oczekiwałem przez wszystek dzień.
6 Wspomnij na miłosierdzie twoje, Panie, i na zmiłowania twoje, które są od wieku!
7 Grzechów młodości mojej i niewiadomości moich racz nie pamiętać; według miłosierdzia twego pomnij na mnie ty, dla dobroci twej, Panie!
8 Słodki i prawy Pan, przeto da zakon uchybiającym w drodze.
9 Poprowadzi cichych w rozsądku, nauczy skromnych dróg swoich.
10 Wszystkie drogi Pańskie są miłosierdziem i prawdą dla szukających testamentu jego i świadectw jego.
11 Dla imienia twego, Panie, bądź miłościw grzechowi mojemu, bo go jest mnóstwo! -
12 Któryż jest człowiek, co się boi Pana? Zakon postawił mu na drodze, którą obrał.
13 Dusza jego w szczęściu przemieszkiwać będzie, a potomstwo jego odziedziczy ziemię.
14 Podporą jest Pan bojącym się go, i testament jego ma im być oznajmiony. -
15 Oczy moje zawsze skierowane do Pana, albowiem on wyrwie z sidła nogi moje.
16 Wejrzyj na mnie i zmiłuj się nade mną, bo sam jeden jestem i ubogi!
17 Udręczenia serca mego rozmnożyły się; wyrwij mię z utrapień moich!
18 Wejrzyj na uniżenie moje i na trudy moje, a odpuść wszystkie grzechy moje!
19 Patrz na nieprzyjaciół moich, że się rozmnożyli, a nienawiścią niesprawiedliwą nienawidzili mnie!
20 Strzeż duszy mojej, a wyrwij mię; niech nie będę zawstydzony, bo miałem nadzieję w tobie!
21 Niewinni i prawi przystali do mnie, bo czekałem na ciebie.
22 Wybaw, Boże, Izraela ze wszystkich ucisków Jego!,

PS 25 (26). NIEWINNY ODWOŁUJE SIĘ DO SPRAWIEDLIWOŚCI BOŻEJ. Jego wierność (1-3); nie ma nic wspólnego z bezbożnym (4-5); jego uczucia względem świętego przybytku (6-8). Prosi, by go Bóg nie karał z bezbożnym (9-12).
25
1 Na koniec. Psalm Dawidowy. Osądź mię, Panie, bom chodził w niewinności twojej, a w Panu nadzieję mając, nie osłabnę.
2 Próbuj mnie, Panie, doświadczaj mnie, wypal nerki moje i serce moje!
3 Albowiem miłosierdzie twoje jest przed oczyma mymi i rozkochałem się w prawdzie twojej. -
4 Nie siedziałem z gromadą ludzi fałszywych, a z czyniącymi bezprawie wchodzić nie będę.
5 Miałem w nienawiści zgraję złoczyńców, a z niepobożnymi nie zasiądę. -
6 Umywam między niewinnymi ręce moje i obchodzę ołtarz twój,
7 Panie, aby słyszeć głos chwały i opowiadać wszystkie dziwy twoje.
8 Panie, umiłowałem piękność domu twego i miejsce mieszkania chwały twojej. -
9 Nie trać z niezbożnymi, Boże, duszy mojej, a życia mego z mężami krwawymi,
10 w których ręku są nieprawości, prawica ich pełna jest podarków!
11 A ja chodziłem w niewinności mojej; odkup mię i zmiłuj się nade mną!
12 Noga moja stała na drodze prostej, w zebraniach będę cię chwalił, Panie!

PS 26 (27). PAN ŚWIATŁEM I ZBAWIENIEM MOIM. Gdy Bóg jest obrońcą, żadna trwoga nie ma przystępu do serca (1-3). Psalmista pragnie mieszkać w przybytku Pańskim, by znaleźć tam ochronę przed nieprzyjaciółmi (4-6); prosi, by go Bóg ocalił, opuszczonego przez wszystkich (7-10), by nim kierował i nie oddawał go w ręce nieprzyjaciół (11-13). Wezwanie do ufności (14).
26
1 Psalm Dawida, pierwej niźli był pomazany. Pan oświecenie moje i zbawienie moje, kogóż się bać będę? Pan obrońca żywota mego, kogóż się będę lękał?
2 Gdy się zbliżają przeciw mnie złoczyńcy, by pożreć ciało moje, nieprzyjaciele moi, którzy mię trapią, sami omdleli i upadli.
3 Choćby stanęły przeciwko mnie wojska, nie będzie się bało serce moje; choćby powstała przeciwko mnie bitwa, w tym ja nadzieję pokładać będę. -
4 O jedno prosiłem Pana, tego szukać będę: abym mieszkał w domu Pańskim po wszystkie dni życia mego; abym patrzał na rozkosz Pańską i nawiedzał kościół jego.
5 Albowiem ukrył mię w przybytku swoim, w dni złe obronił mię w skrytości przybytku swego.
6 Na skałę podniósł mię, a teraz wyniósł głowę moją ponad nieprzyjaciół moich. Obszedłem i ofiarowałem w przybytku jego ofiarę radosną; będę śpiewał i psalm mówił Panu. -
7 Wysłuchaj, Panie, głos mój, którym wołam do ciebie: zmiłuj się nade mną i wysłuchaj mię!
8 Do ciebie mówiło serce moje, szukało cię oblicze moje; oblicza twego Panie, szukać będę!
9 Nie odwracaj oblicza twego ode mnie, nie odstępuj w gniewie od sługi twego! Bądź pomocnikiem moim, nie opuszczaj mnie i nie gardź mną, Boże zbawicielu mój!
10 Albowiem ojciec mój i matka moja opuścili mię, ale Pan przyjął mię.11 Prawo postaw mi, Panie, w drodze twojej, i prowadź mię prostą ścieżką dla nieprzyjaciół moich!
12 Nie wydawaj mnie na wolę trapiących mię, albowiem powstali przeciwko mnie świadkowie fałszywi i kłamała nieprawość sobie.
13 Wierzę, iż oglądać będę dobra Pańskie w krainie żyjących. - Oczekuj Pana, mężnie czyń, i niech się wzmocni serce twoje, a czekaj na Pana!

PS 27 (28). WYSŁUCHAJ, PANIE, GŁOS PROŚBY MOJEJ. Oby Bóg wysłuchał swego sługę, a nie zrównywał go z bezbożnikami, zezwalając na jego zatracenie (1-3); niech bezbożnikom odpłaci według ich uczynków (4-5). Radosne dziękczynienie z powodu wysłuchania (6-7). Pan jest mocą i obrońcą ludu swego (8-9).
27
1 Psalm Dawidowy. Do ciebie, Panie, będę wołał, Boże mój, nie milcz przede mną, abym nie stał się podobnym zstępującym do grobu, gdy będziesz milczał przede mną.
2 Wysłuchaj, Panie, głos prośby mojej, gdy się modlę do ciebie, gdy podnoszę ręce swe ku kościołowi twemu świętemu!
3 Nie pociągaj mnie razem z grzesznikami i nie zatrać mnie z czyniącymi nieprawość, którzy mówią o pokoju z bliźnim swoim, a zło jest w sercach ich! -
4 Oddaj im według uczynków ich i według złości wymysłów ich; według spraw rąk ich oddaj im zapłatę ich!
5 Ponieważ nie zrozumieli spraw Pana i uczynków rąk Jego, zniszczysz ich, a nie zbudujesz ich. -
6 Błogosławiony Pan, bo wysłuchał głos prośby mojej!
7 Pan pomocnik mój i obrońca mój; w nim nadzieję pokładało serce moje, i poratowany jestem; i zakwitło na nowo ciało moje, i ochotnie wysławiaé Go będę. -
8 Pan mocą ludu swego i obrońcą zbawiennym pomazańca swego.
9 Zbaw lud twój, Panie, a błogosław dziedzictwu twojemu, i rządź nimi i wywyższaj ich aż na wieki!

PS 28 (29). WIELKOŚĆ BOGA OBJAWIAJĄCA SIĘ W BURZY. Niech synowie Boży oddadzą Bogu chwałę (1-2). Opis burzy, w której majestat Boga się objawia (3-9). Bóg włada nad żywiołami, a ludowi swemu błogosławi (10-11).
28
1 Psalm Dawidowy. Przy dokończeniu przybytku. Przynoście Panu, synowie Boży, przynoście Panu młode baranki!
2 Przynoście Panu chwałę i cześć, przynoście Panu chwałę dla imienia jego, kłaniajcie się Panu w dziedzińcu świętym jego! -
3 Głos Pański nad wodami, Bóg majestatu zagrzmiał, Pan nad wodami wielkimi.
4 Głos Pański w mocy, głos Pański w wielmożności.
5 Głos Pański łamiący cedry, i połamie Pan cedry Libanu,
6 i pokruszy je jak cielę na Libanie, a umiłowany będzie jak młody jednorożec.
7 Głos Pański rozmiatający płomień ognisty,
8 głos Pański wstrząsający puszczą, i poruszy Pan pustynię Kades.
9 Głos Pański przygotowujący łanie i odkrywający gąszcze; a w kościele Jego wszyscy oddadzą chwałę. -
10 Pan czyni, że potop trwa i będzie siedział Pan, król, na wieki,
11 Pan da moc ludowi swemu, Pan błogosławić będzie ludowi swemu w pokoju.

PS 29 (30). PO UZDROWIENIU ZE ŚMIERTELNEJ CHOROBY. Psalmista wysławia Boga za przywrócone obie zdrowie (2-4). Wzywa do tego również wszystkich pobożnych (5-6). Celem choroby było upamiętanie psalmisty, zbytnio dufnego w swe powodzenie (7-8). Powalony na łoże, zwrócił się z korną modlitwą do Boga (9-10), który go wysłuchał (11-13).
29
1 Psalm pieśni. Na poświęcenie domu Dawidowego.
2 Wysławiać cię będę, Panie, żeś mię: przyjął, a nie dał pociechy nieprzyjaciołom moim ze mnie.
3 Panie, Boże mój, wołałem do ciebie i uzdrowiłeś mię.
4 Panie, wywiodłeś z otchłani duszę moją, wybawiłeś mię spośród zstępujących do grobu. -
5 Śpiewajcie Panu święci jego i wysławiajcie pamiątkę świętości jego!
6 Bo gniew jest w zapalczywości jego, a życie w upodobaniu jego; z wieczora gości płacz, a z rana wesele. -
7 A ja rzekłem w dostatku moim: "Nie będę poruszony na wieki."
8 Panie, według woli twojej dodałeś mocy ozdobie mojej; odwróciłeś oblicze swe ode mnie i stałem się zatrwożony. -
9 Do ciebie, Panie, wołać będę i do Boga mego modlić się będę.
10 Cóż za pożytek z krwi mojej, gdy zstępuję do skażenia? Czyż proch sławić cię będzie albo opowiadać będzie prawdę twoją? -
11 Usłyszał Pan i zmiłował się nade mną, Pan się stał pomocnikiem moim.
12 Odmieniłeś mi płacz mój w wesele, zdarłeś wór mój,
13 a oblokłeś mię w wesele, aby tobie śpiewała chwała moja i bym się nie smucił. Panie, Boże mój, na wieki wysławiać cię będę!

PS 30 (31). UFNE ODDANIE SIĘ W RĘCE BOGA. Znajdując się w wielkim niebezpieczeństwie psalmista zwraca się do Boga (2-3) i jemu się powierza (4-6a), pewny, że go Bóg ochroni (6b-9). ]ego wyczerpanie posunięte jest do ostatecznych granic (10-11) i stał się pośmiewiskiem wszystkich (12-14). Prosi Boga o ratunek i o ukaranie jego wrogów (15-19). Ufa dobroci Bożej (20-21) i jut teraz dziękuje Bogu za wybawienie (22-23). Wzywa pobożnych do oddania się Mu (24-25).
30
1 Na koniec. Psalm Dawidowy. Na zachwycenie.
2 W tobie, Panie, nadzieję miałem, niech nie będę zawstydzony na wieki; w sprawiedliwości twojej wybaw mię!
3 Nakłoń ku mnie ucha twego, pośpiesz się, aby mię wyrwać; bądź mi Bogiem, obrońcą i domem ucieczki, aby mię zbawić! -
4 Albowiem mocą moją i ucieczką moją ty jesteś; a dla imienia twego poprowadzisz mię i wyżywisz mię.
5 Wywiedziesz mię z sidła tego, które mi zakryli, boś ty jest obrońca mój.
6 W ręce twe polecam ducha mego; odkupiłeś mię, Panie, Boże prawdy!
7 Masz w nienawiści trzymających się marności nadaremnie, a ja w Panu nadzieję miałem.
8 Będę się weselił i radował z miłosierdzia twego, albowiem wejrzałeś na uniżenie moje, wybawiłeś z potrzeby duszę moją.
9 I nie zamknąłeś mnie w rękach nieprzyjaciół, postawiłeś na miejscu przestronnym nogi moje.
10 Zmiłuj się nade mną Panie, bom jest uciśniony; zamroczone jest od gniewu oko moje, dusza moja i wnętrze moje.
11 Albowiem ustało w boleści życie moje i lata moje we wzdychaniu; omdlały w nędzy siły moje i kości moje są poruszone. -
12 Gwoli wszystkim nie- przyjaciołom moim stałem się pośmiewiskiem, i dla sąsiadów moich bardzo, i postrachem dla znajomych moich; którzy mię widzieli, precz ode mnie uciekli;
13 zapomniany jestem, wyrzucony z serca jak umarły; stałem się jak naczynie rozbite.
14 Bo słyszałem łajanie wielu, mieszkających wokoło; wtedy, gdy się schodzili wspólnie przeciwko mnie, naradzali się, aby odebrać mi życie. -
15 A ja w tobie nadzieję miałem, Panie; rzekłem: "Tyś jest Bogiem moim.
16 W ręku twoich losy moje; wy- rwij mię z ręki nieprzyjaciół moich i od prześladujących mię!
17 Rozjaśnij twarz twoją nad sługą twoim, zbaw mię w miłosierdziu twoim! Panie, niech nie będę zawstydzony, albowiem wzywałem cię; niech się zawstydzą niezbożnicy i niech będą doprowadzeni do otchłani!
19 Niech zaniemieją usta zdradliwe, które mówią nieprawość przeciw sprawiedliwemu z pychą i pogardą!" -
20 Jakże wielkie mnóstwo słodkości twej, Panie, którą zachowałeś dla bojących się ciebie; przygotowałeś tym, którzy nadzieję mają w tobie, przed obliczem synów ludzkich!
21 Osłonisz ich zasłoną oblicza twego od zamieszek ludzkich, ukryjesz ich w namiocie twoim od przeciwieństwa języków. -
22 Błogosławiony Pan, bo okazał dziwne miłosierdzie swe nade mną w mieście obronnym!
23 A ja mówiłem w zdumieniu umysłu mego: "Jestem odrzucony od oczu twoich!" Przeto wysłuchałeś głosu modlitwy mojej, gdym wołał do ciebie. -
24 Miłujcie Pana wszyscy święci jego; albowiem Pan będzie szukał prawdy, a odda obficie postępującym pysznie.
25 Mężnie postępujcie i niech się wzmocni serce wasze, wy wszyscy, którzy nadzieję macie w Panu!

PS 31 (32). SZCZĘŚLIWY SKRUSZONY, KTÓREMU BÓG PRZEBACZYŁ! Szczęśliwi, którym Bóg grzechy odpuścił (1-2)! Udręka psalmisty przed wyznaniem grzechów (3-4). Wyznanie i przebaczenie (5). Psalmista wzywa wszystkich pobożnych do naśladowania go, co zapewnia opiekę Bożą (6-7). Należy być powolnym Bogu (8-9). Grzesznika czeka kara, sprawiedliwych, ufających Bogu, miłosierdzie i radość (10-11).
31
1 Psalm Dawidowy. Wyrozumienie. Błogosławieni, którym odpuszczone są nieprawości i których grzechy są zakryte!
2 Błogosławiony mąż, któremu Pan nie poczytał grzechu, i nie ma w duchu jego fałszu! -
3 Ponieważ milczałem, zestarzały się kości moje, gdym wołał cały dzień.
4 Bo we dnie i w nocy ciążyła nade mną ręka twoja; nawróciłem się w nędzy mojej, gdy tkwił cierń. -
5 Grzech mój wyjawiłem tobie, a niesprawiedliwości mojej nie ukrywałem. Rzekłem: "Wyznam przeciwko sobie niesprawiedliwość moją Panu," a ty odpuściłeś niezbożność grzechu mego. -
6 Dlatego będzie się modlił do ciebie wszelki święty czasu sposobnego, a nawet w potopie wody wielkie do niego się nie przybliżą.
7 Ty jesteś ucieczką moją od utrapienia, które mię ogarnęło. Radości moja, wyrwij mig od tych, którzy mię oblegli! -
8 "Dam tobie rozum i nauczę cię tej drogi, którą masz pójść, umocnię nad tobą oczy moje.
9 Nie bądźcież jak koń i muł, które nie mają rozumu! Uzdą i wędzidłem ściśnij pyski ich, bo się nie zbliżą do ciebie." -
10 Wiele jest biczów na grzesznika, a mającego nadzieję w Panu miłosierdzie ogarnie.
11 Weselcie się w Panu i radujcie się, sprawiedliwi, i chlubcie się, wszyscy prawego serca!

PS 32 (33). BÓG WSZECHMOCNY OBROŃCĄ SWEGO LUDU. Wezwanie sprawiedliwych do chwalenia Boga (1-3), Jego obietnice bowiem okazały się prawdziwymi (4-5). Bóg, Stwórca wszechpotężny (6-9), wniwecz obraca zamysły pogańskich narodów (10-11); dlatego szczęśliwy jest lud izraelski, który Bóg sobie wybrał (12). Bóg jest wszechwiedzący (13-15) i nie siły ziemskie są obroną ludu (16-17), lecz Jego opatrzna opieka (18-19). Dlatego chcemy Go z ufnością wyczekiwać, niech Jego miłosierdzie będzie nad nami (20-22) 1
32
1 Psalm Dawidowy. Weselcie się, sprawiedliwi, w Panu! Prawym przystoi chwała. Wysławiajcie Pana na cytrze,
2 grajcie mu na harfie o dziesięciu strunach!
3 Śpiewajcie mu pieśń nową, dobrze mu grajcie wśród okrzyków! -
4 Albowiem prawe jest słowo Pańskie, i wszystkie czyny jego według wierności.
5 Miłuje miłosierdzie i sąd, miłosierdzia Pańskiego pełna jest ziemia. -
6 Słowem Pańskim niebiosa są utwierdzone, a tchnieniem ust jego wszystka moc ich.
7 On zbiera jak w skórzanym worze wody morskie, kładzie w skarbcu otchłanie wód.
8 Niech się boi Pana wszystka ziemia i niech drżą przed nim wszyscy mieszkający na świecie!
9 Albowiem on rzekł, i są uczynione; on rozkazał, i są stworzone. -
10 Pan rozprasza plany narodów, wniwecz obraca myśli ludzkie i zamiary książąt odrzuca.
11 A plany Pańskie trwają na wieki, myśli serca jego od rodu do rodu. -
12 Błogosławiony naród, którego Bogiem jest Pan, lud, który on obrał za dziedzictwo sobie! -
13 Spojrzał Pan z nieba, ujrzał wszystkich synów ludzkich.
14 Z nagotowanego mieszkania swego spojrzał na wszystkich, którzy mieszkają na ziemi;
15 on, który uformował każde z osobna serce ich, który rozumie wszystkie ich sprawy.
16 Nie bywa wybawiony król przez wielką moc, a olbrzym nie będzie wybawiony wielkością siły swojej.
17 Zawodny jest koń ku wybawieniu i wielka moc jego nie wybawi go.
18 Oto oczy Pańskie nad bojącymi się go i nad tymi, którzy nadzieję mają w miłosierdziu jego,
19 aby wyrwał od śmierci ich duszę i żywił ich w głodzie. -
20 Dusza nasza wyczekuje Pana, bo jest pomocnikiem i obrońcą naszym.
21 Albowiem w nim się rozweseli serce nasze, a w imieniu świętym jego mieliśmy nadzieję. -
22 Niech będzie miłosierdzie twoje, Panie, nad nami, jak mieliśmy nadzieję w tobie!

PS 33 (34). BÓG OSŁANIA POBOŻNYCH. Psalmista wzywa wszystkich wiernych do dziękowania Bogu za ratunek jemu zesłany (2-5). Ten, co się boi Pana i w nim nadzieję pokłada, nie powinien się niczego obawiać (6-11). Przepisy bojaźni Boga (12-15) są zadatkiem jego opieki (16-19), nawet w czasie ucisku (20-23).
33
1 Dawida, kiedy odmienił twarz swoją przed Abimelechem i opuścił go, i odszedł.
2 Będę błogosławił Pana na każdy czas, chwała jego zawsze w ustach moich.
3 W Panu chlubić się będzie dusza moja; niechaj słyszą cisi i niech się weselą!
4 Uwielbiajcie Pana ze mną i wywyższajmy imię jego wspólnie!
5 Szukałem Pana i wysłuchał mnie, i ze wszystkich utrapień moich wyrwał mię. -
6 Przystąpcie do niego a rozjaśnijcie się i oblicza wasze nie będą zawstydzone!
7 Ten ubogi wołał, a Pan go wysłuchał, i ze wszystkich ucisków jego wybawił go.
8 Rozłoży się anioł Pański wokoło bojących się go, i wyrwie ich.
9 Skosztujcie, a obaczcie, iż słodki jest Pan; błogosławiony mąż, który w nim ma nadzieję!
10 Bójcie się Pana wszyscy święci jego, bo nie masz niedostatku bojącym się go!
11 Bogacze niedostatek cierpieli i łaknęli, lecz szukającym Pana na żadnym dobru schodzić nie będzie. -
12 Pójdźcie tu, synowie, słuchajcie mię, bojaźni Pańskiej nauczę was.
13 Któryż jest człowiek, co chce żywota, pragnie dni dobre widzieć?
14 Strzeż języka twego od złego, a usta twoje niech nie mówią zdradliwie.
15 Odwróć się od złego, a czyń dobrze, szukaj pokoju i ubiegaj się za nim. -
16 Oczy Pańskie nad sprawiedliwymi, a uszy jego na prośby ich.
17 A oblicze Pańskie nad czyniącymi źle, aby wygładzić z ziemi ich pamięć.
18 Wołali sprawiedliwi, a Pan ich wysłuchał i wyswobodził ich ze wszystkich ucisków.
19 Bliski jest Pan tym, którzy są strapionego serca, i zbawi przygnębionych na duchu. -
20 Mnogie są uciski sprawiedliwych, ale z nich wszystkich Pan ich wybawi.
21 Strzeże Pan wszystkich kości ich, żadna z nich się nie skruszy.
22 Śmierć grzeszników najgorsza, a którzy nienawidzą sprawiedliwego, zgrzeszą.
23 Pan odkupi dusze sług swoich, a nie zgrzeszą wszyscy, którzy w nim nadzieję mają.

PS 34 (35). MODLITWA PRZECIW NIEWDZIĘCZNYM OSZCZERCOM. Prześladowany, prosi Boga o pomoc przeciw wrogom (1-3), by zawstydzeni musieli odstąpić (4-6); niech na nich spadnie nieszczęście, które jemu gotowali (7-8), a on będzie za to Boga wychwalał (9-10). Wrogowie rzucają nań oszczerstwa i szydzą z niego, odpłacają mu złem za dobre (11-16); niech mu Bóg dopomoże, a będzie go za to wysławiał (17-18). Niech Bóg nie pozwoli, by nad psalmistą triumfowali ci, co go nienawidzą i zgubę jego jut za pewną uważają (19-21); niech sprawy jego broni (22-24), a ich zawstydzi (25-26), by mógł się weselić i Bogu dziękować (27-28).
34
1 Dawidowy. Osądź, Panie, szkodzących mi, zwalcz walczących przeciwko mnie!
2 Porwij broń i tarczę, i powstań mi na pomoc!
3 Dobądź miecza i zamknij drogę tym, co mię prześladują. Rzeknij duszy mojej: "Jam jest zbawieniem twoim!" -
4 Niech będą zawstydzeni i pohańbieni szukający duszy mojej; niech się cofną wstecz i niech będą zelżeni obmyślający mi zło!
5 Niechaj będą jak proch przed wiatrem, a anioł Pański niechaj ich uciśnie!
6 Niech będzie droga ich ciemnością i ślizgawicą, a anioł Pański niechaj ich goni! -
7 Albowiem bez przyczyny ukryli na mnie zgubne sidło swoje, niesłusznie urągali duszy mojej.
8 Niechże nań przyjdzie sidło, o którym nie wie, i sieć, którą ukrył, niechaj go pojma, i niech w to samo sidło wpadnie! -
9 A dusza moja rozraduje się w Panu i ucieszy się zbawieniem jego.
10 Wszystkie kości moje rzekną: "Panie, któż podobien tobie? Wyrywasz biedaka z ręki mocniejszych nadeń, niedostatniego i ubogiego od drapieżców jego" -
11 Powstali świadkowie fałszywi i pytali mię, czego nie byłem świadom.
12 Od- dawali mi złem za dobre: niepłodność dla duszy mojej. -
13 A ja, gdy mi się przykrzyli, obłóczyłem się we włosiennicę, trapiłem postem duszę moją i modlitwa moja do łona mego się wróci.
14 Jak bliźniemu i jak bratu naszemu, tak dogadzałem, jak żałujący i smucący się, tak się korzyłem. -
15 I weselili się przeciwko mnie, i schadzali się, zgromadzono na mnie bicze, nie wiedziałem.
16 Rozeszli się, a nie żałowali, kusili mię, szydzili ze mnie szyderstwem, zgrzytali na mnie zębami swymi. -
17 Panie, kiedyż wejrzysz? Wyrwij duszę moją od złości ich, od lwów jedyną moją!
18 Będę cię wysławiał w zebraniu wielkim, między ludem ogromnym będę cię chwalił. -
19 Niech się nie weselą ze mnie, którzy mi się niesprawiedliwie sprzeciwiają, którzy mię bez powodu w nienawiści mają, a mrugają oczyma!
20 Bo ze mną wprawdzie spokojnie mówili, fale w gniewie ziemskim mówiąc zdrady obmyślali.
21 I rozwarli na mnie gęby swoje, mówiąc: " Ha, ha, oglądały oczy nasze!" -
22 Widziałeś, Panie, nie milcz!
23 Panie, nie odchodź ode mnie! Powstań i pilnuj sądu mego, Boże mój i Panie mój, sprawy mojej!
24 Sądź mię według sprawiedliwości twojej, Panie, Boże mój, a niech się nie cieszą ze mnie! -
25 Niechaj nie mówią w sercach swoich: "Ha, ha, radość dla duszy naszej!" i niech nie mówią: "Pożarliśmy go!"
26 Niech będą zawstydzeni i pohańbieni razem ci, którzy się weselą z nieszczęścia mojego; niechaj będą obleczeni w hańbę i w sromotę, którzy z pychą mówią przeciwko mnie! -
27 Niech się radują i weselą, którzy chcą sprawiedliwości mojej, i niech mówią zawsze: "Niech będzie uwielbiony Pan!" - którzy pragną pokoju dla sługi jego!
28 A język mój będzie opowiadał sprawiedliwość twoją, cały dzień chwałę twoją.

PS 35 (36). ZŁOŚĆ LUDZI I ŁASKAWOŚĆ BOGA. Zatwardziałość grzesznika w złem (2-5). Dobroć i wierność Boga (6-8a). Bóg jest źródłem szczęścia dla wiernych sług swoich (8b-10). Psalmista prosi Boga o miłosierdzie i obronę (11-12), która zakończy się upadkiem grzeszników (13).
35
1 Na koniec. Sługi Pańskiego Dawida.
2 Rzekł niesprawiedliwy sam w sobie, że będzie grzeszył, nie masz bojaźni Bożej przed oczyma jego.
3 Albowiem zdradliwie działał przed obliczem Jego, tak że się znalazła nieprawość jego w nienawiści.
4 Słowa ust jego oto nieprawość i zdrada, nie chciał zrozumieć, aby dobrze czynić.
5 Nieprawość obmyślał na łożu swoim, stał przy wszelkiej drodze niedobrej, a zła nie miał w nienawiści. -
6 Panie, w niebie miłosierdzie twoje, a prawda twoja aż pod obłoki.
7 Sprawiedliwość twoja jak góry Boże, sądy twoje jak przepaść wielka, ludzi i bydlęta zbawisz, Panie!
8 Jakże rozmnożyłeś miłosierdzie twoje, Boże! - A synowie człowieczy w cieniu skrzydeł twoich nadzieję mieć będą.
9 Będą upojeni obfitością domu twego i strumieniem rozkoszy twojej napoisz ich.
10 Albowiem u ciebie jest zdrój żywota, a w światłości twojej będziemy oglądać światłość. -
11 Rozciągnij miłosierdzie twoje nad tymi, którzy cię znają, a sprawiedliwość twoją nad tymi, którzy są prawego serca!
12 Niech nie następuje na mnie noga pychy, a ręka grzesznego niech mnie nie porusza! -
13 Tam upadli, którzy czynią nieprawość, wygnani są i nie mogli się ostać.

PS 36 (37). SZCZĘŚCIE BEZBOŻNYCH PRZEMIJA, A KONIEC SPRAWIEDLIWYCH POMYŚLNY.
36
1 Psalm Dawidowy. Nie obruszaj się z powodu złoczyńców i nie zazdrość czyniącym nieprawość!
2 Albowiem uwiędną prędko jak trawa, a jak liście ziela wnet opadną.
3 Miej nadzieję w Panu, a czyń dobrze, i mieszkaj w ziemi, a będziesz się karmił jej bogactwami!
4 Rozkoszuj się w Panu, a da ci, czego pożąda twe serce!
5 Objaw Panu drogę twoją i miej nadzieję w nim, a on uczyni!
6 I wywiedzie jak światłość sprawiedliwość twoją, a sąd twój jak gdyby południe.
7 Bądź poddany Panu i módl się do niego! Nie obruszaj się na tego, któremu się szczęści na drodze jego, na człowieka, postępującego niesprawiedliwie!
8 Zaprzestań gniewu i porzuć zapalczywość, nie obruszaj się, abyś miał źle czynić!
9 Albowiem którzy źle czynią będą wykorzenieni, lecz oczekujący Pana, ci odziedziczą ziemię.
10 I jeszcze chwila, a nie będzie grzesznika, i będziesz szukał miejsca jego, a nie znajdziesz.
11 Ale cisi odziedziczą ziemię i cieszyć się będą wielkim pokojem. -
12 Będzie podstrzegał grzesznik sprawiedliwego i będzie nań zgrzytał zębami swymi.
13 Ale Pan będzie się śmiał z niego, bo widzi, że nadchodzi dzień jego.
14 Miecza dobyli grzesznicy, naciągnęli łuk swój, aby porazić ubogiego i niedostatniego, aby pomordować ludzi prawego serca.
15 Miecz ich niech wnijdzie w serca ich, a łuk ich niech się złamie!
16 Lepsza jest trocha u sprawiedliwego, niźli wielkie bogactwa grzeszników.
17 Albowiem ramiona grzeszników połamią się, a sprawiedliwych Pan utwierdza.
18 Zna Pan dni nieskalanych, a dziedzictwo ich na wieki będzie.
19 Nie będą zawstydzeni w zły czas, i w dni głodu będą nasyceni.
20 Albowiem grzesznicy zginą, a nieprzyjaciele Pańscy, skoro będą uczczeni i wyniesieni, ustając jako dym ustaną. -
21 Będzie pożyczał grzesznik, a nie zapłaci, ale sprawiedliwy zmiłuje się i da.
22 Albowiem błogosławiący Go odziedziczą ziemię, ale złorzeczący Mu zginą.
23 Przez Pana kroki człowieka będą prostowane i drogi jego upodoba sobie.
24 Gdy się powali, nie stłucze się, bo Pan podkłada rękę swoją.
25 Byłem młody i zestarzałem się, a nie widziałem sprawiedliwego opuszczonego, ani potomstwa jego szukającego chleba.
26 Cały dzień czyni miłosierdzie i pożycza, a potomstwo jego w błogosławieństwie będzie. -
27 Odstępuj od złego, a czyń dobrze i mieszkaj na wieki wieków!
28 Albowiem Pan miłuje sąd, a nie opuści świętych swoich, na wieki będą zachowani. Niesprawiedliwi będą pokarani i potomstwo niezbożnych zginie.
29 Sprawiedliwi zaś odziedziczą ziemię i będą mieszkali na niej na wieki wieków. -
30 Usta sprawiedliwego będą myśleć o mądrości, a język jego będzie mówił, co słuszne.
31 Zakon Boga jego w sercu jego, a nie zachwieją się kroki jego.
32 Wypatruje grzesznik sprawiedliwego i szuka, aby go zabić.
33 A Pan nie zostawi go w rękach jego i nie potępi go, gdy będzie sądzony od niego. -
34 Czekaj na Pana i strzeż drogi jego, a wywyższy cię, żebyś odziedziczył ziemię, ujrzysz, gdy niezbożni poginą.
35 Widziałem niezbożnika wyniosłego i podniesionego jak cedry libańskie.
36 I minąłem, a już go nie masz, i szukałem go, a nie znalazło się miejsce jego.
37 Przestrzegaj niewinności i patrz na sprawiedliwość, albowiem jest potomstwo dla człowieka spokojnego!
38 Lecz niesprawiedliwi wszyscy poginą; potomstwo niezbożników zginie.
39 A zbawienie sprawiedliwych od Pana, i obrońcą ich jest czasu utrapienia.
40 I wspomoże ich Pan, i wybawi ich, i wyratuje ich od grzeszników, i zbawi ich, gdyż w nim nadzieję mieli.

PS 37 (38). MODLITWA BŁAGALNA GRZESZNIKA SKRUSZONEGO. Prosi Boga, by koniec położył karze (2-3). Opisuje cierpienia ciała i duszy, jakie ponosi za swe grzechy (4-11). Opuszczony przez przyjaciół, napastowany przez wrogów (12-13), zachowuje się cierpliwie i ufność pokłada w Bogu (14-18). Przyznając się do winy, prosi o pomoc przeciw wrogom (14-23).
37
1 Psalm Dawidowy. Ku wspominaniu, o sabacie.
2 Panie, nie karć mnie w zapalczywości twojej i w gniewie twoim mnie nie karz!
3 Albowiem strzały twoje utkwiły we mnie i ciężko położyłeś na mnie rękę twoją. -
4 Nie masz zdrowia w ciele moim dla gniewu twego, nie masz pokoju kościom moim dla grzechów moich.
5 Albowiem nieprawości moje przewyższyły głowę moją i jak brzemię ciężkie zaciążyły na mnie.
6 Pogniły i ropieją blizny moje z powodu głupoty mojej.
7 Znędzniałem i skurczyłem się bardzo, cały dzień chodziłem zasmucony.
8 Albowiem biodra moje pełne są naigrawania i nie masz zdrowia w ciele moim.
9 Jestem strapiony i uniżony bardzo, krzyczałem z powodu jęków serca mego.
10 Panie, przed tobą jest cała tęsknota moja i wzdychanie moje przed tobą nie jest skryte.
11 Serce moje strwożone jest, opuściła mię siła moja, i nawet jasności oczu moich nie masz przy mnie.
12 Przyjaciele moi i bliscy moi przybliżyli się ku mnie i stanęli, a którzy przy mnie byli, stali z daleka.
13 I gwałt czynili ci, którzy szukali duszy mojej, a którzy mi życzyli zła, mówili marności i zdrady cały dzień obmyślali.
14 A ja jak głuchy nie słyszałem i byłem jak niemy, nie otwierający ust swoich.
15 I stałem się jak człowiek niesłyszący i nie mający odpowiedzi w ustach swoich.
16 Albowiem w tobie, Panie, nadzieję miałem; ty mnie wysłuchasz, Panie, Boże mój! Bo mówiłem:
17 "By się kiedy nie weselili ze mnie nieprzyjaciele moi i by nie mówili hardo przeciwko mnie gdy chwieją się nogi moje!"
18 Bo ja na bicze gotów jestem i ból mój przed obliczem moim jest zawsze.
19 Albowiem nieprawość moją oznajmię i będę się troskał za grzech mój.
20 Lecz nieprzyjaciele moi żyją i mocniejsi są ode mnie, i rozmnożyli się nienawidzący mnie niesprawiedliwie.
21 Którzy oddają złem za dobre, uwłaczali mi, ponieważ chodziłem za dobrem.
22 Nie opuszczaj mnie, Panie, Boże mój, nie odstępuj ode mnie!
23 Bądź gotów na ratunek mój, Panie, Boże zbawienia mego!

PS 38 (39) WOBEC MARNOŚCI ŻYCIA LUDZKIEGO BÓG JEDYNĄ OSTOJĄ. Na widok powodzenia grzesznika psalmista z trudnością opiera się pokusie do szemrania (2-4). Ponieważ przekonywa się, że życie ludzkie jest krótkie, a jego troski marne (5-7), zwraca się do Boga jako do jedynie pewnej ostoi, prosząc o przebaczenie win swoich (8-10). Modli się, by mu Bóg ulżył w cierpieniu i pozwolił odetchnąć przed śmiercią (11-14).
38
1 Na koniec. Iditunowi. Pieśń Dawidowa.
2 Rzekłem: "Będę strzegł dróg moich, abym nie zgrzeszył językiem moim." Położyłem straż u ust moich, gdy stał grzesznik naprzeciw mnie.
3 Zaniemiałem i uniżyłem się, i zamilczałem o szczęściu, i ból mój odnowił się.
4 Rozgorzało serce moje we mnie, a w rozmyślaniu moim rozpalił się ogień. -
5 Rzekłem językiem moim: "Oznajmij mi, Panie, koniec mój i jaka jest liczba dni moich, abym wiedział, czego mi niedostaje!
6 Oto pod miarę uczyniłeś dni moje, a bytność moja jak nic jest przed tobą." Zaprawdę wszystko marność wszelki człowiek żyjący!
7 Zaiste, jak obraz przechodzi człowiek, ale i próżno się trwoży; skarbi, a nie wie, dla kogo to zbierze. -
8 A teraz jakież jest oczekiwanie moje? Czy nie Pan? I bytność moja u Ciebie jest.
9 Od wszystkich nieprawości moich wyrwij mię; na pośmiech głupiemu wydałeś mię.
10 Zaniemiałem i nie otworzyłem ust moich, bo ty uczyniłeś. -
11 Odejmij ode mnie chłosty twoje!
12 Od mocy ręki twojej ja ustałem pod karą. Dla nieprawości ukarałeś człowieka i uczyniłeś, że wyschła jak pajęczyna dusza jego; zaiste, próżno się trwoży wszelki człowiek.
13 Wysłuchaj modlitwę moją, Panie, i prośbę moją, przyjmij w uszy łzy moje! Nie milcz, bo ja przychodniem jestem u ciebie i pielgrzymem, jak wszyscy ojcowie moi!
14 Pofolguj mi, abym się ochłodził, pierwej niźli odejdę i więcej mnie nie będzie!

PS 39 (40). PIEŚŃ DZIĘKCZYNNO-BŁAGALNA. Wybawiony z wielkiego nieszczęścia, śpiewa psalmista pieśń pochwalną Bogu (2-4). Szczęśliwy ten, co ufa Panu, który tych cudów dokonał dla ratowania swego ludu (5-6)! Na podziękowanie Bogu lepsze niż ofiary jest posłuszeństwo, które niesie Mu w dani (7-9). Tak głosi psalmista publicznie chwałę Bożą (10-11). Pokornie błaga o zmiłowanie i o uwolnienie od swych licznych ucisków (12-14), a o zawstydzenie nieprzyjaciół (15- 16), by się radowali dobrzy (17-18).
39
1 Na koniec. Psalm Dawidowy.
2 Czekając oczekiwałem Pana, i skłonił się ku mnie, i wysłuchał próśb moich.
3 I wywiódł mię z dołu nędzy i z bagna błotnistego i postawił na skale nogi moje, i naprostował kroki moje.
4 I włożył pieśń nową w usta moje, hymn Bogu naszemu. -Ujrzy to wielu i będą się bać, i będą mieć nadzieję w Panu.
5 Błogosławiony mąż, którego nadzieją jest imię Pańskie, a nie oglądał się na marności i na szaleństwa omylne! -
6 Wiele uczyniłeś ty, Panie, Boże mój, cudów twoich, i nie ma, kto by był podobny tobie w myślach twoich; opowiadałem i mówiłem: liczniejsze są nad liczbę.
7 Ofiary i obiaty nie chciałeś, ale uszy mi przysposobiłeś; całopalenia i za grzech nie żądałeś,
8 wtedy rzekłem: "Oto idę! W nagłówku księgi napisano o mnie,
9 abym czynił wolę twoją; Boże mój, pragnąłem, i zakon twój jest w środku serca mego." -
10 Opowiadałem sprawiedliwość twoją w zebraniu wielkim; oto warg moich nie będę hamował, Panie, ty wiesz.
11 Sprawiedliwa, ości twojej nie skryłem w sercu moim; prawdę twoją i zbawienie twe opowiadałem; nie taiłem miłosierdzia twego i prawdy twojej przed zgromadzeniem wielkim. -
12 A ty, Panie, nie oddalaj zmiłowania twego ode mnie; miłosierdzie twoje i prawda twoja zawsze mnie broniły.
13 Albowiem otoczyło mię zło, któremu nie masz liczby; pojmały mię nieprawości moje, i nie mogłem przejrzeć; rozmnożyły się nad włosy głowy mojej i serce moje opuściło mię.
14 Niech ci się spodoba, Panie, abyś mię wyrwał; Panie, ku ratunkowi memu wejrzyj!
15 Niech będą zawstydzeni i pohańbieni wszyscy, którzy szukają, jak życie mi odebrać; niech się obrócą wstecz i niech się zawstydzą, którzy mi życzą złego!
16 Niech odniosą natychmiast zelżywość swą, którzy mi mówią: "Ha, ha!" -
17 Niech się rozradują i uweselą w tobie wszyscy, którzy cię szukają, i niech mówią zawsze: "Niech będzie uwielbiony Pan!" którzy miłują zbawienie twoje!
18 Ja zaś jestem żebrak i ubogi: Pan stara się o mnie. Pomocnikiem moim, i obrońcą moim jesteś ty, Boże mój, nie zwlekajże!

PS 40 (41). MODLITWA NIEMOCĄ ZŁOŻONEGO. Szczęśliwy ten, co współczuje z cierpiącymi, bo i nad nim Bóg będzie miał litość (2-4). Dlatego i psalmista prosi o uleczenie z choroby, na którą zresztą przez grzechy zasłużył (5). Wrogowie wyczekują jego śmierci i nawet najlepszy przyjaciel go zdradza (6-10). Prosi zatem o ocalenie, by wrogowie nad nim nie triumfowali (11-13).
40
l Na koniec. Psalm Dawidowy.
2 Błogosławiony, który ma baczenie na potrzebującego i na ubogiego; w dzień zły wybawi go Pan.
3 Pan niechaj go strzeże i zachowa przy życiu, i niech go uczyni szczęśliwym na ziemi i niech go nie wydaje na wolę nieprzyjaciół jego!
4 Pan niech go wspomoże na łożu niemocy jego; wszystką pościel jego odmieniłeś w chorobie jego. -
5 Jam rzekł: "Panie, zmiłuj się nade mną, uzdrów duszę moją, bo zgrzeszyłem tobie!" -
6 Nieprzyjaciele moi mówili źle o mnie: "Kiedyż umrze i zginie imię jego?"
7 A jeśli przychodził w odwiedziny, marności mówił; serce jego zgromadziło nieprawości sobie; wychodził precz i mówił.
8 Wspólnie przeciwko mnie szeptali wszyscy nieprzyjaciele moi, przeciwko mnie obmyślali mi zło.
9 Słowo niesprawiedliwe podnieśli przeciwko mnie: "Chyba ten, który śpi, więcej nie powstanie?"
10 Nawet człowiek, z którym pokój miałem, któremu ufałem, który jadał chleb mój, wielkie przeciw mnie uczynił podejście. -
11 Ale ty, Panie, zmiłuj się nade mną i podźwignij mię, a oddam im.
12 Stąd poznałem, że mi chciałeś dobrze, bo nie będzie się weselił nieprzyjaciel mój nade mną.
13 A mnie dla niewinności przyjąłeś i utwierdziłeś mię przed obliczem twoim na wieki.
14 Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, od wieku i aż na wieki! Niech się stanie, niech się stanie!

KSIĘGA II
(Ps 41-71)
PS 41-42 (42-43). TĘSKNOTA WYGNAŃCA ZA DOMEM BOŻYM. -Psalmista tęskni za domem Bożym (41,2-3); tęsknotę powiększa urąganie pogan i wspomnienie na uroczystości, odbywające się w świątyni (4-5); pociesza się nadzieją, że mu tam Bóg wrócić pozwoli (6). W ziemi wygnania przygnieciony cierpieniami, otoczony przez wrogów, ma wrażenie, iż Bóg go opuścił; mimo to nadzieję pokłada w Bogu (7-12). Prosi o obronę przed swymi prześladowcami (42,1-2), by jeszcze mógł pójść do ołtarza Pańskiego (3-4); kończy wyrazem ufności w Bogu (5).
41
1 Na koniec, wyrozumienie synów Korego.
2 Jak tęskni jeleń do źródeł wód, tak tęskni dusza moja do ciebie, Boże.
3 Pragnęła dusza moja Boga mocnego, żywego; kiedyż przyjdę i ukażę się przed obliczem Bożym?
4 Były mi łzy moje chlebem we dnie i w nocy, gdy mi mówią co dzień: "Kędyż jest Bóg twój?"
5 Na to wspominałem i wylałem w sobie duszę moją, że pójdę na miejsce przybytku dziwnego, aż do domu Bożego, wśród pieśni wesela i chwały, wpośród okrzyków biesiadnych.
6 Czemużeś smutna, duszo moja, i czemu mię trwożysz? Miej nadzieję w Bogu, bo jeszcze wysławiać go będę:
7 zbawienie oblicza mego i Bóg mój! We mnie samym zatrwożyła się dusza moja; przeto będę na cię pamiętał z ziemi Jordanu i Hermonu, od góry małej.
8 Przepaść przepaści przyzywa wśród głosu upustów twoich; wszystkie wezbrane fale twoje i bałwany twoje na mnie się stoczyły.
9 We dnie Pan rozkazał miłosierdziu swemu, a w nocy pieśń Jego. Przy mnie modlitwa do Boga żywota mego; rzeknę Bogu:
10 "Jesteś moim obrońcą: czemużeś mnie zapomniał? i czemu smutny chodzę, gdy mię trapi nieprzyjaciel?"
11 Gdy się łamią kości moje, urągali mi nieprzyjaciele moi, którzy mię dręczą, gdy mi mówią na każdy dzień: "Kędyż jest Bóg twój?" -
12 Czemuś jest smutna, duszo moja, i czemu mię trwożysz? Miej nadzieję w Bogu, bo go jeszcze wysławiać będę: zbawienie oblicza mego i Bóg mój!
42
1 Psalm Dawidowy. Osądź mię, Boże, i rozstrzygnij sprawę moją wobec narodu nieświętego; od człowieka niesprawiedliwego i zdradliwego wyrwij mig!
2 Bo ty jesteś Bóg, moc moja; czemuś mię odrzucił? i czemu smutny chodzę, gdy mię trapi nieprzyjaciel?
3 Wyślij światłość twoją i prawdę twoją: one mię prowadziły i wyprowadziły na górę świętą twoją i do przybytków twoich.
4 I przyjdę do ołtarza Bożego, do Boga, który uwesela młodość moją. Będę cię wysławiał na cytrze, Boże, Boże mój! -
5 Czemuś smutna, duszo moja, i czemu mię trwożysz? Miej nadzieję w Bogu, albowiem go jeszcze wysławiać będę: zbawienie oblicza mego i Bóg mój!

PS 43 (44). POWSTAŃ, PANIE, RATUJ NAS! Pomny na to, co Bóg uczynił przy zajmowaniu Palestyny (2-4), Izrael nie chce w kim innym pokładać nadziei, jak tylko w Bogu (5-9). A jednak Bóg wydał go w ręce wrogów (10-13) i uczynił go pośmiewiskiem ludów (14-17), chociaż Izrael pozostał Mu wierny i dla Niego cierpi (18-22). Niech Bóg powstanie i pośpieszy na ratunek (23-26).
43
1 Na koniec. Synów Korego, ku wyrozumieniu.
2 Boże, uszami naszymi słyszeliśmy, ojcowie nasi nam opowiadali sprawę, którąś uczynił we dni ich i we dni starodawne.
3 Ręka twoja narody wytraciła, a ich wszczepiłeś; udręczyłeś narody i wygnałeś je.
4 Bo nie mieczem swym posiedli ziemię i nie wybawiło ich ramię ich, ale prawica twoja i ramię twoje i światło oblicza twego, bo w nich upodobałeś sobie.
5 Ty sam jesteś królem moim i Bogiem moim, który przeznaczasz wybawienie Jakubowi.
6 Przez cię nieprzyjaciół naszych rogiem rozrzucimy, a w imię twoje wzgardzimy powstającymi przeciwko nam.
7 Albowiem nie w łuku moim nadzieję mieć będę i nie mój miecz wybawi mnie.
8 Lecz ty wybawiłeś nas od trapiących nas, a mających nas w nienawiści zawstydziłeś.
9 W Bogu chlubić się będziemy przez cały dzień i imię twe wysławiać będziemy na wieki. -
10 A teraz odtrąciłeś i zawstydziłeś nas i nie będziesz wychodził, Boże, z zastępami naszymi.
11 Obróciłeś nas w tył przed nieprzyjaciółmi naszymi, a którzy nas w nienawiści mają, rozszarpywali nas sobie.
12 Wydałeś nas jak owce na pożarcie i między pogan rozproszyłeś nas.
13 Sprzedałeś lud twój za darmo i nie było zysku za zamianę ich. -
14 Podałeś nas na wzgardę sąsiadom naszym, na szyderstwo i na pośmiech tym, którzy są dokoła nas.
15 Uczyniłeś nas przysłowiem między narodami, kiwaniem głowy między ludźmi.
16 Cały dzień wstyd mój jest przede mną,
17 a zawstydzenie oblicza mego okryło mię od głosu lżącego i obmawiającego, od oblicza nieprzyjaciela i prześladującego. -
18 To wszystko przyszło na nas, a nie zapomnieliśmy ciebie i nie sprzeniewierzyliśmy się przymierzu twojemu.
19 I nie cofnęło się wstecz serce nasze, i nie odwróciłeś ścieżek naszych od drogi twojej.
20 Bo poniżyłeś nas na miejscu utrapienia, i okrył nas cień śmierci.
21 Jeśliśmy zapomnieli imienia Boga naszego i jeśliśmy podnosili ręce nasze do boga cudzego:
22 czyż się Bóg o to nie będzie pytał? On bowiem zna skrytości serca. Bo nas dla ciebie mordują na każdy dzień, poczytani jesteśmy za owce na rzeź.
23 Powstań, czemu śpisz, Panie? powstań a nie odrzucaj na zawsze!
24 Czemu oblicze twoje odwracasz, zapominasz o niedoli naszej i o utrapieniu naszym?
25 Albowiem poniżona jest w prochu dusza nasza, przylgnęło do ziemi ciało nasze.
26 Powstań, Panie, ratuj nas i odkup nas dla imienia twego!

PS 44 (45). PIEŚŃ NA ZAŚLUBINY KRÓLA. Wstęp i dedykacja (2). Pochwała króla: jego osobista piękność (3), szczęśliwe walki w obronie świętej sprawy, które umocnią jego tron (4-7); dla jego sprawiedliwości Bóg mu błogosławi (8-10). Przemowa do królowej: niech zapomni domu ojcowskiego, a odda się całkowicie swemu małżonkowi (11-12); wzamian najbogatsze ludy będą się ubiegały o jej łaskę (13). Świetność jej strojów (14). Przywiedzenie jej i jej orszaku do króla (15-16). Życzenia licznego potomstwa i sławy, złożone królowi (17-18).
44
1 Na koniec; dla tych, którzy będą odmienieni, synów Korego, ku wyrozumieniu, pieśń dla umiłowanego.
2 Wydało serce moje słowo dobre, śpiewam pieśń moją królowi; język mój -pióro pisarza, prędko piszącego. -
3 Piękniejszyś urodą nad syny człowiecze, rozlany jest wdzięk na wargach twoich, dlatego pobłogosławił ci Bóg na wieki! -
4 Przypasz miecz twój do biódr twoich, najmocniejszy!
5 W śliczności twojej i w piękności twojej nadciągnij, szczęśliwie postępuj i króluj dla prawdy i cichości i sprawiedliwości; a poprowadzi cię przedziwnie prawica twoja.
6 Strzały twoje ostre -narody pod ciebie upadną w serca nieprzyjaciół królewskich.
7 Stolica twoja, Boże, na wieki wieków; berłem prawości -berło królestwa twego. -
8 Umiłowałeś sprawiedliwość, a nienawidziłeś nieprawości; przeto cię namaścił Bóg, Bóg twój, olejkiem wesela nad rówieśników twoich.
9 Mirra i aloes i kasja wonieją z szat twoich, z domów z kości słoniowej,
10 stamtąd ci rozkosz uczyniły córki królewskie w orszaku twoim. Stanęła królowa po prawicy twojej w ubiorze złotym, obleczona rozmaitością. -
11 Słuchaj, córko, a patrz i nakłoń ucha twego, a zapomnij narodu twego i domu ojca twego.
12 I będzie pożądał król śliczności twojej; albowiem on jest Panem Bogiem twoim, i będą się mu kłaniać.
13 I córki Tyru z upominkami obliczu twemu kłaniać się będą, wszyscy bogaci z ludu. -
14 Wszystka chwała jej, córki królewskiej, wewnątrz w złocistych obramowaniach,
15 w szatach różnobarwnych. -Przywiodą królowi panny za nią, przyprowadzą do ciebie bliskie jej.
16 Przyprowadzą je z weselem i z radością, przywiodą je do świątyni królewskiej. -
17 Zamiast ojców twoich narodzili ci się synowie, ustanowisz ich książętami nad wszystką ziemią.
18 Będą wspominać imię twoje z pokolenia na pokolenie, dlatego narody będą cię sławić wiecznie i na wieki wieków.

PS 45 (46). PAN OBROŃCĄ NASZYM. Bóg jest naszym niezawodnym obrońcą we wszelkich niebezpieczeństwach (2-4). Doświadczyło tego na sobie Jeruzalem, jego umiłowane mieszkanie (5-8), bo obronił je, krusząc pod nim moc nieprzyjacielską (9-12).
45
1 Na koniec. Synów Korego. Na tajemnice. Psalm.
2 Bóg nasz ucieczką i mocą, pomocnikiem w uciskach, które nawiedziły nas bardzo.
3 Przeto się bać nie będziemy, gdy poruszy się ziemia i przeniosą się góry w serce morza.
4 Szumiały i zamąciły się wody ich, zatrzęsły się góry przed siłą jego. -
5 Bystrość rzeki rozwesela miasto Boże, poświęcił przybytek swój Najwyższy.
6 Bóg jest w pośrodku niego, nie będzie poruszone, wyratuje je Bóg rano, na świtaniu.
7 Zaburzyły się narody i nachyliły się królestwa, wydał głos swój, poruszyła się ziemia.
8 Pan zastępów z nami, Bóg Jakuba obrońcą naszym! -
9 Pójdźcie i oglądajcie sprawy Pańskie, jakie uczynił cuda na ziemi,
10 usuwając wojny aż do krańców ziemi. Skruszy łuk i zdruzgoce oręż, i tarcze ogniem popali.
11 "Uspokójcie się i zobaczcie, żem ja jest Bogiem, będę wywyższony między narodami i będę wywyższony na ziemi!"
12 Pan zastępów z nami, Bóg Jakuba obrońcą naszym!

PS 46 (47). ŚPIEWAJCIE PANU, BOGU WSZYSTKIEJ ZIEMI I Wezwanie wszystkich narodów do chwalenia Boga, króla całej ziemi (2-3), ponieważ poddał ludy pod władzę Izraela (4-5). Nowe wezwanie do śpiewania Bogu, który wstąpił z triumfem na górę swoją (6-8). Wszystkie narody uznają panowanie Boga Abrahamowego (9-10).
46
1 Na koniec. Synów Korego. Psalm.
2 Wszystkie narody klaskajcie rękami, wykrzykujcie Bogu głosem wesela, albowiem Pan wysoki,
3 straszny, król wielki nad wszystką ziemią!
4 Podbił ludy pod nas i narody pod nogi nasze.
5 Obrał nam dziedzictwo swoje, piękność Jakubową, którą umiłował.
6 Wstąpił Bóg wśród wesołe o śpiewu, i Pan przy głosie trąby.
7 Śpiewajcież Bogu naszemu, śpiewajcie! Śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie!
8 Albowiem królem wszystkiej ziemi jest Bóg: śpiewajcież mądrze! -
9 Będzie królował Bóg nad narodami, Bóg siedzi na stolicy swej świętej.
10 Książęta narodów zgromadzili się z Bogiem Abrahamowym, albowiem mocni bogowie ziemi są bardzo wywyższeni.

PS 47 (48). PAN OBROŃCĄ SWEGO ŚWIĘTEGO GRODU. Bóg jest wielki, a gród jego chwalebny (2-3). On zniszczył wojska nieprzyjacielskie, które miastu zagrażały (4-8), odnawiając cuda ubiegłych wieków (9). Dzięki złożone w świątyni (10-12). Wezwanie do szczegółowego poznania skutków Opatrzności Bożej, by jej pamięć trwała wśród potomnych (13-15).
47
1 Psalm pienia. Synów Korego. Drugiego dnia sabatu.
2 Wielki Pan i chwalebny bardzo w mieście Boga naszego, na górze świętej jego.
3 Stoi mocno ku radości wszystkiej ziemi góra Syjon, strona północna, miasto Króla wielkiego.
4 Bóg w domach jego będzie poznany, kiedy go obroni.
5 Albowiem oto królowie ziemi zgromadzili się, zeszli się wespół.
6 Gdy ujrzeli, wraz zdziwili się, zatrwożyli się,
7 wzruszyli się, drżenie ich opadło. Tam boleści jak rodzącej.
8 Wiatrem gwałtownym pokruszysz okręty Tarsisu.
9 Jak słyszeliśmy, tak widzieliśmy w mieście Pana zastępów, w mieście Boga naszego; Bóg je ugruntował na wieki. -
10 Przyjęliśmy, Boże, miłosierdzie twoje wpośród kościoła twego.
11 Jak imię twoje, Boże, tak i chwała twoja aż do krańców ziemi; sprawiedliwości pełna jest prawica twoja.
12 Niech się weseli góra Syjon i niech się radują córki judzkie dla sądów twoich,
13 Panie! -Okrążcie Syjon i obejdźcie go, opowiadajcie na wieżach jego!
14 Zwróćcie uwagę na moc jego i policzcie domy jego, abyście opowiadali w drugim pokoleniu,
15 że takim jest Bóg, Bóg nasz na wieki i na wieki wieków; on nami rządzić będzie na wieki.

PS 48 (49). ZAGADKA SZCZĘŚCIA BEZBOŻNYCH. Uroczysta przedmowa do wszystkich narodów i klas ludzi, by słuchały głębokiej nauki (2-5). Nie należy się obawiać prześladowców, dufających w swe bogactwa (6-7), bo nie wykupią się nimi od śmierci (8-10); podobnie mądrość nic nie pomoże (11); grób będzie ich mieszkaniem na wieki i cała ich świetność skończy się ze śmiercią (12-13). Co do ich dusz, tych przeznaczeniem jest podlegać panowaniu śmierci w otchłani (14-15), podczas gdy sprawiedliwy będzie przyjęty przez Boga (16). Nic należy się zatem niepokoić szczęściem bezbożnego, ponieważ nic ze sobą nie weźmie poza grób i niczego dobrego tam się spodziewać nie może (17-21).
48
1 Na koniec. Synów Korego. Psalm.
2 Słuchajcie tego, wszystkie narody, bierzcie w uszy, którzy mieszkacie na świecie,
3 wszyscy synowie ziemi i synowie człowieczy, wespół wszyscy, bogaty i ubogi.
4 Usta moje będą mówiły mądrość, a rozmyślanie serca mego roztropność.
5 Nastawię do przypowieści ucho moje, odkryję przy harfie zagadkę moją. -
6 Czemu się mam bać w zły dzień, gdy mię ogarnia nieprawość nastających na mnie,
7 którzy ufają w moc swoją i chlubią się mnóstwem bogactw swoich? -
8 Brat nie odkupuje, odkupi człowiek; nie da Bogu ubłagania za siebie,
9 ani zapłaty na odkupienie duszy swojej, i będzie się trudził na wieki,
10 i będzie żył dalej do końca.
11 Nie będzie oglądał zagłady, gdy ujrzy mądrych umierających: niemądry i głupi razem zginą, i zostawią obcym majętności swoje.
12 A groby ich będą im domami na wieki i przybytkami od pokolenia w pokolenie, tym, którzy nazwali imionami swymi ziemie swoje!
13 A człowiek, gdy we czci był, nie rozumiał, zrównany został z bydlętami bezrozumnymi i stał się im podobnym. -
14 Taka jest ich droga, im na upadek, a potem w mowach swych będą mieć upodobanie.
15 Jak owce w otchłani są złożeni, śmierć ich spasać będzie; i będą panować sprawiedliwi nad nimi rano, a ratunek ich zaginie w otchłani po sławie ich. -
16 Wszakże Bóg wykupi duszę moją z mocy otchłani, gdy mię przyjmie. -
17 Nie bój się, gdy się wzbogaci człowiek i gdy się rozmnoży sława domu jego.
18 Albowiem, gdy zginie, nie weźmie wszystkiego, ani zstąpi z nim sława jego.
19 Bo dusza jego będzie za życia jego błogosławiona, będzie cię chwalił, gdy mu dobrze uczynisz.
20 Wnijdzie do pokolenia ojców swoich i aż na wieki nie ujrzy światłości.
21 Człowiek, gdy we czci był, nie rozumiał; zrównany został z bydlętami nierozumnymi i stał się im podobny.

PS 49 (50). PRAWDZIWA SŁUŻBA BOŻA. Bóg nadciąga w majestacie ze Syjonu, wzywając niebo i ziemię jako świadków na sąd ludu swego (1-6). Całemu ludowi Bóg oświadcza, że go nie zadowalają czysto zewnętrzne ofiary, bo tych mu nie potrzeba (7-13), ale żąda odpowiedniego usposobienia serca (14-15). Grzesznikom w szczególności zarzuca, że prawo Jego mają na ustach (16), ale czynem przestępują zasady moralności (17-21). W zakończeniu ostrzeżenie i obietnica (22-23).
49
1 Psalm Asafowy.
Bóg nad bogami Pan przemówił i wezwał ziemię od wschodu słońca aż do zachodu;
2 z Syjonu blask piękności jego.
3 Bóg jawnie przyjdzie, Bóg nasz, a nie będzie milczał. Ogień przed obliczem jego rozpali się, a w koło niego burza wielka.
4 Wezwie niebo z góry i ziemię, aby sądzić lud swój.
5 Zgromadźcie mu świętych jego, którzy zawierają przymierze z nim przy ofiarach!
6 I będą opowiadały niebiosa sprawiedliwość jego, gdyż Bóg jest sędzią. -
7 "Słuchaj, ludu mój, a mówić będę, Izraelu, a oświadczę ci; Bogiem, Bogiem twoim ja jestem!
8 Nie będę cię karcił za ofiary twoje, a całopalenia twoje są przed oczyma mymi zawsze.
9 Nie będę brał z domu twego cielców ani z trzód twoich kozłów.
10 Albowiem moje są wszystkie zwierzęta leśne, bydlęta po górach i woły.
11 Znam wszystko ptactwo niebieskie i piękność pól ze mną jest.
12 Jeśli będę łaknął, nie powiem ci, bo mój jest okrąg ziemi i napełnienie jego.
13 Czyż będę jadł mięso wołów albo krew kozłów pić będę?
14 Złóż Bogu ofiarę chwały i oddaj Najwyższemu śluby twoje!
15 I wzywaj I mię w dzień utrapienia: wybawię cię i wielbić mię będziesz!" -
16 Ale grzesznikowi rzekł Bóg: "Czemu ty opowiadasz sprawiedliwości moje i bierzesz przymierze moje w usta twoje?
17 Przecież ty masz w nienawiści karność i rzuciłeś słowa moje poza siebie.
18 Jeśli widziałeś złodzieja, biegałeś z nim, i z cudzołożnikami miałeś udział.
19 Usta twoje pełne były złości, a język twój knuł zdrady.
20 Siedząc, mówiłeś przeciw bratu twemu, i sidła zastawiałeś przeciw synowi matki twojej.
21 To czyniłeś, a milczałem. Mniemałeś w twej złości, że będę tobie podobny? Skarcę cię i stawię to przed oczy twoje! -
22 Zrozumiejcież to, którzy zapominacie Boga, by kiedy nie porwał, a nie będzie, kto by wydarł!
23 Ofiara chwały uczci mię, i ta jest droga, na której mu ukażę zbawienie Boże."

PS 50 (51). "ZMIŁUJ SIĘ NADE MNĄ, BOŻE!" Psalmista prosi Boga o zmiłowanie i przebaczenie (3-4), bo uznaje swój wielki grzech, i te cała jego natura jest skażona grzechem. Bóg zaś miłuje szczerość (5-8). Powtórnie prosi, by Bóg oczyścił go z grzechów, by odnowił jego duszę i przywrócił jej radość (9-14). Obiecuje, że w dowód wdzięczności innych grzeszników do Boga przyprowadzi, i ofiarę chwały i skruchy serca składać mu będzie (15-19). Dodatek liturgiczny: prośba o odbudowanie miasta i świątyni, by móc w niej Bogu palić ofiary (20-21).
50
1 Na koniec. Psalm Dawida,
2 gdy przyszedł do niego prorok Natan, kiedy był wszedł do Betsabei.
3 Zmiłuj się nade mną, Boże, według wielkiego miłosierdzia twego, i według mnóstwa litości twoich zgładź nieprawość moją!
4 Jeszcze więcej obmyj mię od nieprawości mojej i od grzechu mojego oczyść mię! -
5 Albowiem ja znam nieprawość moją i grzech mój jest zawsze przeciwko mnie.
6 Tobie samemu zgrzeszyłem i uczyniłem zło przed tobą, abyś się okazał sprawiedliwych w mowach twoich i zwyciężył, gdy cię sądzą.
7 Oto bowiem w nieprawościach jestem poczęty i w grzechach poczęła mię matka moja.
8 Oto bowiem umiłowałeś prawdę, niewiadome i skryte rzeczy mądrości twojej objawiłeś mi. -
9 Pokropisz mię hizopem, a będę oczyszczony, obmyjesz mię, a będę nad śnieg wybielony.
10 Dasz mi usłyszeć radość i wesele, a rozradują się kości poniżone.
11 Odwróć oblicze twoje od grzechów moich i zgładź wszystkie nieprawości moje!
12 Serce czyste stwórz we mnie, Boże, i ducha prawego odnów we wnętrznościach moich.
13 Nie odrzucaj mnie od oblicza twego i ducha świętego twego nie bierz ode mnie.
14 Przywróć mi radość zbawienia twojego i duchem przedniejszym utwierdź mię.
15 Będę nauczał grzeszników dróg twoich, a niezbożni do ciebie się nawrócą.
16 Wybaw mig z krwi, Boże, Boże zbawienia mego, a język mój z radością będzie wysławiał sprawiedliwość twoją!
17 Panie, otworzysz wargi moje, a usta moje opowiadać będą chwałę twoją!
18 Albowiem gdybyś był chciał ofiary, na pewno bym dał; w całopaleniach nie będziesz miał upodobania.
19 Ofiarą dla Boga jest duch skruszony, sercem skruszonym i uniżonym, Boże, nie wzgardzisz! -
20 Uczyń dobrze, Panie, Syjonowi w dobroci twojej, aby się odbudowały mury Jeruzalem.
21 Wtedy przyjmiesz ofiarę sprawiedliwości, obiaty i całopalenia, wtedy nakładą na ołtarz twój cielców.

PS 51 (52). PRZECIW WROGOWI POTĘŻNEMU I OSZCZERCY. Podłe postępowanie wroga, charakter fałszywy i niecny jego mów (3-6). Bóg go ukarze (7) ku radości sprawiedliwych (8-9). Bezpieczeństwo psalmisty pod Bożą opieką i obietnica publicznej podzięki (10-11).
51
1 Na koniec; wyrozumienie.
2 Dawidowy, kiedy przyszedł Doeg Idumejczyk i oznajmił Saulowi: "Przyszedł Dawid w dom Achimelecha"
3 Co się przechwalasz ze złości, który silny jesteś w nieprawości?
4 Cały dzień niesprawiedliwość obmyślał język twój, jak brzytwa ostra czyniłeś zdradę.
5 Umiłowałeś złość raczej niż dobroć, mowę przewrotną raczej niż sprawiedliwą.
6 Umiłowałeś wszystkie słowa zatracenia, języku zdradliwy!
7 Przeto Bóg zniszczy cię do końca, wyrwie cię i wypędzi cię z przybytku twego, i korzeń twój z ziemi żyjących!
8 Ujrzą sprawiedliwi i będą się bać, i śmiać się z niego będą, mówiąc:
9 "Oto człowiek, który nie miał Boga pomocnikiem swym, ale ufał mnóstwu bogactw swoich i przemógł w marności swojej!" -
10 A ja, jak oliwa rodzajna w domu Bożym, miałem nadzieję w miłosierdziu Bożym na wieki i na wiek wieków.
11 Będę cię wysławiał na wieki, żeś uczynił, i będę oczekiwał imienia twego, bo dobre to jest przed obliczem świętych twoich.

PS 52 (53). OGÓLNE ZEPSUCIE LUDZI. Zło wśród ludzi panuje powszechnie (2-4). Czyż się nigdy nie opamiętają ci, co prześladują dobrych (5)2 Trwoga niespodziewana ogarnia ich (6). Prośba o powrót Izraela z niewoli (7).
52
1 Na koniec, na Maelet, wyrozumienie. Dawidowy.
2 Rzekł głupi w sercu swoim: "Nie masz Boga." Zepsuli się i obrzydliwymi się stali w nieprawościach, nie masz, kto by dobrze czynił.
3 Bóg z nieba spojrzał na synów człowieczych, aby oglądać, czy jest znający albo szukający Boga.
4 Wszyscy odstąpili, razem stali się nieużytecznymi; nie masz aż do jednego. -
5 Czy nie poznają wszyscy, którzy czynią nieprawość, którzy pożerają lud mój jak strawę chleba?
6 Boga nie wzywali, tam drżeli od bojaźni, gdzie nie było strachu. Albowiem Bóg rozsypał kości tych, którzy się ludziom podobają, pohańbieni są, bo nimi Bóg wzgardził. -
7 Któż da z Syjonu zbawienie Izraelowi? Gdy Bóg przywróci pojmanie ludu swego, uraduje się Jakub i rozweseli się Izrael.

PS 53 (54). BOŻE, W IMIĘ TWOJE ZBAW MIĘ! Prośba (3-4), pobudka (5), ufność (6-7), obietnica ofiary i dziękczynienia (8-9).
53
1 Na koniec, w pieśniach; wyrozumienie.
2 Dawidowy. Kiedy przyszli Zifejczycy i rzekli do Saula: "Czy się u nas nie ukrył Dawid?"
3 Boże w imię twoje zbaw mię, i w mocy twojej sądź mię!
4 Boże, wysłuchaj modlitwy mojej, przyjmij w uszy słowa ust moich!
5 Albowiem obcy powstali przeciwko mnie i potężni szukali duszy mojej, a nie kładli Boga przed oczyma swymi. -
6 Bo oto Bóg mi dopomaga, a Pan jest obrońcą duszy mojej.
7 Odwróć zło na nieprzyjaciół moich i wytrać ich według prawdy twojej!
8 Dobrowolnie będę ofiarował tobie i będę wysławiał imię twoje, albowiem dobre jest.
9 Bo ze wszelkiego utrapienia wyrwałeś mię, a oko moje wzgardziło nieprzyjaciółmi moimi.

PS 54 (55). OTOCZONY PRZEZ WROGÓW, ZDRADZONY PRZEZ PRZYJACIELA. Oby Bóg przyszedł w pomoc psalmiście, otoczonemu przez wrogów (2-4), przerażonemu (5-6), pragnącemu wyrwać się z miasta (7-9)! Prosi o pomieszanie planów swych wrogów, których bezbożny ucisk panuje w mieście (10-12); najgorsze zaś jest to, że na ich czele stoi dawny jego przyjaciel (13-15). Oby ich Bóg pokarał (16)! Psalmista pokłada nadzieję w Bogu, iż jego wybawi, a przewrotnych jego wrogów poniży (17-22). Należy się zdać zupełnie na Boga (23-24).
54
1 Na koniec, w pieśniach wyrozumienie. Dawidowy.
2 Wysłuchaj, Boże, modlitwę moją, nie pogardzaj prośbą moją!
3 Wejrzyj na mnie i wysłuchaj mnie!
4 Zasmuciłem się w trosce mojej i zatrwożyłem się dla głosu nieprzyjaciela i dla ucisku grzesznika; albowiem zwalili na mnie nieprawości i w gniewie uciskali mię. -
5 Serce moje zatrwożyło się we mnie i strach śmiertelny przypadł na mnie.
6 Bojaźń i drżenie przyszły na mnie, i okryły mię ciemności.
7 I rzekłem: "Kto mi da skrzydła jak gołębicy, a odlecę i odpocznę?"
8 Oto oddaliłem się uciekając i mieszkałem na pustyni.
9 Czekałem na tego, który mię wybawił od lękliwości ducha i od nawałności. -
10 Strąć ich, Panie, rozdziel ich języki, bo widziałem nieprawość i spór w mieście!
11 We dnie i w nocy otoczy je po murach jego nieprawość, a obciążenie wpośród niego i niesprawiedliwość.
12 I nie ustała na ulicach jego lichwa i zdrada. -
13 Bo gdyby mi był złorzeczył nieprzyjaciel mój, byłbym to przeniósł, i gdyby był mówił hardo przeciwko mnie ten, który mnie nienawidził, może bym się ukrył przed nim.
14 Ale ty, człowiecze jednomyślny, wodzu mój i znajomy mój,
15 który po społu ze mną jadałeś pokarmy, do domu Bożego chodziliśmy w zgodzie.
16 Niechaj śmierć przyjdzie na nich i niech żywcem zstąpią do otchłani, bo nikczemności w mieszkaniach ich, w pośrodku nich! -
17 Ja zaś do Boga wołałem, i Pan wybawi mię.
18 Wieczór i rano i w południe będę opowiadał i wysławiał, i wysłucha głos mój.
19 Odkupi w pokoju duszę moją od tych, którzy mi się sprzeciwiają, albowiem w wielkiej liczbie byli koło mnie.
20 Wysłucha Bóg, i poniży ich, on który jest przed wiekami, bo nie masz u nich odmiany i nie bali się Boga.
21 Wyciągnął rękę swoją ku odpłacie.
22 Zgwałcili przymierze jego; rozproszeni są od gniewu oblicza jego, i zbliżyło się serce jego. Miększe są od oliwy słowa ich, lecz są one strzałami. -
23 Przerzuć na Pana troskę twoją, a on cię podtrzyma, nie dopuści na wieki zachwiać się sprawiedliwemu.
24 Ale ty, Boże, zawiedziesz ich do dołu zatracenia. Mężowie krwawi i zdradliwi nie dojdą do połowy dni swoich, lecz ja nadzieję będę miał w tobie, Panie!

PS 55 (56). W BOGU NADZIEJĘ MAM, NIE BĘDĘ SIĘ BAŁ. Otoczony przez groźnych nieprzyjaciół (2-3), psalmista zachowuje ufność w Bogu (4-5). Ich niecne knowania zasługują na karę Bożą (6-8); psalmista wie, że Bóg zbiera jego łzy i jest mu przychylny (9-11). Za wyratowanie obiecuje ofiarę dziękczynną (12-13).
55
1 Na koniec, za lud, który jest daleko od świątyni. Dawidowy.
Na napis pomnika, kiedy go Filistyni pojmali w Get.
2 Zmiłuj się nade mną, Boże, bo mię podeptał człowiek, przez cały dzień najeżdżając utrapił mię!
3 Deptali mię nieprzyjaciele moi cały dzień, albowiem wielu jest walczących przeciwko mnie. -
4 Wysokości dnia ulęknę się, lecz ja w tobie nadzieję mieć będę.
5 W Bogu wysławiać będę mowy moje, w Bogu nadzieję miałem, nie będę się bał tego, co może uczynić mi ciało. -
6 Cały dzień słowom moim złorzeczyli, przeciwko mnie wszystkie myśli ich ku złemu.
7 Osiądą i ukryją się, kroki moje śledzić będą. A że czyhali na duszę moją,
8 za nic w świecie nie zbawisz ich, w gniewie narody pokruszysz.
9 Boże, żywot mój objawiłem tobie; położyłeś łzy moje przed obliczem twoim,
10 jak obiecałeś: wtedy obrócą się w tył nieprzyjaciele moi; w którykolwiek dzień będę cię wzywał, oto poznałem, że Bogiem moim jesteś.
11 W Bogu będę chwalił słowo, w Panu będę chwalił mowę; miałem nadzieję w Bogu, nie będę się lękał tego, co mi może uczynić człowiek. -
12 Tobie, Boże, winienem śluby, dziękczynienie, które oddam tobie.
13 Albowiem wyrwałeś duszę moją od śmierci, a nogi moje od upadku, abym się podobał przed Bogiem w światłości żyjących.

PS 56 (57). W CIENIU SKRZYDEŁ TWOICH NADZIEJĘ MIEĆ BĘDĘ. Prośba o uwolnienie od nieprzyjaciół (2-6). Pewny wysłuchania, śpiewa psalmista hymn dziękczynny (7-12).
56
1 Na koniec. "Nie zatracaj." Dawidowy. Na napis pomnika, gdy uciekał przed Saulem do jaskini.
2 Zmiłuj się nade mną, Boże, zmiłuj się nade mną! Albowiem w tobie ufa dusza moja i w cieniu skrzydeł twoich nadzieję mieć będę, aż przeminie nieprawość.
3 Będę wołał do Boga najwyższego, Boga, który mi dobrze uczynił.
4 Posłał z nieba i wybawił mię, wydał na pohańbienie tych, co mnie deptali. Zesłał Bóg miłosierdzie swoje i prawdę swoją,
5 i wyrwał duszę moją spośród szczeniąt lwich; spałem strwożony. Synowie ludzcy, zęby ich -to oręże i strzały, a ich język -miecz ostry.
6 Wznieś się nad niebiosa, Boże, i po wszystkiej ziemi niech brzmi chwała twoja!
7 Zastawili sidła na nogi moje i ugięli duszę moją; wykopali dół przed obliczem moim, i wpadli weń.
8 Gotowe serce moje, Boże, gotowe serce moje, będę śpiewał i grał.
9 Powstań, chwało moja, powstań, harfo i cytro, wstanę na świtaniu!
10 Będę cię wysławiał między ludem, Panie, i będę ci grał między narodami;
11 albowiem wywyższone jest aż do niebios miłosierdzie twoje, i aż pod obłoki prawda twoja.
12 Podnieś się nad niebiosa, Boże, a po wszystkiej ziemi niech brzmi chwała twoja!

PS 57 (58). PRZECIW NIESPRAWIEDLIWYM SĘDZIOM. Ich niesprawiedliwość i złość, od których nie podobna ich odciągnąć (2-6). Oby ich Bóg ukarał (7-9)! Sprawiedliwy będzie się weselił, widząc, że Bóg broni prawa (10-12).
57
1 Na koniec. "Nie zatracaj." Dawidowy. Na napis pomnika.
2 Jeśli po prawdzie sprawiedliwość głosicie, sądźcież sprawiedliwie, synowie człowieczy!
3 Albowiem w sercu popełniacie nieprawości, na ziemi ręce wasze układają niesprawiedliwości.
4 Odstępcami są grzesznicy od łona, pobłądzili od żywota, mówili kłamstwo.
5 Jad mają na podobieństwo węża, jak żmija głucha i stulająca uszy swoje, która nie posłucha głosu zaklinaczów,
6 i czarownika zaklinającego mądrze. -
7 Bóg pokruszy zęby ich w ustach ich, zęby trzonowe lwów połamie Pan.
8 Wniwecz się obrócą, jak woda spływająca; naciągnął łuk swój, póki nie zemdleją.
9 Jak wosk który się rozpływa, zniesieni będą; spadł z góry ogień, i nie ujrzeli słońca. -
10 Pierwej, niźli ciernie wasze poczuły tarń, jako żywych pochłonie ich w gniewie.
11 Będzie się weselił sprawiedliwy, kiedy ujrzy pomstę; ręce swe umyje we krwi grzesznika.
12 I rzecze człowiek: "Zaprawdę, jest pożytek dla sprawiedliwego; zaprawdę jest Bóg, który sądzi na ziemi."

PS 58 (59). PRZECIW KRWIOŻERCZYM WROGOM. W niebezpieczeństwie życia ze strony swych krwiożerczych wrogów psalmista szuka ratunku u Boga (2-4); on sam nie dał żadnego powodu do nienawiści (5); niech ich zatem Bóg ukarze (6)! Opisuje ich postępowanie i bezbożne mowy (7-8), i pokłada ufność w Bogu, że ich zamysły zniweczy (9-10). Prosi o wygubienie nieprzyjaciół, powoli jednak, by służyli za dowód sprawiedliwości Bożej (11-14). Powraca do obecnego postępowania wrogów (15-16) a Bogu obiecuje hymn podzięki za wybawienie (17-18).
58
1 Na koniec. "Nie zatracaj." Dawidowy. Na napis, kiedy posłał Saul i strzegł domu jego, żeby go zabić.
2 Wyzwól mię od nieprzyjaciół moich Boże mój, i od powstających przeciwko mnie wybaw mię!
3 Wyrwij mię od tych, którzy czynią nieprawość, i od mężów krwawych wybaw mię!
4 Bo oto ułowili duszę moją, rzucili się na mnie potężni.
5 Ani nieprawości, ani grzechu nie ma przy mnie, Panie; bez nieprawości biegłem i prosto postępowałem.
6 Powstań na me spotkanie, i obacz! A ty, Panie, Boże zastępów, Boże Izraela, przyłóż się, by nawiedzić wszystkie narody; nie miej litości nad wszystkimi, którzy czynią nieprawość! -
7 Wrócą się wieczorem i głodem będą przymierać jak psy, i będą krążyć dokoła miasta.
8 Oto będą mówić ustami swymi, a miecz w ustach ich:
9 "A któż słyszał?" -A ty, Panie, wyśmiejesz ich, wniwecz obrócisz wszystkie narody.
10 Moc moją przy tobie zachowam, albowiem, Boże, jesteś obrońcą moim. -
11 Bóg mój, miłosierdzie jego uprzedzi mię.
12 Bóg da mi spoglądać na nieprzyjaciół moich. Nie zabijaj ich, by snadź nie zapomniał lud mój! rozprosz ich mocą twoją i strać ich,
13 obrońco mój, Panie, dla grzechu ust ich, dla mowy warg ich i niech będą pojmani w hardości swojej! A dla złorzeczenia i kłamstwa będzie o nich ogłoszone na zatracenie,
14 w gniewie zatracenia, i nie będzie ich! I poznają, iż Bóg będzie panował nad Jakubem i aż do krańców ziemi. -
15 Wrócą się wieczorem i głodem będą przymierać jak psy, i będą krążyć dokoła miasta.
16 Rozbiegną się za jedzeniem, a jeśli się nie najedzą, będą mruczeć. -
17 Ale ja będę opiewał moc twoją i będę z radością wychwalał rano miłosierdzie twoje; boś się stał obrońcą moim i ucieczką moją w dzień utrapienia mego.
18 Pomocniku mój, tobie będę śpiewał ponieważ ty, Boże, jesteś obrońcą moim, Bogiem moim, miłosierdziem moim!

PS 59 (60). PO PORAŻCE WOJENNEJ. Niech Bóg, który klęskę na naród dopuścił, wybawi nas (3-7), On, który mi obiecał, że posiądę całą Ziemię Obiecaną i zapanuję nad sąsiadami (8-10). Choć na chwilę Bóg nas opuścił, niech zechce przyjść nam z pomocą (11-14)!
59
1 Na koniec, dla tych, którzy będą odmienieni, na napis pomnika.
2 Dawidowy, ku nauce, kiedy spalił Mezopotamię syryjską i Sobal; i wrócił się Joab, i poraził Idumeę w dolinie Żup solnych, dwanaście tysięcy.
3 Boże, odrzuciłeś nas i zniszczyłeś nas; rogniewałeś się i zmiłowałeś się nad nami!
4 Wzruszyłeś ziemię i wstrząsnąłeś nią; ulecz szczerby jej, bo się zachwiała!
5 Dałeś doświadczyć ludowi twemu ciężkich rzeczy, napoiłeś nas winem żałości.
6 Dałeś znak bojącym się ciebie, aby uciekli od oblicza łuku, aby byli wybawieni umiłowani twoi.
7 Wybaw prawicą twoją i wysłuchaj mnie!
8 -Bóg mówił w świątyni swojej: Rozweselę się i podzielę Sychem, i dolinę namiotów rozmierzę.
9 Mój jest Galaad i mój Manasses, a Efraim mocą głowy mojej.
10 Juda królem moim, Moab garncem nadziei mojej. Na Idumeę wyciągnę but mój, mnie cudzoziemcy są poddani. -
11 Któż mię doprowadzi do miasta obronnego? Kto mię doprowadzi aż do Idumei?
12 Czy nie ty, Boże, któryś nas odrzucił i nie wynijdziesz, Boże, z wojskami naszymi?
13 Daj nam ratunek w utrapieniu, bo omylny ratunek człowieczy!
14 Z Bogiem pokażemy siłę, i on wniwecz obróci trapiących nas.
PS 60 (61). MODLITWA KRÓLA NA WYGNANIU. Król wygnany, w Bogu nadzieję pokładając (2-4), prosi, by mógł powrócić do przybytku świętego (5); powołuje się na dawniejsze wysłuchanie jego modłów (6). Prosi o długie życie (7-8), obiecuje wieczne dziękczynienie Bogu (9).
60
1 Na koniec, w pieśniach. Dawidowy.
2 Wysłuchaj, Boże, prośbę moją, wejrzyj na modlitwę moją!
3 Od krańców ziemi wołałem do ciebie; gdy było zatrwożone serce moje, na skałę podniosłeś mię.
4 Prowadziłeś mię, boś się stał nadzieją moją, wieżą mocną przeciw nieprzyjacielowi. -
5 Będę mieszkał w przybytku twoim na wieki, ochroniony będę pod zasłoną skrzydeł twoich.
6 Bo ty, Boże mój, wysłuchałeś bojącym się imienia twego. -
7 Dni do dni królewskich przyczynisz, lata jego od pokolenia do pokolenia.
8 Mieszka na wieki przed obliczem Bożym, miłosierdzie i prawdę jego kto wybada?
9 Tak będę psalm śpiewał imieniu twemu na wieki wieków, abym oddawał śluby moje od dnia do dnia.

PS 61 (62). LUDZIE ZAWODZĄ, BÓG SAM POMAGA. Bóg jedynym obrońcą psalmisty (2-3); dlaczegoż wrogowie tak zawzięcie i obłudnie nastają na jego zgubę (4-5)? Ufność, którą w Bogu pokłada (6-8), stara się wlać w serca swoich stronników (9). Nie na marnych ludziach ani na środkach ziemskich należy polegać (10-11), lecz na Bogu, który może i chce oddać każdemu według jego zasług (12-13).
61
1 Na koniec, dla Idituna. Psalm Dawidowy.
2 Czyż Bogu nie będzie poddana dusza moja? bo od niego zbawienie moje.
3 Bo on sam Bóg mój i zbawiciel mój, on obrońca mój, nie zachwieję się więcej!
4 Dokądże będziecie nacierać na człowieka -chcecie zabić wy wszyscy -jakby na ścianę pochyloną i płot wywrócony?
5 Zaprawdę godności mojej zamyślali mnie pozbawić; biegałem z pragnieniem; usty swymi błogosławili, a sercem swym złorzeczyli. -
6 Wszakże, duszo moja, bądź poddana Bogu, bo od niego cierpliwość moja!
7 Bo on Bóg mój i zbawiciel mój; on pomocnik mój, nie będę uciekał!
8 W Bogu zbawienie moje i chwała moja; on Bogiem jest w Bogu!
9 Miejcie nadzieję w nim, całe zgromadzenie ludu, wylewajcie przed nim serca wasze: Bóg pomocnikiem naszym na wieki! -
10 Zaprawdę marni są synowie człowieczy, zwodniczy synowie ludzcy na wadze, tak iż oszukują, są z marności razem.
11 Nie miejcie nadziei w nieprawości i drapiestwa nie pożądajcie; jeśli wam przybędzie majętności, nie przykładajcież serca!
12 Raz rzekł Bóg, te dwie rzeczy słyszałem:
13 iż moc jest u Boga, i u ciebie miłosierdzie, Panie, bo ty oddasz każdemu według uczynków jego.

PS 62 (63). TĘSKNOTA ZA BOGIEM. Psalmista, oddalony od świętego przybytku, tęskni za bliskością Boga, jak wówczas, gdy go mógł odwiedzać (2-3). Przez całe życie chce się napawać radością z chwalenia Boga za jego dobroć (4-6); dzień i noc chce myśleć o nim i stać przy nim, a On go obroni (7-9), tak iż wrogowie jego marnie zginą, a król i dobrzy będą się weselić w Panu (10-12).
62
1 Psalm Dawida, gdy był na puszczy Idumejskiej.
2 Boże, Boże mój, do ciebie się zrywam na świtaniu. Pragnęła ciebie dusza moja, jak bardzo tęskniło za tobą ciało moje!
3 W ziemi pustej, bezdrożnej i bezwodnej, tak w świątyni stawiłem się przed tobą, aby widzieć moc twoją i chwałę twoją. -
4 Bo lepsze jest miłosierdzie twoje niźli życie, wargi moje będą cię chwalić.
5 Tak cię błogosławić będę za życia mego i w imię twoje będę podnosił ręce moje.
6 Jakby sadłem i tłustością niech będzie napełniona dusza moja, a wargami wesołość będą wychwalać usta moje.
7 Jeśli cię wspominałem na łożu moim, rano będę rozmyślał o tobie,
8 bo byłeś pomocnikiem moim, i w zasłonie skrzydeł twoich rozraduję się.
9 Przylgnęła dusza moja do ciebie, broniła mię prawica twoja. -
10 A oni na próżno szukali duszy mojej, zstąpią w głębokości ziemi.
11 Będą oddani w moc miecza, staną się działem lisów.
12 Ale król będzie się weselił w Bogu; chlubić się będą wszyscy, którzy nań przysięgają, bo zatkane są usta mówiących nieprawości.

PS 63 (64). SĄD BOŻY NAD PODSTĘPNYMI OSZCZERCAMI. Psalmista prosi Boga o obronę przed prześladowcami (2-3), którzy za pomocą oszczerstwa chcą zgubić człowieka niewinnego (4-5), a w przekonaniu, że nie mają się czego obawiać, wszelkimi siłami starają się plan swój przeprowadzić (6-7). Bóg jednak niespodzianie ich obala, a ich własne oszczerstwa przeciw nim się obracają (8-9a).Widoczny sąd Boży trwogą przejmuje wszystkich ludzi, a sprawiedliwych radością (9b-11).
63
1 Na koniec. Psalm Dawidowy.
2 Wysłuchaj, Boże, prośbę moją, gdy się modlę, od strachu przed nieprzyjacielem wybaw duszę moją!
3 Obroniłeś mię od zgrai przewrotnych, od mnóstwa czyniących nieprawość. -
4 Bo zaostrzyli jak miecz języki swoje, naciągnęli łuk,
5 rzecz gorzką, aby w skrytości strzelać na niewinnego.
6 Znienacka nań strzelać będą, a nie będą się bać; utwierdzili się w zamiarze złym. Namawiali się, żeby ukryć sidła, mówili: "Któż je obaczy?"
7 Wymyślili nieprawość, umęczyli się głębokim szukaniem. Przystąpi człowiek do serca głębokiego,
8 a Bóg wywyższony będzie. -
9 Strzałami maluczkich stały się ich razy i osłabły przeciwko nim ich języki. Strwożyli się wszyscy,
10 którzy ich widzieli, i uląkł się wszelki człowiek. I opowiadali sprawy Boże, i uczynki Jego zrozumieli.
11 Będzie się weselił sprawiedliwy w Panu i będzie w nim nadzieję miał, i będą chwaleni wszyscy prawego serca.

PS 64 (65). HYMN DZIĘKCZYNNY ZAPEŁNIĘ DOBRODZIEJSTWA BOŻEGO. Bogu należy się chwała (2-3) za darowanie win i dopuszczenie do błogosławieństw świątyni (4-5), za czyny wszechmocy w naturze i w dziejach (6-9), a szczególnie za zapewnienie obfitych urodzajów rocznych (10-14).
64
1 Na koniec. Psalm Dawidowy. Pieśń Jeremiasza i Ezechiela dla ludu przeprowadzenia, kiedy poczęli iść w drogę.
2 Tobie przystoi pieśń, Boże, na Syjonie i tobie oddadzą ślub w Jeruzalem. Wysłuchaj modlitwę moją!
3 Do ciebie wszelkie ciało przyjdzie. -
4 Słowa niezbożników wzięły górę nad nami, a nieprawościom naszym ty będziesz miłościw!
5 Błogosławiony, którego obrałeś i przyjąłeś: będzie mieszkał w przedsieniach twoich! Będziemy napełnieni dobrami domu twego; święty jest kościół twój,
6 dziwny w sprawiedliwości. -Wysłuchaj nas, Boże, zbawicielu nasz, nadziejo wszystkich krańców ziemi i na morzu daleko.
7 Ty utwierdzasz góry mocą swoją, przepasany mocą,
8 ty wzburzasz głębokości morza, szum nawałności jego. Zatrwożą się narody,
9 i będą się bać, którzy mieszkają na krańcach, dla znaków twoich, wzejście poranku i wieczora rozweselisz. -
10 Nawiedziłeś ziemię i napoiłeś ją, przeobficie ją ubogaciłeś; rzeka Boża pełna jest wody, nagotowałeś im żywności, bo takie jest przygotowanie jej.
11 Bruzdy jej napój, rozmnóż jej urodzaje, z kropel jej rozweseli się rodząca.
12 Błogosławić będziesz koronie roku z dobrotliwości twojej, a pola twoje będą pełne obfitości.
13 Stłuścieją ozdoby pustyni, a radością pagórki przepaszą się.
14 Przyodziane są barany trzód, a doliny będą obfitować zbożem; będą wykrzykiwać i pieśń śpiewać.

PS 65 (66). PIEŚŃ DZIĘKCZYNNA ZA CUDOWNE URATOWANIE NARODU. Psalmista wzywa wszystkie narody ziemi do wysławiania Boga (1-4); każe im podziwiać cuda Boże przy wyjściu Izraela z Egiptu i uznać panowanie Boga nad światem (5-7); poleca im błogosławić Boga za świeże uratowanie narodu izraelskiego od zagłady, jaka nad nim wisiała (8-12). Przedstawiciel ludu wchodzi do świątyni, by wypełnić ślub, zrobiony w czasie grożącego niebezpieczeństwa (13-15); przed wszystkimi bojącymi się Boga głosi wielkość dobrodziejstwa Bożego (16-20).
65
1 Na koniec, pieśń psalmu zmartwychwstania. Wykrzykujcie Bogu, wszystkie ziemie,
2 psalm śpiewajcie imieniu jego, dajcie cześć chwale jego!
3 Mówcie Bogu: "Jakże straszne są dzieła twoje, Panie! Dla wielkości mocy twojej będą kłamać przed tobą nieprzyjaciele twoi."
4 Wszystka ziemia niech ci się kłania i niech ci śpiewa, niech psalm śpiewa imieniu twemu! -
5 Chodźcie, a oglądajcie dzieła Boże, straszny jest w pianach nad synami człowieczymi!
6 On obrócił morze w suchą ziemię, przez rzekę przejdą nogą; tam się będziemy weselili w nim.
7 On panuje w mocy swej na wieki, oczy jego na narody patrzą; którzy go drażnią, niech się sami w sobie nie wynoszą! -
8 Błogosławcie, narody, Boga naszego i dajcie słyszeć głos chwały jego!
9 On włożył życie w duszę moją i nie dał się zachwiać nogom moim.
10 Albowiem doświadczyłeś nas, Boże, wypławiłeś nas ogniem, jak pławią srebro.
11 Zawiodłeś nas w sidło, nakładłeś utrapień na grzbiety nasze.
12 Wsadziłeś ludzi na głowy nasze; przeszliśmy przez ogień i przez wodę ale przywiodłeś nas do ochłody. -
13 Wnijdę do domu twego z całopaleniem, oddam ci śluby moje,
14 które wyraziły wargi moje i wymówiły usta moje w ucisku moim.
15 Całopalenia tłuste ofiarujç tobie z kadzeniem baranów, ofiaruję ci woły z kozłami. -
16 Chodźcie, słuchajcie wszyscy, którzy się Boga boicie, a opowiem, jak wielkie rzeczy uczynił duszy mojej!
17 Do niego ustami moimi wołałem i wysławiałem językiem moim.
18 Jeślibym patrzał na nieprawość w sercu moim, nie wysłuchałby Pan.
19 Przeto wysłuchał Bóg i baczył na głos modlitwy mojej.
20 Błogosławiony Bóg, który nie odrzucił modlitwy mojej i miłosierdzia swego ode mnie!

PS 66 (67). NIECH NAM BÓG BŁOGOSŁAWI, BY GO UZNAŁY WSZYSTKIE NARODY. Prośba o błogosławieństwo, żeby wszystkie narody poznały Boga (2-3). Refren: niech wszystkie narody wielbią Boga (4)! Niech się narody radują ze sprawiedliwych rządów Boga nad światem (5)! Refren (6). Ziemia dała obfity plon; niech nam Bóg błogosławi i niech go uznają wszystkie narody (7-8)!
66
1 Na koniec, w hymnach. Psalm Dawidowy.
2 Niech się nad nami Bóg zmiłuje i błogosławi nam; niech rozświeci nad nami oblicze swe i zlituje się nad nami,
3 żebyśmy poznali na ziemi drogę twoją, między wszystkimi narodami zbawienie twoje! -
4 Niech cię wysławiają narody, Boże, niech cię wysławiają narody wszystkie! -
5 Niech się radują i weselą narody, bo sądzisz ludy sprawiedliwie, narodami na ziemi kierujesz! -
6 Niech cię wysławiają narody, Boże, niech cię wysławiają narody wszystkie! -
7 Ziemia dała swój owoc; niech nas błogosławi Bóg, Bóg nasz!
8 Niech nas błogosławi Bóg i niech się go boją wszystkie krańce ziemi!

PS 67 (68). POCHÓD TRIUMFALNY BOGA NA SYJON. Wstęp: Niech powstanie Bóg i rozproszy nieprzyjaciół swoich, a uweseli sprawiedliwych (2-4)! Niech Izraelici śpiewają Bogu i gotują mu drogę, pomocnikowi opuszczonych i zbawcy więźniów (5-7)! -Że Bóg jest takim pokazują dzieje: wyjście z Egiptu i pochód przez pustynię (8-11), zwycięstwo nad potężnymi królami chananejskimi (12-15); wreszcie wybrał Bóg górę Syjon na miejsce pobytu na ziemi, podczas gdy wstępując w niebo odebrał hołd poddańczy od pokonanych ludów (16-19). I obecnie również Bóg gotów jest ująć się miłościwie za swym ludem, a wrogów jego zniszczyć (20-24). Psalmista opisuje procesję ciągnącą na Syjon (25-28); prosi Boga, by dokończył dzieła podboju pogan (29-32); wzywa wszystkie narody ziemi, by chwaliły prawdziwego Boga (33-36).
67
1 Na koniec. Psalm pieśni. Dawidowy.
2 Niech powstanie Bóg i niech się rozproszą nieprzyjaciele jego, i niech uciekają, którzy go nienawidzą, od oblicza jego!
3 Jak ustaje dym, niechaj ustaną; jak się wosk rozpływa od ognia, tak niech zginą grzesznicy od oblicza Bożego!
4 A sprawiedliwi niech ucztują i weselą się przed oczyma Bożymi, i niech się rozkoszują w radości. -
5 Śpiewajcie Bogu, psalm śpiewajcie imieniu jego, czyńcie drogę temu, który wstępuje na zachód! Pan imię jego! Radujcie się przed obliczem jego; zatrwożą się od oblicza jego,
6 ojca sierot i sędziego wdów. Bóg jest na miejscu swym świętym,
7 Bóg, który osadza jednomyślnych w domu, który wywodzi więźniów w mocy, także i drażniących, którzy mieszkają w grobach. -
8 Boże, gdy wychodziłeś przed ludem twym, gdy ciągnąłeś przez puszczę,
9 ziemia się trzęsła, niebiosa też kropiły przed obliczem Boga Synaju, przed obliczem Boga Izraela.
10 Deszcz obfity wydzielisz, Boże, dziedzictwu twojemu; i omdlewało, a tyś je orzeźwiał.
11 Zwierzęta twoje będą mieszkały w nim, nagotowałeś w dobroci twej ubogiemu, Boże.
12 -Pan da słowo zwiastującym nowinę, mocą wielką.
13 "Król zastępów umiłowanego, umiłowanego i ozdobą domu (ma) rozdzielać łupy.
14 Choćbyście spali w pośrodku działów, pióra gołębicy posrebrzone, a tył grzbietu żółci się jak złoto.
15 Gdy Niebieski rozprasza tam królów, będą wybieleni jak śnieg na Selmonie."
16 Góra Boża jest górą tłustą, górą obfitą, górą tłustą.
17 Co się przypatrujecie górom zsiadłym? To góra, na której się Bogu podoba mieszkać; albowiem Pan będzie mieszkał na wieki.
18 Wozów Bożych wiele dziesiątków tysięcy, tysiące weselących się; Pan między nimi na Synaju, w świątyni.
19 Wstąpiłeś na wysokość, pojmałeś pojmanych, nabrałeś darów między ludźmi, też i niewierzących, aby Pan Bóg mieszkał. -
20 Błogosławiony Pan na każdy dzień! Szczęśliwą uczyni nam drogę Bóg zbawienia naszego.
21 Bóg nasz Bogiem zbawiającym, i u Pana, u Pana jest wyjście ze śmierci.
22 Wszakże Bóg potłucze głowy nieprzyjaciół swoich, czub owłosiony chodzących w występkach swoich.
23 Rzekł Pan: "Przywrócę z Basanu, przywrócę w głębokość morską,
24 aby się umoczyła noga twoja we krwi i język psów twoich miał w niej cząstkę swą z nieprzyjaciół." -
25 Widzieli pochód twój, Boże, pochód Boga mego, króla mojego, który jest w świątyni.
26 Na przedzie szli książęta wraz ze śpiewakami, w pośrodku młodziutkich bębniczek.
27 "W zebraniach błogosławcie Boga, wy ze źródeł izraelskich!"
28 Tam, jest Beniamin młodziutki, w zachwyceniu myśli, książęta Judy, wodzowie ich, książęta Zabulonu, książęta Neftalego. -
29 Przykaż, Boże, mocy twojej, umocnij to, Boże, coś w nas sprawił!
30 Z kościoła twego w Jeruzalem, tobie królowie ofiarują dary.
31 Pogrom zwierzę trzcin, zgromadzenie byków wśród krów narodów, aby wypchnęli tych, którzy są wypróbowani jak srebro. Rozprosz narody, które wojen chcą!
32 Przyjdą posłowie z Egiptu, Etiopia spiesznie wyciągnie swe ręce do Boga. -
33 Królestwa ziemi, śpiewajcie Bogu, grajcie Panu!
34 Grajcie Bogu, który wstąpił na niebo niebios, na wschód słońca! Oto podnosi głos swój, głos mocy.
35 Dajcie chwałę Bogu nad Izraelem; wielmożność jego i moc jego w obłokach.
36 Dziwny jest Bóg w świętych swoich, Bóg izraelski; ten da moc i siłę ludowi swemu: błogosławiony Bóg!

PS 68 (69). WOŁANIE O POMOC Z PRZEPAŚCI CIERPIENIA. Sprawiedliwy, beznadziejnie szukający pomocy przeciw swym śmiertelnym wrogom, prosi Boga o wybawienie (2-7); wszak on dla sprawy Bożej prześladowanie cierpi i pokutuje (8-13); z większą jeszcze usilnością powtarza wołanie o pomoc (14-19). Skreśliwszy jeszcze raz nieludzkie postępowanie z nim wrogów (20-22), wzywa na nich surowej kary Bożej (23-29). Myśli już teraz o dziękczynieniu (30-33). Niech Bóg wybawi Judę i Syjon (34-37)!
68
1 Na koniec, dla tych, którzy będą odmienieni. Dawidowy.
2 Wybaw mię, Boże, bo weszły wody aż do duszy mojej!
3 Ulgnąłem w błocie głębokim i nie masz dna, przyszedłem na głębinę morską i pogrążyła mię nawałność.
4 Zmęczyłem się od wołania, ochrypło gardło moje, ustały oczy moje, gdy wyczekuję Boga mego.
5 Rozmnożyli się nad włosy głowy mojej nienawidzący mnie bez przyczyny, wzmocnili się prześladujący mnie niesprawiedliwie nieprzyjaciele moi; czegom nie wydarł, wtedy oddawałem.
6 Boże, ty znasz głupotę moją i występki moje nie są tobie tajne.
7 Niech nie będą zawstydzeni dla mnie ci, którzy cię oczekują, Panie, Panie zastępów! Niech nie będą pohańbieni dla mnie, którzy cię szukają. Boże Izraela! -
8 Bo dla ciebie znosiłem urąganie, zelżywość okryła oblicze moje.
9 Stałem się obcym braciom moim i cudzoziemcem synom matki mojej.
10 Bo mię zawistna miłość domu twego gryzła i urągania urągających tobie spadły na mnie.
11 I okryłem postem duszę moją i stało mi się to na urąganie.
12 I oblokłem zamiast szaty włosiennicę i stałem się im przypowieścią.
13 Mówili przeciwko mnie, którzy siedzieli w bramie, i śpiewali przeciw mnie, którzy pili wino. -
14 Ale ja modlitwę moją do ciebie zanoszę Panie; czas upodobania, Boże! W wielkości miłosierdzia twego wysłuchaj mig, w prawdzie zbawienia twego!
15 Wyrwij mię z błota, abym nie ulgnął! Wybaw mię od tych, którzy mię nienawidzą, i z głębiny wód!
16 Niech mnie nie zatapia nawałność wody i nie pożera mnie głębina, ani niech nie zawiera nade mną studnia otworu swego!
17 Wysłuchaj mię, Panie, bo łaskawe jest miłosierdzie twoje! Według mnóstwa litości twoich wejrzyj na mnie!
18 I nie odwracaj oblicza twego od sługi swego; ponieważ jestem w utrapieniu, prędko wysłuchaj mię!
19 Przybliż się ku duszy mojej i wybaw ją, dla nieprzyjaciół moich wyrwij mię! -20 Ty znasz pohańbienie moje i zelżywość moją i wstyd mój;
21 przed oczyma twymi są wszyscy, którzy mię trapią, urągania i nędzy czekało serce moje. I czekałem, kto by się razem smucił, a nie było, i kto by pocieszył, a nie znalazłem.
22 I dali mi żółć na pokarm, a w pragnieniu moim napoili mię octem. -
23 Niechaj będzie stół ich przed nimi sidłem i ku zapłacie, i na upadek!
24 Niech się zaćmią ich oczy, aby nie widzieli, a grzbiet ich zawsze nachylaj!
25 Wylej na nich gniew twój i zapalczywość gniewu twego niech ich ogarnie!
26 Mieszkanie ich niech się stanie puste, a w przybytkach ich niechaj nikt nie mieszka!
27 Bo któregoś ty zranił, prześladowali, a do boleści ran moich dodawali.
28 Przydaj nieprawość do nieprawości ich, a niech nie wchodzą do sprawiedliwości twojej!
29 Niech będą wymazani z księgi żyjących i niech ze sprawiedliwymi nie będą wpisani! -
30 Jam jest ubogi i zbolały; zbawienie twoje, Boże, wspomogło mię.
31 Będę chwalił imię Boże pieśnią, i wielbić Go będę chwalbą;
32 a przyjemniejsze to będzie Panu niźli młody cielec, któremu rogi i kopyta podrastają.
33 Niech widzą ubodzy i niech się weselą! Szukajcie Boga, a będzie żyła dusza wasza! -
34 Albowiem Pan wysłuchał ubogich, a więźniami swymi nie wzgardził.
35 Niechaj go chwalą niebiosa i ziemia, morze i wszystek płaz na nich!
36 Albowiem Bóg zbawi Syjon i będą zbudowane miasta Judy, i będą tam mieszkać i dostaną go dziedzictwem.
37 I potomstwo sług jego posiądzie go, a którzy miłują imię jego, będą na nim mieszkać.

PS 69 (70). PROŚBA O PRĘDKĄ POMOC. Psalmista prosi o prędką pomoc i zawstydzenie nieprzyjaciół (2-4), by się mogli radować sprawiedliwi (5-6).
69
1 Na koniec. Psalm Dawidowy. Na pamiątkę, że go Bóg wybawił.
2 Boże, wejrzyj ku wspomożeniu memu, Panie, pośpiesz się ku ratunkowi memu!
3 Niechaj będą zawstydzeni i pohańbieni, którzy szukają duszy mojej,
4 niech się obrócą wstecz i niech się zawstydzą, którzy mi chcą złego. Niech się natychmiast obrócą wstydząc się, którzy mi mówią:
5 "Ha! ha!" - Niech się weselą i radują w tobie wszyscy, którzy cię szukają, i niech zawsze mówią: "Niechaj uwielbiony będzie Pan!" którzy miłują zbawienie twoje!
6 A ja jestem ubogi i żebrak; Boże, wspomóż mię! Pomocnikiem moim i wybawicielem moim ty jesteś; Panie, nie zwlekaj!

PS 70 (71). MODLITWA CZŁOWIEKA STARZEJĄCEGO SIĘ O POMOC BOŻĄ. Oby Bóg wybawił Psalmistę (1-3), który w Nim zawsze pokładał nadzieję (4-8)! Niech wybawi go od nieprzyjaciół i zawstydzi ich (9-13)! Psalmista nigdy nie porzuci nadziei i nie przestanie chwalić Boga (14-16). Prosi, by go Bóg aż do starości nie opuszczał i by go jeszcze pocieszył (17-21). Wśród radości chce wychwalać Boga (22-24).
70
1 Psalm Dawidowy. Synów Jonadabowych i pierwszych więźniów. W tobie, Panie, nadzieję miałem, niech nie będę pohańbiony na wieki!
2 W sprawiedliwości twojej wybaw mię i wyrwij mię! Nakłoń ku mnie ucha twego i zbaw mię!
3 Bądź mi Bogiem obrońcą, miejscem obronnym, abyś mię zbawił; albowiem twierdzą moją i ucieczką moją ty jesteś! -
4 Boże mój, wyrwij mię z ręki grzesznika i z ręki czyniącego przeciw prawu i bezbożnego;
5 albowiem ty jesteś cierpliwością moją, Panie; Panie, nadziejo moja od młodości mojej!
6 Na tobie wspierałem się od żywota, od łona matki mojej tyś obrońcą moim; o tobie śpiewanie moje zawsze.
7 Jak dziwowiskiem stałem się dla wielu, bo ty byłeś wspomożycielem mocnym!
8 Niechaj będą napełnione usta moje chwałą, abym śpiewał sławę twoją, cały dzień wielmożność twoją!-
9 Nie odrzucaj mnie czasu starości; gdy ustanie siła moja, nie opuszczaj mnie!
10 Albowiem mówili nieprzyjaciele moi przeciwko mnie, a którzy czyhali na duszę moją, naradę uczynili społem mówiąc:
11 "Bóg go opuścił; gońcie, a pojmajcie go, bo nie masz, kto by wyrwał!"
12 Boże, nie oddalaj się ode mnie; Boże mój spojrzyj ku pomocy mojej!
13 Niech będą zawstydzeni i niech ustaną uwłaczający duszy mojej, niech będą okryci zelżywością i wstydem, którzy mi szukają złego! -
14 A ja zawsze nadzieję mieć będę i przyczynię się do wszystkiej chwały twojej.
15 Usta moje opowiadać będą sprawiedliwość twoją, cały dzień zbawienie twoje. Ponieważ w piśmie nie jestem biegły,
16 wnijdę w możne sprawy Pańskie, Panie, będę wspominał sprawiedliwość twoją tylko. -
17 Boże, uczyłeś mię od młodości mojej, i aż dotąd będę opowiadał cuda twoje.
18 I aż do starości i sędziwości, Boże, nie opuszczaj mnie aż opowiem ramię twe całemu pokoleniu, które ma przyjść, moc twoją i sprawiedliwość twoją,
19 Boże, aż do wysokości, wielkie rzeczy które uczyniłeś: Boże, któż podobny tobie?
20 Jak wiele złych ucisków ukazałeś mi, ale znowu ożywiłeś mię i z przepaści ziemskich znowu mię wywiodłeś;
21 rozmnożyłeś wielmożność twoją i znowu mnie pocieszyłeś. -
22 Bo i ja wysławiać cię będę, na harfie prawdę twoją; Boże, będę ci grał na cytrze.
23 Święty Izraela! Rozradują się wargi moje, kiedy ci będę śpiewał, i dusza moja, którą wykupiłeś.
24 Ale i język mój cały dzień będzie głosił sprawiedliwość twoją, kiedy zawstydzeni i pohańbieni będą, którzy szukają mej zguby.

PS 71 (72). MESJAŃSKIE KRÓLESTWO SPRAWIEDLIWOŚCI I POKOJU. Mesjasz, król sprawiedliwości i pokoju, wiecznotrwały (1-7). Cały świat ma mu być poddany (8-11), a zdobędzie go sprawiedliwością i obroną słabych i bezbronnych (12-IS). Obfitość dóbr za czasów mesjańskich (16); wieczna sława Mesjasza (17).
71
1 Psalm na Salomona.
2 Boże, daj sąd twój królowi, a sprawiedliwość twoją synowi królewskiemu, aby sądził lud twój w sprawiedliwości, a ubogich twych w rozsądku!
3 Niech przyjmą góry pokój dla ludu, a pagórki sprawiedliwość!
4 Będzie sądził ubogich z ludu i wybawi synów ubogich, a poniży ciemiężyciela.
5 I będzie trwał ze słońcem i przed księżycem, na pokolenie i pokolenie.
6 Zstąpi jak deszcz na runo i jak krople na ziemię kapiące.
7 Wzejdzie za dni jego sprawiedliwość i obfitość pokoju, póki nie zginie księżyc.
8 I będzie panował od morza aż do morza, i od rzeki aż do krańców okręgu ziemi.
9 Przed nim będą padać Etiopowie, a nieprzyjaciele jego ziemię lizać będą.
10 Królowie Tarsisu i wyspy przyniosą dary, królowie Arabów i Saby przywiozą upominki.
11 I będą mu się kłaniać wszyscy królowie ziemi; wszystkie narody będą mu służyć. -
12 Albowiem wyzwoli ubogiego od możnego, i nędznego, który nie miał pomocnika.
13 Oszczędzi ubogiego i nędzarza, a dusze ubogich ocali.
14 Od lichwy i nieuczciwości wykupi dusze ich, a imię ich będzie we czci u niego.
15 I będzie żył, i dadzą mu ze złota Arabii, i będą zawsze kłaniać się dla niego, cały dzień będą go błogosławić. -
16 I będzie utwierdzenie na ziemi, na wierzchu gór, podniesie się nad Liban urodzaj jej, i rozkwitną się z miasta jako zioła polne.
17 Niech będzie imię jego na wieki błogosławione, przed słońcem trwa imię jego! I będą w nim błogosławione wszystkie pokolenia ziemi, wszystkie narody wielbić go będą.
18 Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, który sam czyni dziwy!
19 I błogosławione imię majestatu jego na wieki; i będzie napełniona majestatem jego wszystka ziemia. Stań się! Stań się!
20 Skończyły się pieśni Dawida, syna Jessego.

KSIĘGA III
(Ps 72-88)
PS 72 (73). SZCZĘŚCIE BEZBOŻNYCH UŁUDNE. Akt wiary w sprawiedliwość Bożą mimo przeciwne pozory (1). Pokusa: Niebezpieczeństwo zachwiania się na widok szczęścia bezbożnych (2-3); ich wolność od cierpień (4-5) i rodząca się stąd pycha, samolubstwo, zarozumiałość (6-9); niebezpieczeństwo zgorszenia dla dobrych (10-11); na co zatem przyda się cnota (12-14)? Zwyciężenie pokusy: Głębsze zastanowienie i wyższe oświecenie (15-7) przekonało psalmistę, że szczęście bezbożnych jest ułudne i prędko przemijające (18-20), że zatem powątpiewanie jego było głupie (21-23a); przeciwnie cnotliwych czeka wielkie szczęście z wiecznej obecności i posiadania Boga (23b-26). Tak więc niewierność Bogu prowadzi na zatracenie (27), a jedyne szczęście człowieka jest w Bogu (28).
72
1 Psalm Asafowy. Jak dobry jest Bóg dla Izraela, dla tych, którzy są prostego serca! -
2 Ale moje nogi mało się nie potknęły, mało nie poślizgnęły się kroki moje,
3 bo unosiłem się przeciw przewrotnym, widząc pokój grzeszników.-
4 Albowiem nie masz u nich względu na śmierć, ani nie przedłuża się ich utrapienie.
5 Nie masz ich w mozole ludzi i z ludźmi nie będą karani. -
6 Przeto objęła ich pycha, okryli się nieprawością i niezbożnością swoją.
7 Wystąpiła jakby z tłustości nieprawość ich, puścili się za żądzami serca.
8 Myśleli i mówili złośliwie, o nieprawości wyniośle mówili.
9 Podnieśli ku niebu usta swoje, a ich język przechodził po ziemi. -
10 Przeto i lud mój obróci się tutaj i dni pełne znajdą się między nimi. I mówili:
11 "Jakże wie Bóg, i czy jest poznanie na wysokości?" -
12 Oto tacy są grzesznicy, a obfitują na świecie i otrzymali bogactwa.
13 I rzekłem: "A więc na próżno trzymałem w sprawiedliwości serce swe i umywałem między niewinnymi ręce moje,
14 i byłem biczowany cały dzień, a karanie moje było co rana?" -
15 Gdybym powiedział: "Tak mówić będę," oto bym ród synów twoich potępił.
16 Zastanowiłem się, aby to zrozumieć; za trudne jest to dla mnie,
17 aż wnijdę do świątyni Bożej i zrozumiem ich koniec. -
18 Bo zaprawdę dla zdrad nagotowałeś im, strąciłeś ich, gdy się podnosili.
19 Jakże są opuszczeni, ustali nagle, zginęli dla nieprawości swojej!
20 Jak sen u wstających, Panie, w mieście twym obraz ich wniwecz obrócisz. -
21 Bo się zapaliło serce moje i odmieniły się nerki moje,
22 a ja wniwecz obrócony byłem i nie wiedziałem.
23 Jak bydlę stałem się u ciebie, - a ja zawsze z tobą.
24 Ująłeś mię za prawą rękę moją i według woli twojej prowadziłeś mię, i przyjąłeś mię z chwałą.
25 Bo cóż ja mam w niebie albo czego chciałem na ziemi oprócz ciebie?
26 Ustało ciało moje i serce moje, Boże serca mojego i części moja, Boże na wieki! -
27 Bo oto, którzy się oddalają od ciebie, zginą; zatraciłeś wszystkich, którzy cudzołożą z dala od ciebie.
28 Ale mnie dobrze jest trwać przy Bogu, pokładać w Panu Bogu nadzieję moją, abym opowiadał wszystką chwałę twoją w bramach córki Syjońskiej.

PS 73 (74). ŚWIĄTYNIA SPUSTOSZONA. Oby Bóg zaprzestał gniewać się na swój lud (1-2; wobec spustoszenia, jakiego wróg dokonał w świątyni (3-9)! Dlaczegoż Bóg nie działa (10-11)? A przecież On, jako Król swego ludu, ratował go przeď wiekami, mając moc nieograniczoną nad całą przyrodą (12-17)! Niech nie zostawia ludu dłużej na łasce wrogów i niech nie znosi obelg przeciw niemu skierowanych (18-23).
73
1 Wyrozumienie Asafowe. Czemużeś, Boże, odegnał na zawsze, rozgniewała się zapalczywość twoja na owce pastwiska twego?
2 Wspomnij na zgromadzenie twoje, które posiadłeś od początku; odkupiłeś pręt dziedzictwa twego, górę Syjon, na której zamieszkałeś. -
3 Podnieś ręce twoje na pychę ich do końca! Jak wiele złego uczynił nieprzyjaciel w świątyni!
4 Którzy cię nienawidzą, chlubili się wpośród święta uroczystego twego. Postawili znaki swoje jako
5 trofea - a nie poznali - jak na bramie na szczycie. jak w lesie drzew siekierami wraz drzwi jego wyrąbali,
6 toporem i oskardem obalili je.
7 Spalili ogniem świątynię twą, na ziemi splugawili przybytek imienia twego.
8 Mówili w sercu swoim, rodzaj ich razem: "Uczyńmy, żeby ustały wszystkie święta Boże na ziemi!"
9 Znaków naszych nie widzieliśmy, już nie masz proroka i już nas więcej nie pozna. -
10 Dokądże, Boże, nieprzyjaciel urągać będzie? Czyż ma przeciwnik drażnić imię twe do końca?
11 Czemuż odwracasz rękę twoją i prawicę twoją spośród łona twego do końca?
12 Ale Bóg, król nasz przed wiekami, sprawił zbawienie pośród ziemi.
13 Ty utwierdziłeś mocą twoją morze, pokruszyłeś głowy smoków w wodach.
14 Ty starłeś głowy smokowi, dałeś go na pokarm ludom Etiopii.
15 Ty otworzyłeś źródła i potoki, ty wysuszyłeś rzeki Etan.
16 Twój jest dzień i twoja jest noc, ty utworzyłeś zorzę i słońce.
17 Ty uczyniłeś wszystkie granice ziemi, lato i wiosnę ty sprawiłeś. -
18 Pamiętaj na to: nieprzyjaciel urągał Panu, a lud bezrozumny drażnił imię twoje!
19 Nie wydawaj zwierzętom dusz wyznających ciebie, i dusz ubogich twoich nie zapominaj do końca!
20 Wejrzyj na przymierze twoje, albowiem najpodlejsi na ziemi posiedli pełno domów nieprawości.
21 Niech się nie wraca nędzny zawstydzony; ubogi i niedostatni będą chwalić imię twoje!
22 Powstań Boże, rozsądź sprawę twoją, pomnij na zniewagi twoje, te, które się dzieją od głupiego cały dzień!
23 Nie zapominaj głosów nieprzyjaciół twoich! Pycha tych, którzy cię nienawidzą, zawsze idzie ku górze.

PS 74 (75). KIELICH KARY W RĘCE BOŻEJ. Dzięki składamy Bogu (2), który obiecał, że będzie bronił sprawiedliwości i porządku moralnego (3-4). Niech zatem bezbożni przestaną się wynosić (5-6): Bóg jest tym, który sądzi i daje pić grzesznikom z kielicha kary (7-9). Chwała Bogu, który bezbożnych poniża, a sprawiedliwych wywyższa (10-11) 1
74
1 Na koniec. "Nie zatracaj." Psalm pieśni Asafowy.
2 Sławić cię będziemy, Boże, sławić będziemy i wzywać imienia twego; opowiadać będziemy dziwne sprawy twoje. -
3 "Gdy obiorę czas, la ze sprawiedliwością sądzić będę.
4 Roztopiła się ziemia i wszyscy, którzy mieszkają na niej; ja jej filary umocniłem." -
5 Mówiłem nieprawym: "Nie czyńcie nieprawości!" a występnym: "Nie podnoście rogu!
6 Nie podnoście ku górze rogu waszego, nie mówcie przeciw Bogu nieprawości!" -
7 Bo ani od wschodu ani od zachodu, ani od pustynnych gór:
8 albowiem Bóg jest sędzią. Tego poniża, a owego podwyższa;
9 bo w ręce Pańskiej jest kielich wina szczerego, pełen zmieszania, i nachylił tu i tam, wszakże drożdże jego nie wylały się: będą pić wszyscy grzesznicy ziemi. -
10 A ja będę opowiadał na wieki, będę śpiewał Bogu Jakubowemu.
11 I wszystkie rogi grzeszników połamię, a rogi sprawiedliwego będą wywyższone.

PS 75 (76). HYMN DZIĘKCZYNNY ZA ZWYCIĘSTWO. Bóg objawił się na Syjonie, łamiąc potęgę nieprzyjaciół (2-4), którzy posnęli snem śmierci (5-7). Nikt nie może się ostać przed gniewem Sędziego, gdy staje w obronie uciśnionych (8-10). Zamiary ludzkie, nawet wrogie Bogu, muszą wyjść na chwałę Bożą; dlatego niech Izrael dzięki składa Bogu, który okazał groźną moc swoją (11-13).
75
1 Na koniec, w hymnach. Psalm Asafowy. Pieśń o Asyryjczykach.
2 Znany jest Bóg w Judzie, w Izraelu wielkie jest imię jego.
3 I stało się w pokoju miejsce jego, i mieszkanie jego na Syjonie.
4 Tam połamał potęgę łuków, tarczę, miecz i wojnę. -
5 Dziwnie zajaśniałeś z gór wiekuistych; strwożyli się wszyscy głupiego serca.
6 Zasnęli snem swoim i nic nie znaleźli bogacze w rękach swoich.
7 Od łajania twego, Boże Jakuba, posnęli ci, co wsiedli na konie. -
8 Ty jesteś straszliwy i któż się sprzeciwi tobie w chwili gniewu twego?
9 Z nieba ogłosiłeś sąd; ziemia zadrżała i umilkła,
10 gdy powstał Bóg na sąd, aby wybawić wszystkich cichych ziemi. -
11 Bo myśl człowieka będzie sławić ciebie, a resztki myśli będą ci świętować.
12 Śluby czyńcie i oddajcie Panu Bogu waszemu, wszyscy, którzy wokoło niego przynosicie dary Straszliwemu i temu,
13 który książętom odejmuje ducha, strasznemu dla królów ziemskich.

PS 76 (77). W UTRAPIENIU OBECNYM PRZYNOSI POCIECHĘ PRZESZŁOŚĆ. W utrapieniu psalmista zawsze znajdował pociechę u Boga (1-4a), ale obecnie zasmucony do głębi położeniem ludu, tak różnym od dawnych czasów (4b-6), nie może się oprzeć przypuszczeniu, że Bóg lud swój całkiem odrzucił (7-10). Uspokaja go zrozumienie, że doświadczenie zesłała prawica Najwyższego, która dalej czuwa nad ludem (11), tak jak czuwała nad nim, gdy w cudowny sposób wyprowadziła go z Egiptu i przeprowadziła przez Morze Czerwone (12-21).
76
1 Na koniec, dla Idituna. Psalm Asafowy.
2 Głosem moim wołałem do Pana, głosem moim do Boga, i wysłuchał mię.
3 W dzień utrapienia mego szukałem Boga, ręce moje w nocy ku niemu wyciągałem, i nie jestem zawiedziony. Nie chciała się dać pocieszyć dusza moja;
4 wspomniałem na Boga, i uradowałem się; - i rozmyślałem, a ustał duch mój.
5 Oczy moje uprzedzały straże nocne, strwożyłem się, a nie mówiłem.
6 Rozmyślałem o dniach starodawnych i lata wieczne miałem w pamięci. -
7 I rozważałem w nocy w sercu moim, i rozpamiętywałem, i przetrząsałem ducha mojego.
8 Czyż na wieki Bóg odrzuci i czy już więcej nie będzie łaskaw?
9 Czyż do końca odejmie miłosierdzie swoje z pokolenia na pokolenie?
10 Czyż Bóg zapomni zmiłować się, albo w gniewie swym wstrzyma miłosierdzie swoje? -
11 I rzekłem: "Teraz począłem; ta jest odmiana prawicy Najwyższego." -
12 Wspominałem na sprawy Pańskie, bo będę pamiętał dziwach twoich od początku.
13 I będę rozmyślał o wszystkich sprawach twoich, i będę rozważał przedziwne czyny twoje.
14 Boże, w świętości droga twoja! Któryż bóg jest tak wielki, jak Bóg nasz?
15 Ty jesteś ten Bóg, który dziwy czyni, objawiłeś między narodami moc twoją.
16 Odkupiłeś ramieniem twoim lud twój, synów Jakuba i Józefa.
17 Ujrzały cię wody Boże, ujrzały cię wody i ulękły się i zadrżały głębiny.
18 Wielki był szum wód, obłoki głos wypuściły; ale i strzały twoje przelatują, głos gromu twego naokoło.
19 Błyskawice twoje okrąg ziemi oświecały, wzruszyła się i zatrzęsła się ziemia.
20 Na morzu jest droga twoja i ścieżki twoje na wodach wielkich, a śladów twoich znać nie będzie.
21 Prowadziłeś lud twój jak owce przez rękę Mojżesza i Aarona.

PS 77 (78). DZIEJE OJCÓW NAUKĄ DLA SYNÓW. Psalmista, posłuszny wskazaniu Bożemu, zamierza opowiedzieć dzieje Izraela, by go pobudzić do ufności w Bogu i do unikania grzechów przodków (1-8). Dzieje Izraela to jeden ciąg niewierności wobec przymierza na przekór dobrodziejstwom Bożym przy wyjściu z Egiptu i na puszczy (9-16). Izrael kusił Boga na pustyni (17-20), dlatego Bóg, choć spełnił jego żądanie dając mu mannę i przepiórki (21-29), musiał go jednak ukarać (30-31). Poprawa była tylko czasowa i powierzchowna, i Bóg miarkował swój słuszny gniew, by Izraela całkiem nie zniszczyć (32-39). Bunt przeciw Bogu ciągle się powtarzał, chociaż Bóg tyle cudów dokonał na rzecz ludu w Egipcie (40-51), a w końcu zdobył dlań ziemię Chanaan (52-55). Tu sprzeniewierzał się Izrael dalej Bogu (56-58), który wobec tego odrzucił dotychczasowe miejsce pobytu arki, a lud wydał na miecz (59-64). Raz jeszcze uwolniwszy Izraela od nieprzyjaciół, obrał Bóg Judę i górę Syjon na mieszkanie, a Dawida na pasterza swej trzody (65-72).
77
1 Wyrozumienie Asafowe. Słuchajcie, ludu mój, zakonu mego, nakłońcie ucha swego ku słowom ust moich.
2 Otworzę w podobieństwach usta moje, będę opowiadał zagadki od początku,
3 cośmy słyszeli i poznali i ojcowie nasi powiadali nam.
4 Nie zostało zatajone przed ich synami w drugim pokoleniu. Opowiadamy chwalebne sprawy Pańskie i moc jego, i cuda jego, które uczynił.
5 Wzbudził świadectwo w Jakubie, i zakon położył w Izraelu; a rozkazał ojcom naszym, żeby je oznajmiali synom swoim,
6 aby wiedziało drugie pokolenie; synowie, którzy się narodzą i powstaną, będą je też opowiadać synom swoim,
7 aby pokładali w Bogu nadzieję swoją, a nie zapominali spraw Bożych, i pytali się o przykazania jego;
8 aby nie byli jak ojcowie ich, ród zły i drażniący, ród który nie prostował serca swego i nie był wierny Bogu duch jego.
9 Synowie Efraima, naciągający i spuszczający łuk rzucili się do ucieczki w dzień bitwy.
10 Nie strzegli przymierza Bożego i nie chcieli chodzić według zakonu jego.
11 I zapomnieli dobrodziejstw jego i cudów jego, które im ukazał.
12 Przed ojcami ich czynił dziwy w ziemi Egipskiej, na polu Tanis.
13 Rozdzielił morze i przeprowadził ich, i zatrzymał wody jak w skórzanym worze.
14 I prowadził ich przez obłok we dnie, a całą noc przy świetle ognia.
15 Rozszczepił skałę na puszczy i napoił ich jak z wielkiej głębiny.
16 I wywiódł wodę z opoki, i wyprowadził wody jak rzeki. -
17 Lecz dalej jeszcze grzeszyli przeciw niemu, pobudzali Najwyższego do gniewu na miejscu bezwodnym.
18 I kusili Boga w sercach swoich żądając pokarmu dla dusz swoich.
19 I mówili źle o Bogu, i rzekli: "Czyż może Bóg stół zgotować na puszczy?
20 Bo uderzył w skałę i wypłynęły wody i strumienie wezbrały. Czy i chleb będzie mógł dać albo nagotować stół ludowi swemu?"
21 Przeto usłyszał Pan i odłożył; i ogień zapalił się przeciw Jakubowi, i gniew powstał przeciw Izraelowi,
22 bo nie wierzyli Bogu i nie mieli nadziei w wybawienie jego.
23 I rozkazał obłokom z góry, i otworzył bramy niebieskie,
24 i spuścił im niby deszcz mannę ku jedzeniu, i dał im chleb niebieski;
25 chleba anielskiego pożywał człowiek, - posłał im pokarmów dostatek.
26 Przyniósł wiatr południowy z nieba i przywiódł mocą swą wiatr z zachodu
27 i spuścił na nich mięso jak proch i jak piasek morski ptactwo skrzydlate;
28 i spadło wpośród ich obozu, dokoła ich namiotów.
29 I jedli, i najedli się bardzo, i uczynił zadość ich żądaniu;
30 nie byli zawiedzeni w żądzy swojej. Jeszcze pokarmy ich były w ustach ich,
31 a gniew Boży zstąpił na nich i pobił najtłustszych wśród nich, a wybranych Izraela powalił.
32 Przy tym wszystkim dalej grzeszyli i nie wierzyli cudom jego.
33 I przeszły w marności dni ich, i lata ich z prędkością.
34 Gdy ich zabijał, szukali go i wracali się, o świcie przychodzili do niego,
35 i wspomnieli, że Bóg jest ich pomocnikiem, a Bóg wysoki jest ich odkupicielem.
36 I miłowali go ustami swymi, i językiem swym kłamali mu;
37 lecz serce ich nie było z nim szczere i nie byli wiernymi przymierzu jego.
38 A on jest miłosierny i miłościwy będzie grzechom ich, i nie zatraci ich; i wiele razy odwracał gniew swój, i nie zapalał wszystkiego gniewu swego.
39 I pamiętał, że byli ciałem, tchnieniem przechodzącym, a nie wracającym się. -
40 Jak często drażnili go na puszczy, do gniewu pobudzali go na miejscach bezwodnych!
41 I na nowo kusili Boga, i drażnili Świętego Izraelowego.
42 Nie pamiętali na rękę jego w dzień, w który ich odkupił z ręki trapiącego,
43 jak pokazywał w Egipcie-znaki swoje i cuda swe na polu Tanis.
44 I przemienił w krew rzeki ich i deszcze ich, aby nie mogli pić.
45 Puścił na nich psie muchy i kąsały ich, i żaby, a wygubiły ich.
46 I dał ich owoce chrząszczom i robotę ich szarańczy.
47 I poraził gradem winnice ich, a morwy ich mrozem.
48 I wydał gradowi bydło ich, a majętności ogniowi.
49 Puścił na nich gniew zapalczywości swojej, popędliwość i rozgniewanie i utrapienie, dopuszczenia przez aniołów złych.
50 Uczynił drogę ścieżce gniewu swego, nie chronił dusz ich od śmierci i bydło ich wydał na śmierć.
51 I pobił wszystko pierworodne w ziemi Egipskiej, pierwociny wszystkich prac ich w przybytkach Chama.
52 I wywiódł lud swój jak owce, prowadził ich jak stado na puszczy.
53 I prowadził ich w nadziei, i nie bali się, a nieprzyjaciół ich pokryło morze.
54 I przywiódł ich na górę świętą swoją, górę, którą nabyła prawica jego. I wyrzucił przed nimi narody, i losem rozdzielił im ziemię sznurem pomiaru,
55 i dał w przybytkach ich mieszkanie pokoleniom izraelskim.
56 Lecz oni kusili i obrażali Boga wysokiego i nie strzegli świadectw jego.
57 I odwrócili się, a nie zachowali umowy, jak ojcowie ich odmienili się w łuk opaczny.
58 Do gniewu go wzruszyli na swych pagórkach i bałwanami swymi pobudzali go do zapalczywości.
59 Usłyszał Bóg i wzgardził, i poniżył bardzo lud izraelski;
60 i odrzucił przybytek Silo, przybytek swój, kędy mieszkał między ludźmi;
61 i podał moc ich w niewolę i piękność ich w ręce nieprzyjacielskie.
62 I dał pod miecz lud swój i wzgardził dziedzictwem swoim.
63 Młodzieńców ich ogień pożarł, a panien ich nie płakano.
64 Kapłani ich od miecza polegli, a wdowy ich nie chodziły w żałobie. -
65 I ocucił się Pan jak ze snu, jak mocarz upojony winem.
66 I poraził nieprzyjaciół swych na pośladkach, wydał ich na hańbę wieczną.
67 I odrzucił namiot Józefa i nie obrał pokolenia Efraima,
68 ale obrał pokolenie Judy, górę Syjon, którą umiłował.
69 I zbudował podobną do jednorożców świątynię swoją na ziemi, którą ugruntował na wieki.
70 I obrał Dawida, sługę swego, i wziął go od trzód owiec, od kotnych owiec wziął go,
71 aby pasł Jakuba, sługę jego i Izraela, dziedzictwo jego.
72 I pasł ich w niewinności serca swego i w roztropności rąk swoich prowadził ich.

PS 78 (79). NA GRUZACH JEROZOLIMY. Świątynia sprofanowana, miasto zburzone, lud pomordowany i poniżony (1-4). Niech się Bóg przestanie gniewać i zapomni dawne grzechy (5-8)! Niech mając wzgląd na własną chwałę, zlituje się nad swoim ludem, a ukarze jego sąsiadów, za co na wieki wysławiać go będziemy (9-13).
78
1 Psalm Asafowy. Boże, przyszli poganie do dziedzictwa twego, splugawili kościół twój święty, obrócili Jeruzalem w. budkę na chowanie jabłek.
2 Porzucili trupy sług twoich na strawę ptakom powietrznym, ciała świętych twoich zwierzętom ziemi.
3 Rozlali krew ich jak wodę dokoła Jeruzalem, a nie było, kto by pogrzebał.
4 Staliśmy się wzgardą sąsiadom naszym, pośmiewiskiem i szyderstwem tym, którzy są dokoła nas. -
5 Dokądże, Panie, gniewać się będziesz do końca, pałać będzie jak ogień zapalczywość twoja?
6 Wylej gniew twój na narody, które cię nie znają, i na królestwa, które imienia twego nie wzywały!
7 Albowiem pożarli Jakuba i miejsce jego spustoszyli.
8 Nie wspominaj starych nieprawości naszych, niech nas rychło uprzedzą litości twoje, bośmy się stali bardzo ubogimi! -
9 Wspomóż nas, Boże, zbawicielu nasz, i dla sławy imienia twego, Panie, wybaw nas, a bądź miłościw grzechom naszym dla imienia twego,
10 aby snadź nie mówiono wśród narodów: "Gdzież jest Bóg ich?" I niech się okaże nad poganami przed oczyma naszymi pomsta krwi sług twoich, która została wylana!
11 Niech przyjdzie przed oblicze twoje II wzdychanie związanych! Według mocy ramienia twego zachowaj synów pomordowanych!
12 I oddaj sąsiadom naszym siedemkroć w ich łono urąganie ich, którym urągali, tobie, Panie!
13 A my, lud twój i owce pastwiska twego, będziemy cię wysławiać na wieki, od pokolenia w pokolenie będziemy opowiadać chwałę twoją.

PS 79 (80). PROŚBA O ODNOWIENIE WINNICY BOŻEJ. Niech Bóg objawi jeszcze raz swą potęgę nad Izraelem i wyratuje go (2-4)! Dopokąd, Boże, będziesz się gniewał na lud twój i pozwolisz go dręczyć (5-8)? Przecież Bóg kiedyś tyle troski włożył w winnicę swoją (9-12): czemuż pozwolił ją rozdrapać (13-14)? Niechże ją Bóg naprawi, niech odnowi lud swój (15-20)!
79
1 Na koniec, dla tych, którzy będą odmienieni. Świadectwo Asafowe. Psalm.
2 Który rządzisz Izraelem, posłuchaj! Który prowadzisz jak owce Józefa, który siedzisz na cherubinach, ukaż się przed Efraimem,
3 Beniaminem i Manassesem! Wzbudź moc twoją i przyjdź, abyś nas wybawił!
4 Boże, przywróć nas i ukaż oblicze twoje, a będziemy zbawieni! -
5 Panie, Boże zastępów, dokądże będziesz się gniewać na modlitwę sługi twego?
6 będziesz nas karmić chlebem płaczu i napawać nas łzami obficie?
7 Wystawiłeś nas na przeciwieństwa sąsiadom naszym, a nieprzyjaciele nasi naśmiewali się z nas,
8 Boże zastępów, przywróć nas i ukaż oblicze twoje, a będziemy zbawieni! -
9 Przeniosłeś winnicę z Egiptu, wygnałeś narody i zasadziłeś ją.
10 Byłeś przed nią przewodnikiem w drodze, wsadziłeś korzenie jej i napełniła ziemię.
11 Cień jej okrył góry, a jej gałęzie cedry Boże.
12 Puściła latorośle swe aż do morza, a gałązki swe aż do rzeki. -
13 Czemuż rozwaliłeś płot jej i obierają ją wszyscy, którzy mimo idą drogą?
14 Zrył ją dziki wieprz z lasu, a odyniec spasł ją. -
15 Boże zastępów, wróć się, wejrzyj z nieba i obacz,
16 a nawiedź tę winnicę, i napraw tę, którą szczepiła prawica twoja, i na syna człowieczego, któregoś sobie umocnił!
17 Spalona ogniem i rozkopana, od łajania oblicza twego poginą.
18 Niech będzie ręka twoja nad mężem prawicy twojej i nad synem człowieczym, któregoś sobie umocnił!
19 A nie odstępujemy od ciebie; ożywisz nas, i będziemy wzywać imienia twego.
20 Panie, Boże zastępów, przywróć nas i okaż nam oblicze twoje, a będziemy zbawieni!

PS 80 (81). PIEŚŃ ŚWIĄTECZNA. Wezwanie do radosnego obchodzenia święta (2-4) zgodnie z prawem Bożym (5-6). Wspomnienie głosu Bożego: zapowiedź wybawienia Izraela z Egiptu (7-8) i napomnienie do wierności wobec Boga (9-11); ale Izrael nie był posłuszny, dlatego został ukarany (12-13); obietnice przywiązane do wierności Bogu (14-17).
80
1 Na koniec, dla tłoczni. Psalm Asafowy.
2 Sławcie radośnie Boga, pomocnika naszego, wykrzykujcie Bogu Jakubowemu!
3 Zanućcie psalm i podajcie bęben, wdzięczną harfę z cytrą!
4 Trąbcie na nowiu w trąbę, w dzień wspaniały uroczystego święta waszego,
5 bo jest to rozkazaniem w Izraelu i prawem Boga Jakubowego.
6 Ustanowił to na świadectwo w Józefie, gdy wychodził z ziemi Egipskiej; usłyszał język, którego nie znał. -
7 Wybawił od brzemion ramiona jego, gdy ręce jego przy koszu służyły.
8 "Wzywałeś mię w ucisku, i wybawiłem cię; wysłuchałem cię w osłonie burzy, doświadczałem cię nad Wodami Swaru.
9 Słuchaj, ludu mój, a napomnę cię: Izraelu, jeśli mię usłuchasz,
10 nie będzie u ciebie boga nowego i nie będziesz chwalił boga cudzego.
11 Bo ja jestem Pan, Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemi Egipskiej; rozszerz usta twoje, a napełnię je. -
12 Ale nie słuchał lud mój głosu mego, a Izrael nie dbał o mnie.
13 I puściłem ich za żądzami serc ich, pójdą za wynalazkami swymi. -
14 Gdyby był lud mój mnie słuchał, gdyby był Izrael chodził drogami moimi,
15 łatwo byłbym poniżył nieprzyjaciół ich i na trapiących ich obróciłbym rękę swoją.
16 Nieprzyjaciele Pańscy kłamali mu, i czas ich trwać będzie na wieki.
17 I nakarmił ich tłustością zboża, i nasycił ich miodem z opoki."

PS 81 (82). SĄD HOGA NAD SĘDZIAMI NIESPRAWIEDLIWYMI. Bóg, stojąc w pośrodku sędziów (1), zarzuca im niesprawiedliwość i przypomina ich obowiązki (2-4). Dla ich ślepego uporu chwieją się podstawy ładu moralnego (S); ale zaszczytny tytuł (6) nie uchroni ich od losu zwykłych śmiertelników i od kar spadających na książąt (7). Niech Bóg sądzi całą ziemię (8)!
81
1 Psalm Asafowy. Bóg stanął w zgromadzeniu bogów i w pośrodku bogów sądzi:
2 "Dokądże niesprawiedliwie sądzić będziecie i oglądać się na osobę grzeszników?
3 Czyńcie sprawiedliwość ubogiemu i sierocie, strapionemu i ubogiemu prawo przyznajcie!
4 Wyrwijcie ubogiego, i nędznego z ręki niezbożnego wyzwólcie!
5 Nie pojmują ani nie rozumieją, chodzą w ciemnościach; zachwieją się wszystkie podstawy ziemi.
6 Jam rzekł: Bogami jesteście i synami Najwyższego wszyscy.
7 Ale wy pomrzecie jak ludzie, i jak jeden z książąt upadniecie."
8 Powstań, Boże, sądź ziemię, bo twym dziedzictwem są wszystkie narody!

PS 82 (83). PROŚBA O POMOC PRZECIW SPRZYMIERZONYM WROGOM. Niech Bóg nie będzie obojętny na wrogie zamiary ludów pogańskich przeciw Izraelowi (2-5), bo sprzysiężenie ich jest powszechne (6-4). Niech ich pognębi jak niegdyś Madianitów i Chananejczyków (10-13), rozpraszając ich i upokarzając, by uznali potęgę prawdziwego Boga (14-19).
82
1 Pieśń Psalmu Asafowego.
2 Boże. któż będzie podobien tobie? Nie milcz i nie powściągaj się, Boże!
3 Bo oto nieprzyjaciele twoi okrzyk uczynili, a którzy cię nienawidzą, podnieśli głowę.
4 Przeciw ludowi twemu plan złośliwy wymyślili i zmówili się przeciw świętym twoim.
5 Mówili: "Pójdźcie i wytraćmy ich spomiędzy narodów, a niech nie wspominają więcej imienia Izraelowego!" -
6 Bo się zmówili jednomyślnie, wspólnie przeciw tobie przymierze uczynili:
7 namioty Idumejczyków i Izmaelici,
8 Moabici i Agarejczycy, Gebalczycy i Ammonici i Amalekici, cudzoziemcy z obywatelami Tyru.
9 Ale i Assur przyszedł z nimi, stali się pomocnikami synów Lota. -
10 Uczyń im jak Madianitom i Sisarze, jak Jabinowi u potoku Cison.
11 Poginęli w Endorze, stali się jak gnój dla ziemi.
12 Postąp z wodzami ich jak z Orebem i Zebą, i Zebeą, i Salmaną z wszystkimi książętami ich, którzy mówili:
13 "Posiądźmy dziedzictwem świątynię Bożą!" -
14 Boże mój, uczyń ich jak koło i jak źdźbło przed wiatrem!
15 Jak ogień, który pali las i jak płomień, który pali góry,
16 tak ich gonić będziesz nawałnością twoją i zatrwożysz ich gniewem twoim!
17 Napełnij twarze ich sromotą, i szukać będą imienia twego, Panie!
18 Niech się zawstydzą i zatrwożą na wieki wieków, i niech będą pohańbieni, i niech zginą!
19 A niech poznają, że imię tobie Pan, tyś sam Najwyższy na wszystkiej ziemi!

PS 83 (84). JAK MIŁO JEST IŚĆ DO DOMU PAŃSKIEGO! Psalmista tęskni za domem Bożym (2-3); szczęśliwi ci, którzy tam stale przebywają (4-5)! Szczęśliwi są ci także, którzy zwyciężywszy wszystkie przeszkody tam się udają w pielgrzymce (6-9) I Niech Bóg będzie łaskawy dla króla (10) i niech nam udzieli błogosławieństwa, przywiązanego do pobytu w domu Bożym (11 -13).
83
1 Na koniec, dla tłoczni. Synów Korego. Psalm.
2 Jak miłe przybytki twoje, Panie zastępów!
3 Pożąda i tęskni dusza moja do przedsieni Pańskich! Serce moje i ciało moje uweseliły się do Boga żywego!
4 Bo i wróbel znalazł sobie domek, i synogarlica gniazdo dla siebie, gdzieby złożyła pisklęta swoje: ołtarze twoje, Panie zastępów, królu mój, i Boże mój!
5 Błogosławieni, którzy mieszkają w domu twoim, Panie! na wieki wieków będą cię chwalić. -
6 Błogosławiony mąż, którego pomoc jest od ciebie! ułożył wstępowania 7 w sercu swoim przez padół płaczu na miejsce które zgotował.
8 Albowiem da błogosławieństwo zakonodawca, pójdą z mocy w moc, oglądać będą Boga nad bogi na Syjonie.
9 Panie, Boże zastępów, wysłuchaj modlitwę moją, usłysz, Boże Jakuba! -
10 Spójrz, obrońco nasz, Boże, i wejrzyj na oblicze pomazańca twego.
11 Albowiem lepszy jest jeden dzień w przedsieniach twoich, niż tysiące. Wolałem być najpodlejszym w domu Boga mojego, niźli mieszkać w przybytkach niezbożnych.
12 Albowiem miłosierdzie i prawdę miłuje Bóg, Pan da łaskę i chwałę; nie I odmówi dóbr tym, którzy w niewinności chodzą, Panie zastępów, błogosławiony człowiek, który w tobie ma nadzieję!

PS 84 (85). PROŚBA O DOKOŃCZENIE DZIEŁA ZMIŁOWANIA BOŻEGO. Przypomnienie dobrodziejstw Bożych: przywrócenia ludu z niewoli, odpuszczenia dawnych win (2-4). Prośba o ponowne zmiłowanie (5-8). Odpowiedź nadziei: nastanie jeszcze świetny okres pokoju, sprawiedliwości, dostatku (9-14).
84
1 Na koniec, synów Korego. Psalm.
2 Ubłogosławiłeś, Panie, ziemię twoją, przywróciłeś pojmanie Jakuba.
3 Odpuściłeś nieprawość ludu twego, pokryłeś wszystkie grzechy ich.
4 Uśmierzyłeś wszystek twój gniew, odwróciłeś się od gniewu zapalczywości twojej. -
5 Odnów nas, Boże, zbawicielu nasz, i oddal gniew swój od nas!
6 Czyż na wieki będziesz się na nas gniewał albo rozciągniesz gniew twój od pokolenia na pokolenie?
7 Boże, ty jeszcze raz ożywisz nas, a lud twój rozweseli się w tobie.
8 Okaż nam, Panie, miłosierdzie twoje i daj nam zbawienie twoje! -
9 Będę słuchał, co we mnie będzie mówił Pan Bóg; bo będzie głosił pokój ludowi swemu i świętym swoim, i tym, którzy się nawracają z serca.
10 Zaiste bliskie jest zbawienie jego tym, którzy się go boją, aby mieszkała chwała w ziemi naszej.
11 Miłosierdzie i prawda spotkały się z sobą, sprawiedliwość i pokój pocałowały się.
12 Prawda wyrosła z ziemi, a sprawiedliwość z nieba spojrzała.
13 Albowiem Pan pokaże dobrotliwość, a ziemia nasza wyda swój owoc.
14 Sprawiedliwość przed nim chodzić będzie i położy na drodze kroki swoje.

PS 85 (86). WIERNY SŁUGA BOŻY W UCISKU. Powołując się na swe oddanie się Bogu i ufność, poleca się miłosierdziu Bożemu (1-5), prosząc wszechmocnego, jedynego Boga o pomoc w ucisku (6-10) i o doprowadzenie go do doskonałej bojaźni Bożej (11). Obiecuje Bogu wysławiać go i dziękować mu, jeżeli go ocali od potężnych jego wrogów (12-16), tak by musieli uznać, iż Bóg czuwa nad nim (17).
85
1 Modlitwa Dawidowa. Nakłoń, Panie, ucha twego i wysłuchaj mię, bo jestem nędzny i ubogi!
2 Strzeż duszy mojej, bo jestem święty; zbaw sługę twego, Boże mój, nadzieję mającego w tobie!
3 Zmiłuj się nade mną, Panie, bo cały dzień wołałem do ciebie!
4 Rozwesel duszę sługi twego, bo ku tobie, Panie, podniosłem duszę moją!
5 Albowiem ty, Panie, jesteś słodki i cichy, i wielce miłosierny dla wszystkich, którzy cię wzywają. -
6 Wysłuchaj, Panie, modlitwę moją i bacz na głos prośby mojej!
7 W dzień ucisku mego wołałem do ciebie, bo wysłuchałeś mię.
8 Nie masz tobie podobnego między bogami, Panie, i nie masz według uczynków twoich.
9 Wszystkie narody, któreś stworzył, przyjdą i pokłonią się przed tobą, Panie, i będą sławić imię twoje.
10 Albowiem ty wielki jesteś i czyniący cuda, ty jesteś Bóg sam jeden!
11 Prowadź mię, Panie, drogą twoją i niechaj chodzę w prawdzie twojej, niech się weseli serce moje, aby się bało imienia twego! -
12 Wychwalać cię będę, Panie, Boże mój, ze wszystkiego serca mego i będę wysławiał imię twe na wieki.
13 Bo miłosierdzie twoje wielkie jest nade mną i wyrwałeś duszę moją z najgłębszej otchłani.
14 Boże, nieprawi powstali na mnie i zgromadzenie mocarzów szukało duszy mojej, a nie kładli ciebie przed oczyma swymi.
15 A tyś, Panie, Bóg litościwy i miłościwy, cierpliwy i wielce miłosierny i prawdziwy!
16 Wejrzyj na mnie i zmiłuj się nade mną, daj moc twoją słudze twemu i zbaw syna służebnicy twojej!
17 Uczyń mi znak ku dobremu, aby ujrzeli ci, którzy mię nienawidzą, i byli zawstydzeni, że ty, Panie, poratowałeś mię i pocieszyłeś mię.

PS 86 (87). SYJON - PRZYSZŁA MATKA NARODÓW. Upodobanie Boga w Syjonie (1-3). Wszystkie narody mają być wcielone do Syjonu, który będzie im matką (4-6), a wszyscy mieszkańcy znajdą w nim radość (7).
86
1 Synów Korego. Psalm pienia. Fundamenty jego na górach świętych;
2 miłuje Pan bramy Syjonu nad wszystkie przybytki Jakuba.
3 Sławne rzeczy powiedziano o tobie, miasto ˇBoże! -
4 Wspomnę na Rahaba i na Babilon, które mię znają. Oto cudzoziemcy i Tyr i lud Etiopski, ci tam byli.
5 Czy o Syjonie mówić nie będą: "Człowiek i człowiek narodził się w nim, a sam Najwyższy go ugruntował?"
6 Pan opowie w pismach narodów i książąt, tych, którzy w nim byli. -
7 Jak weselących się jest wszystkich mieszkanie w tobie.

PS 87 (88). SKARGA CZŁOWIEKA STRAPIONEGO. Wysłuchaj mię, Boże (2-3), bo cierpienia moje są tak wielkie, jakbym już między umarłych miał być policzony (4-7)! Udręczony przez ciebie, przez znajomych opuszczony, wołam do ciebie (8-10). Czyż umarły, będę mógł wysławiać twą potęgę, miłosierdzie, sprawiedliwość (11-13)? Dlaczegoż mnie więc nie ratujesz i pozostawiasz mię zawsze w tym samym utrapieniu (14-19)?
87
1 Pieśń psalmu. Synów Korego. Na koniec, na mahelecie, ku opowiadaniu, wyrozumienie Emana Ezrahity.
2 Panie, Boże zbawienia mego, we dnie i w nocy wołałem przed tobą.
3 Niechaj modlitwa moja przyjdzie przed oblicze twoje, nakłoń ucha twego ku prośbie mojej! -
4 Albowiem dusza moja napełniona jest złem, a życie moje zbliżyło się do otchłani.
5 Poczytano mię między zstępujących do grobu, stałem się jak człowiek bez pomocy, między umarłymi wolny;
6 jak zranieni, którzy śpią w grobach, o których więcej nie pamiętasz i którzy z twej ręki są wyrzuceni.
7 Wsadzili mię w dół najgłębszy, do ciemności i do cienia śmierci. -
8 Wzmocnił się gniew twój nade mną i przywiodłeś na mnie wszystkie nawałności twoje.
9 Oddaliłeś ode mnie znajomych moich, uczynili mię obrzydzeniem sobie; jestem wydany i nie wychodziłem,
10 oczy moje omdlały z nędzy. Wołałem ku tobie, Panie, cały dzień, wyciągałem do ciebie ręce moje. -
11 Czyż dla umarłych cuda czynić będziesz? albo czy lekarze wskrzeszą, by áę sławili?
12 Czy będzie kto w grobie opowiadał miłosierdzie twoje, i prawdę twoją w zagubie?
13 Czy będą poznane w ciemnościach cuda twoje, a sprawiedliwość twoja w ziemi zapomnienia? -
14 A ja, Panie, wołałem do ciebie i modlitwa moja uprzedzi cię rano.
15 Czemuż, Panie, odrzucasz modlitwę moją, odwracasz oblicze twe ode mnie?
16 Jam jest ubogi w pracach od młodości mojej, a gdy się podniosłem, zostałem poniżony i zatrwożony.
17 Na mnie się przeniósł gniew twój i groźby twoje zatrwożyły mię;
18 ogarnęły mię cały dzień jak woda, otoczyły mię razem.
19 Oddaliłeś ode mnie przyjaciela i bliskiego, i znajomych moich dla nędzy.

PS 88 (89). PROŚRA O DOTRZYMANIE OBIETNIC DANYCH DAWIDOWI. Psalmista zamierza opiewać miłosierdzie i wierność Boga, które się objawiły w obietnicach, danych Dawidowi (2-5). Duchy niebieskie uwielbiają Boga, bo nikt nie jest Mu równy (6-9); potęgę swą objawił Bóg w stworzeniu (10-14), a sprawiedliwość, łaskawość i wierność są podstawą jego panowania (1 5); szczęśliwy lud, który ma takiego Boga (16-19)! Bóg obiecał niegdyś Dawidowi opiekę, zwycięstwo nad wrogami i rozszerzenie jego królestwa (20-28), oraz wieczne panowanie niezależnie od postępowania jego potomków (29-35), i tę ostatnią obietnicę poparł przysięgą (36-38). Mimo to, Bóg teraz opuścił króla i jego lud, i zezwolił na jego ruinę i hańbę (39-46)! Prosi Boga gorąco o rychłą odmianę, by ją jeszcze mógł oglądać w swym krótkim życiu (47-52).
88
1 Wyrozumienie Etana Ezrahity.
2 Zmiłowania Pańskie na wieki wyśpiewywać będę, od pokolenia w pokolenie opowiadać twoją prawdę ustami mymi będę.
3 Bo mówiłeś: "Miłosierdzie wiecznie zbudowane będzie na niebiosach," prawda twoja będzie w nich utwierdzona.
4 "Zawarłem przymierze z wybranymi moimi, przysiągłem Dawidowi, słudze memu:
5 Na wieki utwierdzę potomstwo twoje i zbuduję od pokolenia do pokolenia stolicę twoją." -
6 Będą wysławiać niebiosa cuda twoje, "Panie, i prawdę twoją w zgromadzeniu świętych.
7 Albowiem któż na obłokach Panu zrównany będzie, podobny będzie Bogu między synami bożymi?
8 Bóg, który jest wielbiony w radzie świętych, wielki i straszliwy nad wszystkich, którzy są dokoła niego.
9 Panie, Boże zastępów, któż podobny tobie? Możnyś jest, Panie, i prawda twoja jest wokoło ciebie. -
10 Ty panujesz nad mocą morską i wzburzenie nawałności jego ty uśmierzasz. Tyś poniżył pysznego, jakby zranionego, mocą ramienia twego rozproszyłeś nieprzyjaciół twoich.
12 Twoje są niebiosa i twoja jest ziemia, ty ugruntowałeś okrąg ziemi i napełnienie jej.
13 Ty stworzyłeś północ i morze, Tabor i Hermon z imienia twego radować się będą;
14 twoje jest ramię z mocą. Niech się wzmocni ręka twoja i niech się podniesie prawica twoja!
15 Sprawiedliwość i sąd podstawą stolicy twojej, miłosierdzie i prawda uprzedzą oblicze twoje. -
16 Błogosławiony lud, który zna wesołe śpiewanie! Panie, chodzić będą w jasności
17 oblicza twego i w imieniu twoim będą się weselić cały dzień i w sprawiedliwości twojej będą podwyższeni.
18 Albowiem ty jesteś chwałą mocy ich i w upodobaniu twoim podniesie się róg nasz.
19 Bo Pańska jest nasza obrona, i Świętego Izraelowego, króla naszego.
20 Wonczas mówiłeś w widzeniu do świętych swoich i rzekłeś: "Dałem pomoc dzielnemu i wywyższyłem wybranego z ludu mojego.
21 Znalazłem Dawida, sługę mego, pomazałem go olejem świętym moim.
22 Bo ręka moja pomagać mu będzie i wzmocni go ramię moje.
23 Nic nie uzyska na nim nieprzyjaciel i syn nieprawości nie zaszkodzi mu więcej.
24 I wysiekę przed nim nieprzyjaciół jego, i zmuszę do ucieczki nienawidzących go.
25 A prawda moja i miłosierdzie moje z nim, i w imię moje podniesie się róg jego.
26 I położę na morzu rękę jego, a na rzekach prawicę jego.
27 On mię będzie wzywał: "Ojcem moim ty jesteś, Bogiem moim i obrońcą zbawienia mego."
28 A ja uczynię go pierworodnym, wyższym nad królów ziemi. -
29 Zachowam mu na wieki miłosierdzie moje i przymierze moje wierne mu będzie.
30 I utrwalę na wieki wieków potomstwo jego, a stolicę jego jak dni nieba.
31 A jeśli synowie jego opuszczą zakon mój i według praw moich postępować nie będą;
32 jeśli zgwałcą ustawy moje i nie będą strzec przykazań moich:
33 nawiedzę przestępstwa ich rózgą, a grzechy ich biczami;
34 lecz miłosierdzia mego nie oddalę od niego i nie zaszkodzę prawdzie mojej,
35 ani nie zgwałcę przymierza mojego, a tego, co wychodzi z ust moich, nie odmienię! -
36 Raz przysiągłem na świętość moją:
37 "Nie skłamię Dawidowi: Potomstwo jego będzie trwać na wieki,
38 a stolica jego jak słońce przed oczyma mymi i jak księżyc utwierdzony na wieki, a świadek na niebie wierny."
39 A przecież odrzuciłeś i wzgardziłeś, odtrąciłeś pomazańca twego.
40 Obaliłeś przymierze sługi twego, znieważyłeś na ziemi poświęcenie jego.
41 Rozwaliłeś wszystkie płoty jego, uczyniłeś twierdzę jego przestrachem.
42 Szarpali go wszyscy idący drogą, stał się pośmiewiskiem u sąsiadów swoich.
43 Wywyższyłeś prawicę uciskających go, uweseliłeś wszystkich nieprzyjaciół jego.
44 Odjąłeś pomoc mieczowi jego i nie ratowałeś go na wojnie.
45 Oddaliłeś go od blasku jego, a stolicę jego uderzyłeś o ziemię.
46 Skróciłeś dni czasu jego, oblałeś go wstydem. -
47 Dokądże, Panie, odwracasz się do końca, pałać będzie gniew twój jak ogień?
48 Wspomnij, jaka jest bytność moja; bo czy na próżno stworzyłeś wszystkich synów człowieczych?
49 Któryż jest człowiek, który żyć będzie, a nie ujrzy śmierci, wyrwie
50 duszę swą z ręki otchłani?
50 Gdzież są Panie, dawne zmiłowania twoje, jak przysiągłeś Dawidowi w prawdzie twojej?
51 Wspomnij, Panie, na zelżywość sług twoich (którą noszę w zanadrzu moim) od wielu narodów,
52 którą urągali nieprzyjaciele twoi, Panie, którą urągali odmianie pomazańca twego.
53 Błogosławiony Pan na wieki! Stań się! stań się!

KSIĘGA IV,
(Ps 89-105)
PS 89 (90). MODLITWA CZŁOWIEKA PRZEMIJAJĄCEGO DO WIECZNEGO BOGA. Krótkie jest życie człowieka, szczególnie w porównaniu z wiecznością Boga (1-6). Przyczyną tego jest gniew Boży, wywołany grzechami ludzi (7-10); oby ludzie chcieli się nad tym zastanowić (11-12)! Za dni niewoli niech nas Bóg teraz uweseli i błogosławi naszym dziełem (13-17)!
89
1 Modlitwa Mojżesza, człowieka Bożego. Panie, stałeś się nam ucieczką z pokolenia na pokolenie.
2 Pierwej niźli stanęły góry, albo ziemia i świat był stworzony, od wieku do wieku ty jesteś Boże!
3 Nie obracaj w poniżenie człowieka, i rzekłeś: "Nawracajcie się synowie człowieczy!"
4 Albowiem tysiąc lat przed oczyma twymi - to jak dzień wczorajszy, który przeminął, i straż nocna; jak to,
5 co nic nie warte, ich lata będą.
6 Rano niech przeminie jak trawa, rano niech kwitnie i przeminie, wieczorem niech upadnie, stwardnieje i uschnie! -
7 Bo ustaliśmy od gniewu twojego, i jesteśmy strwożeni przed zapalczywością twoją.
8 Położyłeś nieprawości nasze przed oczyma swymi, wiek nasz przed jasnością oblicza twego.
9 Albowiem wszystkie dni nasze ustały, i ustaliśmy od gniewu twego. Lata nasze jak pajęczyna będą poczytane.
10 Dni życia naszego jest siedemdziesiąt lat, a jeśli u mocnych, osiemdziesiąt lat, a co nadto więcej, to trud i boleść; albowiem łaskawość nadeszła i będziemy karani.
11 Któż zna moc gniewu twego i kto z bojaźni przed tobą srogość twą zmierzyć potrafi?
12 Prawicę twoją daj tedy poznać i wyćwiczonych sercem w mądrości! -
13 Zwróć się, o Panie! Dokądże? I daj się ubłagać sługom twoim!
14 Rano byliśmy napełnieni miłosierdziem twoim i radowaliśmy się, i weseliliśmy się po wszystkie dni nasze.
15 Weseliliśmy się za dni, w któreś nas poniżył, za lata, w których widzieliśmy zło.
16 Wejrzyj na sługi swoje i na dzieła swoje, i prowadź synów ich!
17 A niech będzie jasność Pana, Boga naszego, nad nami, i dziełami rąk naszych kieruj nad nami, i dziełem rąk naszych kieruj!

PS 90 (91). BÓG JEST OBROŃCĄ UFAJĄCYCH MU. Kto ufa Bogu, ma w nim pewną obronę przed wszystkimi niebezpieczeństwami (1-3); jest wolny od wszelkiej bojaźni; choć bezbożni wokoło giną, on jeden się ostaje (4-8). Ponieważ Boga uczynił ucieczką swoją, On go powierzył opiece aniołów, którzy go ustrzegą od nieszczęścia (9-13). Sam Bóg obiecuje ocalenie tym, co w nim nadzieję pokładają (14-16).
90
1 Pieśń pochwalna Dawida. Kto mieszka we wspomożeniu Najwyższego, pod osłoną Boga niebieskiego będzie przebywać.
2 Rzecze Panu: "Obrońcą moim i ucieczką moją ty jesteś. Bogiem moim, w nim będę miał nadzieję.
3 Albowiem on mię wyrwał z sidła łowiących i od przykrego słowa." -
4 Ramionami swymi okryje cię i pod skrzydłami jego nadzieję mieć będziesz.
5 Tarczą osłoni cię prawda jego; nie ulękniesz się strachu nocnego,
6 strzały lecącej we dnie, nieszczęścia chodzącego w ciemności, najazdu i czarta południowego.
7 Padnie u boku twego tysiąc, a dziesięć tysięcy po prawicy twojej, a do ciebie się nie zbliży.
8 Zaiste oczyma twymi patrzeć będziesz i ujrzysz odpłatę grzeszników. -
9 Albowiem ty, Panie, jesteś nadzieją moją; uczyniłeś Najwyższego ucieczką twoją.
10 Nie przystąpi do ciebie zło i bicz nie zbliży się do przybytku twego.
11 Albowiem aniołom twoim rozkazał o tobie, aby cię strzegli na wszystkich drogach twoich.
12 Na ręku będą cię nosić, byś snadź nie obraził kamień nogi twojej.
13 Po żmii i po bazyliszku chodzić będziesz, i podepczesz lwa i smoka. -
14 "Ponieważ we mnie miał nadzieję, wybawię go; obronię go, bo poznał imię moje.
15 Będzie wołał do mnie, a ja go wysłucham; z nim jestem w ucisku, wybawię go i uwielbię go.
16 Długością dni napełnię go i okażę mu zbawienie moje."

PS 91 (92). POCHWAŁA SPRAWIEDLIWYCH RZĄDÓW BOGA. Miło jest wychwalać dobroć i wierność Boga (1-5). Niezgłębione są dzieła i plany Boże, tylko nierozumny ich nie zauważy (5-7); polegają zaś na tym, że Bóg daje powodzenie grzesznikom tylko do chwili, gdy nadejdzie pora ich zguby (8-10); mnie zaś daje Bóg szczęście i zwycięstwo (11-12). Sprawiedliwy bowiem pomyślnie rozwija się za łaską Bożą, będąc żywym dowodem sprawiedliwości Bożej (13-16).
91
1 Psalm pienia, na dzień sobotni.
2 Dobrze jest wysławiać Pana i śpiewać imieniu twemu, Najwyższy,
3 aby było opowiadane rano miłosierdzie twoje i prawda twoja przez noc na instrumencie o dziesięciu strunach,
4 na harfie, ze śpiewaniem na cytrze. Bo mię uweseliłeś,
5 Panie, czynami twoimi, i będę się radował dziełami rąk twoich. -
6 O, jak wspaniałe są, Panie, dzieła twoje! O, nazbyt głębokie są myśli twoje!
7 Mąż bezrozumny nie pozna, a głupi nie zrozumie tego. -
8 Gdy grzesznicy wyrosną jak trawa i ukażą się wszyscy, którzy nieprawość czynią, to aby zginęli na wieki wieków:
9 a ty jesteś Najwyższy na wieki, Panie!
10 Bo oto nieprzyjaciele twoi, Panie, bo oto nieprzyjaciele twoi zginą, i będą rozproszeni wszyscy, którzy czynią nieprawość.
11 A mój róg będzie wywyższony jak jednorożców i starość moja obfitować będzie w miłosierdzie.
12 I wzgardziło oko moje nieprzyjaciółmi moimi, a o powstających na mnie złych ludach słyszeć będzie ucho moje. -
13 Sprawiedliwy jak palma rozkwitnie, rozmnoży się jak cedr na Libanie.
14 Zasadzeni w domu Pańskim, zakwitną w dziedzińcach domu Boga naszego.
15 Rozmnożą się jeszcze w kwitnącej starości i wytrzymali będą,
16 by opowiadać, iż prawy Pan, Bóg nasz, a nieprawości w nim nie masz.

PS 92 (93). PAN KRÓLEM ŚWIATA WSPANIAŁYM, NIEZWYCIĘŻONYM. Bóg jest królem od początku (1-2). Wprawdzie nawałności się podnoszą, lecz Bóg jest nad nie wyższy (3-4), a obietnice jego wierne i dom jego nienaruszalny (5).
92
1 Pieśń pochwalna Dawida. Przed sobotą, kiedy ziemia jest ufundowana. Pan jest królem, oblókł się w ozdobę, oblókł się Pan w moc i przepasał się; albowiem umocnił okrąg świata, który się nie poruszy.
2 Zgotowana stolica twoja od owego czasu; ty jesteś od wieku! -
3 Podniosły rzeki, Panie, podniosły rzeki głos swój; podniosły rzeki fale swoje od szumu wód wielkich.
4 Dziwne są nawałności morskie, dziwny na wysokościach Pan! -
5 Świadectwa twoje są bardzo godne wiary; domowi twemu, Panie, przystoi świętość na długie dni.

PS 93 (94). PAN BRONI LUD WIERNY PRZED KRZYWDĄ. Boga pomsty wzywa psalmista, by zwrócił się przeciw pysznym (1-4), którzy lud pobożny uciskają, mówiąc, że Bóg tego nie widzi (5-7). Psalmista odpowiada, że niemożliwe jest, by Stwórca nie znał na wylot człowieka (8-11), a pobożnym ukazuje, jakie szczęście znajdują w nauce Boskiej (12-13) i że Bóg odnowi jeszcze porządek moralny (14-15), Bóg jest jedynym obrońcą, który wyrywa ze śmierci i pociesza (16-19). Bóg nie może sprzyjać ludziom przewrotnym, dlatego w nim znajdziemy obronę, a bezbożni: giną przez swą własną złość (20-23).
93
1 Psalm Dawidowy. Na czwarty dzień sabatu. Bóg pomsty, Pan, Bóg pomsty otwarcie poczynał.
2 Podnieś się, który sądzisz ziemię, oddaj zapłatę pysznym!
3 Dokądże grzesznicy, Panie, dokąd grzesznicy będą się chlubić?
4 Będą świegotać i mówić nieprawość, będą mówić wszyscy, którzy popełniają niesprawiedliwość? -
5 Lud twój, Panie, poniżyli, i dziedzictwo twoje utrapili.
6 Wdowę i przychodnia zabili, i sieroty pomordowali.
7 I mówili: "Nic ujrzy Pan, i Bóg Jakuba nie będzie wiedział." -
8 Zrozumiejcież, najgłupsi z ludzi, i bezrozumni nabierzcie raz rozumu!
9 Czyż ten, który utworzył ucho, nie słyszy? albo który uformował oko, nie ujrzy?
10 Który łaje narody, czy nie będzie karał? on, który uczy człowieka mądrości?
11 Pan zna myśli człowieka, że są marne. -
12 Błogosławiony człowiek, którego ty, Panie, wyćwiczysz i nauczysz go zakonu swego,
13 aby mu ulżyć od złych dni, aż wykopią dół grzesznikowi. -
14 Bo nie odrzuci Pan ludu swego i dziedzictwa swego nie opuści, aż się sprawiedliwość do sądu wróci,
15 i będą przy niej wszyscy, którzy są prawego serca. -
16 Któż mi powstanie przeciw złym ludziom, albo kto przy mnie stanie przeciw czyniącym nieprawość?
17 Gdyby był Pan mnie nie wspomógł, o mało nie zamieszkałaby dusza moja w otchłani!
18 Jeśli mówiłem: "Zachwiała się noga moja," miłosierdzie twoje, Panie, wspomagało mię.
19 Według mnóstwa boleści moich w sercu moim, pociechy twoje uweseliły duszę moją. -
20 Czy stolica nieprawości trzyma z tobą, który tworzysz trud przez przykazanie?
21 Zasadzać się będą na duszę sprawiedliwego, i krew niewinną potępią.
22 A Pan stał mi się ucieczką, i Bóg mój obroną nadziei mojej.
23 I odda im nieprawość ich, i w złości ich wytraci ich Pan, Bóg nasz!

PS 94 (95). WEZWANIE DO CHWALENIA BOGA I DO POSŁUSZEŃSTWA. Śpiewajmy Bogu i chwalmy go (I-2), albowiem on jesz Bogiem wielkim, Panem i Stwórcą świata (3-5). Oddajmy mu hołd jako lud jego wiemy, związany z nim przymierzem (6-7)! Nie naśladujmy w- zatwardziałości ojców naszych, którzy za karę zostali wykluczeni od wejścia do Ziemi Obiecanej (8-11).
94
1 Pieśń pochwalna Dawida. Pójdźcie, śpiewajmy z radością Panu, śpiewajmy Bogu, zbawicielowi naszemu,
2 uprzedzajmy oblicze jego z wychwalaniem i psalmy śpiewajmy mu!
3 Albowiem Bogiem wielkim Pan i królem wielkim ponad wszystkie bogi.
4 Bo w ręce jego wszystkie krańce ziemi i gór wysokości jego są;
5 bo jego jest morze, i on je uczynił, i lądy utworzyły ręce jego. -
6 Pójdźcie, pokłońmy się i upadnijmy, i płaczmy przed Panem, który nas stworzył!
7 Albowiem on jest Panem, Bogiem naszym, a my ludem pastwiska jego i owcami ręki jego. -
8 Dziś, jeśli głos jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych,
9 jak w rozdrażnieniu, jak w dzień kuszenia na puszczy, kędy mię kusili ojcowie wasi, doświadczyli mię, a widzieli uczynki moje!
10 Czterdzieści lat gniewałem się na ten naród, i rzekłem: "Zawsze ci błądzą sercem."
11 A oni nie poznali dróg moich, jak zaprzysiągłem w gniewie moim, że nie wnijdą do pokoju mego.

PS 95 (46). NIECH BOGA PRAWDZIWEGO CHWALĄ IZRAELICI, POGANIE, STWORZENIE CAŁE! Niech Izrael głosi między wszystkimi narodami chwałę Pana (1-3), który jest jedynym Bogiem i Stwórcą (4-6)! Niech Go uznają narody i składają Mu hołd w jego świątyni(7-10)! Niech cała natura uwielbia swego Stwórcę, który przychodzi na sąd (11-t 3)!
95
1 Pieśń Dawidowa. Kiedy budowano dom po powrocie z niewoli. Śpiewajcie Panu pieśń nową, śpiewajcie Panu, wszystka ziemio!
2 Śpiewajcie Panu i błogosławcie imię jego, opowiadajcie dzień po dniu zbawienie jego!
3 Opowiadajcie między narodami chwałę jego, między wszystkimi ludami dziwy jego!
4 Bo wielki jest Pan i chwalebny bardzo, straszliwy jest ponad wszystkie bogi.
5 Albowiem wszyscy bogowie pogańscy - to czarci, ale Pan niebiosa uczynił.
6 Chwała i piękność przed obliczem jego, świętość i majestat w świątyni jego. -
7 Przynoście Panu, rodziny narodów, przynoście Panu cześć i chwałę,
8 przynoście Panu chwałę imienia jego! Bierzcie ofiary i wchodźcie do przedsionków jego, kłaniajcie się Panu w świętych przedsionkach jego!
9 Niech zadrży przed obliczem jego wszystka ziemia!
10 Powiadajcie między narodami, iż Pan jest królem! Albowiem umocnił okrąg ziemi, który się nie poruszy, będzie sądził ludy w sprawiedliwości. -
11 Niech się weselą niebiosa i niech się raduje ziemia, niech się poruszy morze i pełność jego!
12 Rozradują się pola i wszystko, co jest na nich. Wtedy rozradują się wszystkie drzewa leśne, przed Panem, że przyszedł;
13 bo przyszedł sądzić ziemię. Będzie sądził świat w sprawiedliwości, a narody według prawdy swojej.

PS 96 (97). SĄD BOGA NAD POGANAMI I ICH BOGAMI. Bóg w majestacie przychodzi na sąd (1-6). Zawstydzenie bożków i ich czcicieli, a radość Izraela (7-9). Niech Izrael będzie oddany Bogu i wystrzega się zła, a będzie się cieszył szczęściem, zapewnionym dla sprawiedliwych u Pana (10-12).
96
1 Dawidowy. Kiedy ziemia jego była przywrócona. Pan króluje, niech się raduje ziemia, niech się weselą wyspy mnogie!
2 Obłok i mgła wokoło niego, sprawiedliwość i sąd utwierdzeniem stolicy jego.
3 Ogień przed nim pójdzie i spali wokoło nieprzyjaciół jego.
4 Oświeciły błyskawice jego okrąg ziemi; ujrzała i zadrżała ziemia.
5 Góry jak wosk rozpłynęły się przed obliczem Pańskim, przed obliczem Pana wszystka ziemia.
6 Oznajmiły niebiosa sprawiedliwość jego i oglądali wszyscy ludzie chwałę jego.
7 Niech będą zawstydzeni wszyscy kłaniający się rzeźbie i którzy się chlubią bałwanami swoimi! Kłaniajcie się mu, wszyscy aniołowie jego!
8 Usłyszał i uweselił się Syjon; i rozradowały się córki judzkie dla sądów twoich,
9 Panie, albowiem tyś Pan najwyższy nad wszystką ziemią, bardzo wywyższony jesteś ponad wszystkie bogi. -
10 Którzy miłujecie Pana, miejcie w nienawiści zło, strzeże Pan dusz świętych swoich, wyrwie je z ręki grzesznika.
11 Światłość wzeszła sprawiedliwemu, a wesele ludziom prawego serca.
12 Weselcie się sprawiedliwi w Panu i wysławiajcie świętą pamięć jego!

PS 97 (98). PIEŚŃ CHWAŁY DLA ZBAWCY IZRAELA, KRÓLA I SĘDZIEGO ŚWIATA. Śpiewajcie Bogu hymn za ocalenie Izraela (1-3)! Niech cała ziemia powita go jako Króla (4-6)! Niech natura cieszy się z nadejścia Sędziego świata (7-9).
97
1 Psalm Dawidowy. Śpiewajcie Panu pieśń nową, bo uczynił dziwy; wspomogła go prawica jego i ramię święte jego!
2 Objawił Pan zbawienie swoje, przed oczyma pogan ukazał sprawiedliwość swoją.
3 Wspomniał na miłosierdzie swoje i na prawdę swą domowi Izraela. Oglądały wszystkie krańce ziemi zbawienie Boga naszego. -
4 Wykrzykujcie Panu, wszystka ziemio! Śpiewajcie i weselcie się i grajcie!
5 Grajcie Panu na cytrze, na cytrze i głosem psalmu,
6 na puzonach i na kornetach głośnych! Wykrzykujcie przed obliczem króla Pana! -
7 Niech się poruszy morze i pełność jego, okrąg ziemi, i mieszkający na nim.
8 Rzeki będą klaskać rękami, góry społem będą się weselić przed obliczem Pana, bo przyszedł sądzić ziemię.
9 Będzie sądził świat w sprawiedliwości i narody w prawości.

PS 98 (99). KRÓLOWI CAŁEJ ZIEMI I ŚWIĘTEMU CZEŚĆ! Narody pogańskie wraz z Izraelem niech wysławiają Świętego, który objął panowanie nad całą ziemią (1-3), broni porządku sprawiedliwości w Izraelu (4-5) i był dlań zawsze łaskawy, choć karał za winy (6-9).
98
1 Psalm Dawidowy. Pan jest królem - niech się gniewają narody; który siedzi na cherubinach - niech się trzęsie ziemia!
2 Pan wielki na Syjonie i wywyższony nad wszystkie narody.
3 Niech wysławiają imię twoje wielkie, albowiem straszne i święte jest; -
4 a majestat królewski sąd miłuje. Ty przygotowałeś drogi proste, ty uczyniłeś sąd i sprawiedliwość w Jakubie.
5 Wywyższajcie Pana, Boga naszego, i kłaniajcie się przed podnóżkiem nóg jego, bo święty jest! -
6 Mojżesz i Aaron między kapłanami jego, a Samuel między tymi, którzy wzywają imienia jego; wzywali Pana, a on ich wysłuchiwał,
7 w słupie obłoku mawiał do nich. Strzegli świadectw jego i przykazania,
8 które im dał. Panie, Boże nasz, tyś ich wysłuchiwał; Boże, ty im byłeś miłościw, lecz mściłeś się za wszystkie złe uczynki ich.
9 Wywyższajcie Pana, Boga naszego, i kłaniajcie się przed górą świętą jego, albowiem święty jest Pan, Bóg nasz!

PS 99 (100). HYMN DZIĘKCZYNNY BOGU IZRAELOWEMU. Niech wszystkie narody przyjdą służyć Bogu jedynemu, który nas wybrał za swój lud (2-3)! Wychodźcie na dziedzińce jego z radosną pieśnią, bo dobry jest Pan (4-5)!
99
1 Psalm na wysławianie.
2 Wykrzykujcie Bogu, wszystka ziemio! Służcie Panu z weselem!
3 Wchodźcie przed oblicze jego z radością! Wiedzcie, iż Pan jest Bogiem, on nas uczynił, a nie my sami siebie; myśmy lud jego i owce pastwiska jego. -
4 Wchodźcie w bramy jego z wychwalaniem, do przedsieni jego z pieśniami: wysławiajcie go, chwalcie imię jego,
5 bo słodki jest Pan, na wieki miłosierdzie jego, i od pokolenia w pokolenie prawda jego!

PS 100 (101). WZÓR KRÓLA BOGOBOJNEGO. We własnym swym życiu postępuje nieskalanie (1-4). W otoczeniu swym i w mieście nie znosi pychy, oszczerstwa i kłamstwa, lecz szuka towarzystwa ludzi uczciwych (5-8).
100
1 Psalm Dawidowy. Miłosierdzie i sąd będę śpiewał tobie, Panie, będę śpiewał i roztropnym chcę być na drodze niepokalanej, kiedy przyjdziesz do mnie.
2 Chodziłem w niewinności serca mego pośród domu mego.
3 Nie kładłem przed oczy swe niesprawiedliwej rzeczy, czyniących przewrotność miałem w nienawiści.
4 Nie przylgnęło do mnie serce przewrotne, odstępującego ode mnie człowieka złego nie znałem. -
5 Kto uwłacza potajemnie bliźniemu swemu, tego prześladowałem; z człowiekiem pysznego oka i nienasyconego serca, z tym nie jadałem.
6 Oczy moje zwrócone są ku wiernym na ziemi, aby siadali ze mną; chodzący drogą niepokalaną, ten mi służył.
7 Nie będzie mieszkał wpośród domu mego, kto postępuje pysznie; kto mówi nieprawości, nic miał szczęścia w oczach moich.
8 Co rano traciłem wszystkich grzeszników w ziemi, aby wykorzenić z miasta Pańskiego wszystkich czyniących nieprawość.

PS 101 (102). MODLITWA POBOŻNEGO WYGNAŃCA O ODBUDOWANIE SYJONU. Psalmista prosi o rychłe wysłuchanie (2-3), ponieważ siły jego są wyczerpane, jest osamotniony, wyszydzany, a wszystko z powodu gniewu Bożego (4-12). Pociesza się wiecznością Boga, w której widzi rękojmię, że Bóg odbuduje Syjon, tak dziś umiłowany przez Izraela (13-15). Narody będą Go za to chwaliły (16-18), a Izrael przez pokolenia cale będzie Mu dzięki składał, gdy narody zbiorą się w Jerozolimie jak w stolicy (19-23). Niech Bóg, który jest wieczny, nie zabiera stąd psalmisty przed czasem, a ludowi niech pozwoli zamieszkać w jego ziemi (24-29).
101
1 Modlitwa ubogiego, kiedy jest w ucisku, a wylewa przed Panem prośbę swoją.
2 Panie, wysłuchaj modlitwę moją, a wołanie moje niech do ciebie przyjdzie!
3 Nie odwracaj oblicza twego ode mnie! Któregokolwiek dnia jestem uciśniony, nakłoń ku mnie ucha twego; któregokolwiek dnia wzywać cię będę, prędko wysłuchaj mię! -
4 Albowiem jak dym ustały dni moje, a kości moje jak chrust wyschły.
5 Zwiędłem jak siano i wyschło serce moje, ponieważ zapomniałem pożywać chleba mego.
6 Od głosu wzdychania mojego przyschły kości moje do ciała mego.
7 Stałem się podobnym pelikanowi na puszczy, i stałem się jak sowa w pustkowiach.
8 Nie spałem, i stałem się jak wróbel sam jeden na dachu.
9 Przez cały dzieli urągali mi nieprzyjaciele moi, a ci, którzy mię chwalili, przeciwko mnie przysięgali.
10 Bo popiół jako chleb jadałem, a napój mój mieszałem z płaczem dla gniewu i oburzenia twego,
11 albowiem podniósłszy powaliłeś mię.
12 Dni moje przeszły jak cień, a ja uschłem jak siano. -
13 Ale ty, Panie, trwasz na wieki, a pamięć o tobie od pokolenia w pokolenie.
14 Ty powstaniesz i zmiłujesz się nad Syjonem, bo czas zmiłować się nad nim, bo przyszedł czas!
15 Albowiem upodobali sobie słudzy twoi kamienie jego i użalą się nad ziemią jego. -
16 I będą się bały narody imienia twego, Panie, i wszyscy królowie ziemi chwały twojej.
17 Albowiem Pan pobudował Syjon, i ukaże się w chwale swojej.
18 Wejrzał na modlitwę poniżonych i nie wzgardził ich prośbą. -
19 Niech to zapiszą dla pokolenia przyszłego, a lud, który zostanie stworzony, będzie chwalił Pana,
20 albowiem wejrzał z świętej wysokości swojej, Pan z nieba na ziemię spojrzał,
21 aby wysłuchać wzdychania więźniów, aby rozwiązać synów pomordowanych;
22 aby sławiono imię Pańskie na Syjonie i chwałę jego w Jeruzalem,
23 gdy się narody zbiorą w jedno i królowie, aby służyli Panu. -
24 Powiedział mu w drodze mocy swojej: Krótkość dni moich objaw mi!
25 Nie zabieraj mnie w połowie dni moich! Lata twoje od wieku do wieku.
26 Ty, Panie, na początku ziemię założyłeś i dziełem rąk twoich są niebiosa.
27 One poginą, ale ty zostajesz; i wszystkie jak szata zwiotczeją,
28 i jak odzienie odmienisz je i odmienią się; ale ty ten sam jesteś i lata twoje nie ustaną.
29 Synowie sług twoich mieszkać będą, a potomstwo ich szczęśliwie trwać będzie na wieki.

PS 102 (103). HYMN NA CZEŚĆ DOBROCI BOŻEJ. Psalmista wzywa swą duszę do chwalenia Boga za dobrodziejstwa przebaczenia, ocalenia, ubogacenia dobrami, sobie wyświadczone (1-5), i za dobrodziejstwa dla całego Izraela: według zapowiedzi (6) był Bóg dla nich łaskawy, litościwy, cierpliwy (7-10); jego przebaczenie i litość nie mają granic (11-13); zna On bowiem ułomność ludzką (14-16), a jego miłosierdzie i sprawiedliwość są wieczne (17-18). Boga który z nieba panuje nad całym światem, (19) niech wysławiają duchy niebieskie i wszystkie stworzenia (20-22).
102
1 Dawidowy. Błogosław, duszo moja Panu, i wszystko, co we mnie jest, imieniu świętemu jego!
2 Błogosław, duszo moja, Panu, i nie zapominaj wszystkich dobrodziejstw jego!
3 On miłościwie odpuszcza wszystkie nieprawości twoje, uzdrawia wszystkie choroby twoje;
4 On odkupuje żywot twój od zatracenia, wieńczy cię miłosierdziem i litościami;
5 on wypełnia dobrami pragnienie twoje, odnowi się jak u orła młodość twoja. -
6 Pan czyni miłosierdzie i sprawiedliwość wszystkim krzywdę cierpiącym.
7 Oznajmił drogi swe Mojżeszowi i wolę swoją synom izraelskim.
8 Litościwy i miłościwy Pan, długo czekający i wielce miłosierny!
9 Nie na wieki gniewać się będzie, ani wiecznie grozić będzie.
10 Nie według grzechów naszych uczynił nam, ani według nieprawości naszych oddał nam. -
11 Albowiem jak wywyższone jest niebo nad ziemią, tak możnym uczynił miłosierdzie swoje względem bojących się go.
12 Jak odległy jest wschód od zachodu, tak oddalił od nas nieprawości nasze.
13 Jak lituje się ojciec nad synami swymi, zlitował się Pan nad tymi,
14 którzy się go boją, - bo on zna utworzenie nasze; wspomniał, że prochem jesteśmy.
15 Człowiek, jak trawa dni jego, jak kwiat polny, tak przekwitnie.
16 Albowiem wionie nań wiatr, i nie ostoi się, i więcej się nie pozna miejsca jego. -
17 Ale miłosierdzie Pańskie od wieku do wieku nad tymi, którzy się go boją, i sprawiedliwość jego nad synami synów względem tych,
18 którzy chowają przymierze jego, aby je wypełniać. -
19 Pan na niebie postawił stolicę swoją, a królestwo jego nad wszystkimi panować będzie.
20 Błogosławcie Panu, wszyscy aniołowie jego, możni w sile, którzy pełnicie słowo jego, skoro usłyszycie głos mowy jego!
21 Błogosławcie Panu wszystkie wojska jego, słudzy jego, którzy czynicie wolę jego!
22 Błogosławcie Panu wszystkie dzieła jego, na wszelkim miejscu panowania jego! Błogosław duszo moja, Panu!

PS 103 (104). HYMN NA CZEŚĆ BOGA-STWÓRCY. Wielki i majestatyczny jest Bóg, który stworzył światło i firmament (1-4); On stworzył ziemię i oddzielił ją od morza (5-9), a w źródłach i rzekach dostarczył zwierzętom wody (10-12); On deszczem użyźnia ziemię i każe rosnąć roślinom na pokarm dla zwierząt i ludzi (13-15); On zasadził drzewa, które udzielają mieszkania ptakom, a góry zapełnił zwierzętami (16-18); On przez księżyc i słońce kieruje czasem i porządkiem życia (19-23); On na lądzie i morzu stworzył rozliczne zwierzęta (24-26), których wyżywienie i samo nawet istnienie leży całkowicie w rękach Bożych (27-30). Niech ze wszystkich swych stworzeń i z mojej pieśni ma Bóg chwałę i radość, a grzesznicy niech znikną z ziemi (31-35)!
103
1 Dawidowy. Błogosław, duszo moja, Panu! Panie, Boże mój, bardzoś się możnym okazał! Oblokłeś się w chwałę i ozdobę,
2 przyodziałeś się światłością jakby szatą. Ty rozciągasz niebo jak skórę,
3 pokrywasz wodami wierzch jego, czynisz obłoki wozem twoim, przechadzasz się na skrzydłach wiatrów.
4 Czynisz z aniołów twoich wichry, a ze sług twoich ogień palący. -
5 Ty osadziłeś ziemię na podstawie jej, nie zachwieje się na wieki wieków.
6 Głębina jest jej odzieniem jak szata, ponad górami stały wody.
7 Na groźbę twoją uciekną, ulękną się głosu gromu twego.
8 Podnoszą się góry i zniżają doliny na miejsce, któreś im założył.
9 Założyłeś kres, którego nie przestąpią, i nie wrócą się pokryć ziemi. -
10 Ty wypuszczasz źródła po dolinach, pomiędzy górami popłyną wody.
11 Będą pić wszystkie zwierzęta polne, osły dzikie czekać będą w pragnieniu swoim.
12 Nad nimi mieszkać będą ptaki powietrzne, spośród skał wydawać będą głosy.
13 Ty skrapiasz góry z wysokości swoich, z owocu dzieł twoich nasyci się ziemia.
14 Ty sprawiasz, że trawa rośnie dla bydła, a zioła na posługę ludzi, abyś wywodził chleb z ziemi,
15 a wino rozweselało serce człowieka; aby rozjaśniało oblicze od oliwy, a chleb serce człowiecze wzmocnił. -
16 Nasycają się drzewa polne i cedry Libanu, które zasadził.
17 Tam wróble będą się gnieździć, gniazdo czapli panuje nad nimi.
18 Góry wysokie dla jeleni, opoki schronieniem dla jeżów. -
19 Uczynił księżyc na znak czasów, słońce poznało swój zachód.
20 Przywiodłeś ciemność i nastała noc, w niej krążyć będą wszystkie zwierzęta leśne;
21 młode lwy ryczą, by porywać i żądać od Boga pokarmu dla siebie.
22 Wzeszło słońce i one się zgromadziły, i położą się w jamach swoich.
23 Wynijdzie człowiek na robotę swoją i na prace swoje aż do wieczora. -
24 Jakże wielkie są dzieła twoje, Panie! Wszystko w mądrości uczyniłeś, napełniona jest ziemia posiadłością twoją.
25 Oto morze wielkie i szeroko rozlane, tam płazy, których nie masz liczby, zwierzęta małe i wielkie.
26 Tam okręty płynąć będą; smok ten, któregoś stworzył, by naigrawać się z niego. -
27 Wszystko na ciebie czeka, abyś im dał pokarm czasu swego.
28 Gdy ty im dasz, będą zbierać; gdy otworzysz rękę twoją, wszystko się dobrem napełnia.
29 Ale gdy ty odwrócisz oblicze, zatrwożą się; jeśli zabierzesz ich ducha, ustaną i w proch swój się obrócą.
30 Jeśli wypuścisz ducha twego, będą stworzone i odnowisz oblicze ziemi. -
31 Niechaj chwała Pańska będzie na wieki, dziełami swoimi będzie się weselił Pan,
32 który patrzy na ziemię i czyni, że drży, który dotyka gór, i dymią.
33 Będę śpiewał Panu za żywota mego, będę grał Bogu memu, póki mnie staje.
34 Niech mu będzie miła wymowa moja, a ja się będę rozkoszował w Panu!
35 Niechaj znikną grzesznicy z ziemi, i źli ludzie tak, iżby ich nie było! Błogosław duszo moja, Panu!

PS 104 (105). WIERNOŚĆ BOGA W DOCHOWANIU PRZYMIERZA. Niech Izraelici, przypominając sobie dawne dzieje, wysławiają Boga (I-6, który wypełnił obietnice dane patriarchom (7-11). On bowiem opiekował się nimi w ich wędrówkach (12-15), w czasie głodu posłał przed nimi Józefa do Egiptu (16-19) i oddał mu władzę nad krajem (20-22); potomków Jakuba rozmnożył w Egipcie, a gdy ich Egipcjanie ucisnęli, posłał im Mojżesza i Aarona ze znakami (23-27); plagami, zesłanymi na kraj (28-36), zmusił Egipcjan do uwolnienia Izraelitów (37-38); ich zaś cudownie wiódł przez pustynię (39-41) i zgodnie z daną obietnicą wprowadził do ziemi Chanaan (42-45).
104
1 Alleluja! Wysławiajcie Pana i wzywajcie imienia jego, opowiadajcie między narodami czyny jego!
2 Śpiewajcie mu i grajcie mu, oznajmiajcie wszystkie dziwy jego!
3 Chlubcie się imieniem świętym jego, niech się weseli serce szukających Pana!
4 Szukajcie Pana i bądźcie umocnieni, szukajcie oblicza jego zawsze!
5 Pamiętajcie na dziwy jego, które uczynił, na cuda jego i sądy ust jego,
6 potomstwo Abrahama, słudzy jego, synowie Jakuba, wybrani jego! -
7 On to, Pan, jest Bogiem naszym, po wszystkiej ziemi są sądy jego.
8 Pamiętał wiecznie na przymierze swoje - słowo, które przekazał na tysiąc pokoleń - które zawarł z Abrahamem,
9 i na przysięgę swą z Izaakiem;
10 i podał je Jakubowi za prawo i Izraelowi za przymierze wieczne, mówiąc:
11 "Tobie dam ziemię Chanaan, sznur dziedzictwa waszego." -
12 Gdy byli w małej liczbie, bardzo nieliczni i jako przybysze w niej, i przechodzili od narodu do narodu,
13 i z królestwa do innego ludu:
14 i nie dopuścił człowiekowi czynić im krzywdy i pokarał za nich królów:
15 "Nie tykajcie pomazańców moich i prorokom moim nie czyńcie nic złego!" -
16 I przywołał głód na ziemię, skruszył wszystką ostoję chleba.
17 Posłał przed nimi męża, za niewolnika sprzedany został Józef.
18 Ugięli w pęta nogi jego, żelazo przeszyło duszę jego,
19 aż się spełniło słowo jego, mowa Pańska zapaliła go. -
20 Posłał król i rozwiązał go, władca ludu, i wypuścił go.
21 Ustanowił go panem domu swego i książęciem wszystkiej dzierżawy swojej,
22 aby oświecał książąt jego jak jego samego, a starców jego uczył mądrości. -
23 I wszedł Izrael do Egiptu, i Jakub był przybyszem w ziemi Chama.
24 I rozmnożył lud swój bardzo, i uczynił go mocniejszym od nieprzyjaciół jego.
25 Odmienił serce ich, aby nienawidzili ludu jego i działali podstępnie przeciw sługom jego.
26 Posłał Mojżesza, sługę swego, Aarona, którego obrał.
27 Spełnił wśród nich czyny znaków swoich i cudów' w ziemi Chama. -
28 Spuścił ciemności i zaćmił, i nie uprzykrzył słów swoich.
29 Obrócił wody ich w krew, a ryby ich wygubił.
30 Zrodziła ziemia ich żaby w pokojach królów ich.
31 Rozkazał i przyszła psia mucha i komary we wszystkich granicach ich.
32 Grad zesłał im jako deszcz, i ogień palący na ich ziemię.
33 I potłukł winnice ich i figi ich, i pokruszył drzewa w ich granicach.
34 Rzekł, i przyszła szarańcza, i chrząszcz, którego nie było liczby,
35 i zjadł wszystką trawę w ich ziemi, i zjadł wszystek owoc ziemi ich.
36 I pobił wszelkie pierworodne w ich ziemi, pierwociny wszelkiej ich pracy. -
37 I wyprowadził ich ze srebrem i złotem, a w pokoleniach ich nie było chorego.
38 Radował się Egipt z wyjścia ich, bo był przyszedł na nich strach przed nimi. -
39 Rozciągnął obłok dla zakrycia ich, a ogień, aby im świecił w nocy.
40 Żądali, i przyleciała przepiórka, i chlebem niebieskim nasycił ich.
41 Rozszczepił opokę, i wypłynęły wody, popłynęły rzeki na suszy. -
42 Albowiem pomniał na słowo święte swoje, które mówił do Abrahama, sługi swego.
43 I wywiódł lud swój z weselem, i wybranych swoich z radością.
44 I dał im krainy narodów, i pracę ludów posiedli,
45 aby strzegli usprawiedliwień jego i o zakon jego dbali.

PS 105 (106). NIEWDZIĘCZNOŚĆ IZRAELA, WIERNOŚĆ I MIŁOSIERDZIE BOGA. Pochwała dobroci i potęgi Boga; obyśmy i my, którzy zgrzeszyliśmy z ojcami naszymi, doznali jego łaski (1-6)! Niewdzięczność Izraelitów i łaskawość Boga nad morzem Czerwonym (7-12); na pustyni, gdzie pożądali mięsa (13-15). Bunt Datana i Abirona (16-18). Cielec złoty pod górą Horeb (19-23). Bunt po powrocie szpiegów (24-27). Udział w bałwochwalstwie Moabitów (28-31). Szemranie u Wód Przeciwieństwa (32-33). W ziemi Chanaan, nieposłuszni, nie wytępiają mieszkańców i zarażają się ich bałwochwalstwem (34-39). Bóg ich skarał uciskiem nieprzyjaciół lecz litościwy i wierny przymierzu, przychodził im z pomocą (40-46). Prośba, by Izraelitów rozproszonych Bóg przywrócił do ich ziemi (47).
105
1 Alleluja! Wysławiajcie Pana, bo dobry, bo na wieki miłosierdzie jego!
2 Któż wypowie możne dzieła Pańskie, wygłosi wszystką chwałę jego?
3 Błogosławieni, którzy strzegą prawa i czynią sprawiedliwość na każdy czas!
4 Wspomnij na nas, Panie, w łaskawości dla ludu twego, nawiedź nas przez zbawienie twoje,
5 abyśmy oglądali dobra wybranych twoich i weselili się weselem ludu twego, abyś był wychwalany z dziedzictwem twoim.
6 Zgrzeszyliśmy z ojcami naszymi, niesprawiedliwie postępowaliśmy, nieprawość popełniali.
7 Ojcowie nasi w Egipcie nie rozumieli dziwów twoich, nie pamiętali na wielkość miłosierdzia twego i rozdrażnili cię, gdy wstępowali ku morzu, Morzu Czerwonemu.
8 I wybawił ich dla imienia swego, aby okazać moc swoją.
9 I zgromił Morze Czerwone i wyschło, i przeprowadził ich przez głębinę jak przez pustynię.
10 I wybawił ich z ręki tych, którzy ich nienawidzili, i wykupił ich z ręki nieprzyjaciół.
11 I okryła woda tych, którzy ich trapili, ani jeden z nich nie pozostał.
12 I uwierzyli słowom jego, i śpiewali chwałę jego. -
13 Prędko zapomnieli uczynków jego, a nie czekali na zrządzenia jego.
14 I ulegli pożądliwości na pustkowiu, i kusili Boga na miejscu bezwodnym.
15 I spełnił im prośbę ich, i spuścił nasycenie na dusze ich. -
16 I rozdrażnili Mojżesza w obozie, Aarona, świętego Pańskiego.
17 Otworzyła się ziemia i pożarła Datana, i okryła zgraję Abirona.
18 I zapalił się ogień w ich gromadzie, płomień popalił grzeszników.
19 I uczynili cielca przy Horebie, i kłaniali się bałwanowi.
20 I zamienili chwałę swą na obraz cielca żrącego trawę.
21 Zapomnieli Boga, który ich wybawił; który uczynił wielkie rzeczy w Egipcie, dziwy w ziemi Chama,
22 straszne rzeczy na Czerwonym Morzu.
23 I rzekł, że ich wytraci, gdyby był Mojżesz, wybrany jego, nie zastawił się w wyłomie przed oczyma jego, aby odwrócić gniew jego, żeby ich me wytracał.
24 I za nic sobie me mieli ziemi pożądania godnej,
25 nie wierzyli słowu Jego, i szemrali w namiotach swoich, nie słuchali głosu Pańskiego.
26 I podniósł rękę swoją na nich,
27 aby ich powalić na puszczy i że- by rzucić potomstwo ich między narody i rozproszyć ich po ziemiach. -
28 I poświęcili się Beel-Fegorowi, i jedli ofiary umarłych.
29 I pobudzili go do gniewu występkami swymi, i zebrała się nad nimi zaguba.
30 I stanął Finees i ubłagał, i ustała porażka. I poczytano mu ku sprawiedliwości od pokolenia do pokolenia aż na wieki. -
32 I pobudzili Go do gniewu u Wód Przeciwieństwa, i utrapiony był Mojżesz dla nich,
33 bo rozdrażnili ducha jego, i mówił niebacznie ustami swymi.
34 Nie wygładzili pogan, o których im był Pan powiedział.
35 I pomieszali się z poganami, i nauczyli się uczynków ich,
36 i służyli bałwanom ich, i stało się im na upadek.
37 I ofiarowali synów swoich i córki swoje czartom.
38 I wylewali krew niewinną, krew synów swoich i córek swoich, które ofiarowali bałwanom chananejskim. I splugawiona była ziemia krwią,
39 i zeszpecona ich uczynkami, i cudzołożyli występkami swymi. -
40 I rozgniewał się Pan zapalczywością przeciw ludowi swemu, i obrzydził sobie dziedzictwo swoje.
41 I wydał ich w ręce narodów, i panowali nad nimi, którzy ich mieli w nienawiści.
42 I utrapili ich nieprzyjaciele ich, i byli poniżeni pod ich rękami.
43 Często ich wybawiał, ale oni do gniewu go przywodzili pomysłami swymi, i poniżeni byli dla nieprawości swoich.
44 I widział, kiedy byli uciśnieni, i wysłuchał ich modlitwę.
45 I wspomniał na przymierze swoje, i żal mu było według wielkości miłosierdzia jego.
46 I dał im znaleźć miłosierdzie przed oczyma wszystkich, którzy ich byli pojmali. -
47 Wybawże nas, Panie, Boże nasz, i zgromadź nas spośród narodów, abyśmy wysławiali imię twoje święte i chlubili się chwałą twoją!
48 Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, od wieku do wieku. I niech rzecze wszystek lud: "Stań się! Stań się!"

KSIĘGA V
(Ps 106-150)
PS 106 (107). HYMN WDZIĘCZNOŚCI WYBAWIONYCH Z NIEWOLI. Niech Izraelici, wybawieni z mocy nieprzyjacielskiej, dzięki składają Panu (1-3)! Byli oni jak: podróżni zabłąkani na pustyni (4-9), więźniowie w ciemnej kaźni (10-16), chorzy z powodu swych grzechów (17-22), żeglarze na wzburzonym morzu (23-32); w niebezpieczeństwie wołali do Pana, a on ich uratował, niechże mu więc dziękują! - Bóg bowiem zmienia kraj urodzajny w pustynię dla grzechów mieszkańców, a pustkowie na ziemię żyzną dla biednych i nędznych (33-38); jeżeli są uciśnieni, On ich broni ku zawstydzeniu ciemięzców, a radości sprawiedliwych (39-42). Wezwanie do zastanowienia się nad tymi dowodami miłosierdzia Pańskiego (43).
106
1 Alleluja! "Wysławiajcie Pana, bo dobry jest, bo na wieki miłosierdzie jego!"
2 Niech tak mówią, którzy są przez Pana odkupieni, których wykupił z ręki nieprzyjaciela,
3 i zgromadził ich z krajów ze wschodu słońca i z zachodu, z północy i od morza.
4 Błądzili po puszczy na miejscu bezwodnym i nieˇ znajdowali drogi do miasta, gdzieby można zamieszkać,
5 łaknący i pragnący, dusza ich w nich ustawała.
6 I wołali do Pana, gdy byli uciśnieni, i wyrwał ich z ich utrapień,
7 i naprowadził ich na drogę prostą, aby doszli do miasta, w którym by mieszkali.
8 Niechże wysławiają Pana zmiłowania jego i cuda jego dla synów ludzkich,
9 bo nasycił duszę głodną, i duszę łaknącą dobrami napełnił!
10 Siedzieli w ciemnościach i w cieniu śmierci, związani w niedostatku i w żelazie;
11 bo się sprzeciwiali słowom Bożym i wyrokami Najwyższego wzgardzili.
12 I poniżone było utrapieniem serce ich, upadli, a nie było, kto by ich ratował.
13 I wołali do Pana, gdy w ucisku byli, i wybawił ich z ich utrapień,
14 i wywiódł ich z ciemności i z cienia śmierci, i okowy ich połamał.
15 Niechże wysławiają Pana zmiłowania jego i cuda jego dla synów ludzkich,
16 przeto że skruszył drzwi miedziane, i połamał zapory żelazne.
17 Wybawił ich z drogi ich nieprawości, bo dla niesprawiedliwości swoich byli poniżeni.
18 Wszelkim pokarmem brzydziła się dusza ich i przybliżyli się aż do bram śmierci.
19 I wołali do Pana, gdy byli uciśnieni, i wybawił ich z ich utrapień.
20 Zesłał słowo swoje i uzdrowił ich, i wyrwał ich od zagłady.
21 Niechże wysławiają Pana zmiłowania jego i cuda jego dla synów ludzkich!
22 A niechaj składają ofiarę chwały i niech opowiadają uczynki jego z weselem!
23 Którzy się puszczają okrętami na morze kupiectwo uprawiając na wodach wielkich,
24 ci widzieli dzieła Pańskie i dziwy jego na głębinie.
25 Rzekł, i powstał wiatr burzliwy, i podniosły się nawałności jego.
26 Podnoszą się aż do nieba i zstępują aż do przepaści, dusza ich schła w złej przygodzie.
27 Chwiali się i zataczali jak pijani, i wszystka mądrość ich sczezła.
28 I wołali do Pana, gdy byli uciśnieni, i wywiódł ich z ich utrapień,
29 i obrócił burzę jego w ciszę, i uspokoiły się nawałności jego.
30 I uradowali się, że ucichły i przyprowadził ich do portu pożądanego.
31 Niech wysławiają Pana zmiłowania jego i cuda jego dla synów ludzkich!
32 I niech go wywyższają w zgromadzeniu ludzi i w gronie starców niech go chwalą.
33 Obrócił rzeki w pustynię i potoki wód w suszę,
34 ziemię urodzajną w słone pola dla złości tych, którzy w niej mieszkają.
35 Obrócił pustynię w jeziora wodne, a ziemię bezwodną w strumienie wód,
36 i osadził tam łaknących, i założył miasto na mieszkanie;
37 i posiali pola, i zasadzili winnice, i zebrali plon z urodzaju.
38 I błogosławił im, i bardzo się rozmnożyli, i bydła ich nie umniejszył. -
39 I stali się nieliczni, i dręczeni byli od utrapienia złego i boleści.
40 Wylana była wzgarda na książąt, i dopuścił, że błądzili na bezdrożnym miejscu, a nie na drodze.
41 I wspomógł ubogiego w niedostatku, i uczynił jak owce rodziny.
42 Ujrzą sprawiedliwi i weselić się będą, a wszelka nieprawość zatka usta swoje.
43 Któż mądry, a strzec będzie tego, i wyrozumie miłosierdzie Pańskie?

PS 107 (108). Z BOGIEM POKAŻMY MOC! Psalmista pełen zapału chwali Boga (2-5). Prosi o pomoc (6-7), powołując się na obietnicę Bożą, że zapanuje nad Palestyną i sąsiednimi narodami (8-10). Choć Bóg go na chwilę opuścił, z niezachwianą ufnością liczy na jego pomoc w wyprawie (11-14).
107
1 Pienie Psalmu Dawida.
2 Gotowe serce moje, Boże, gotowe serce moje, będę śpiewał i grał w chwale mojej.
3 Powstań, chwało moja, powstań, harfo i cytro, wstanę na świtaniu!
4 Będę cię wysławiał między ludem, Panie, i będę ci śpiewał między narodami;
5 albowiem wielkie jest nad niebiosa miłosierdzie twoje i aż pod obłoki prawda twoja. -
6 Podnieś się nad niebiosa, Boże, a po wszystkiej ziemi chwała twoja,
7 aby byli wybawieni umiłowani twoi! Wybaw prawicą swoją i wysłuchaj mię! -
8 Bóg mówił w świątyni swojej: Rozweselę się i podzielę Sychem, a dolinę Namiotów rozmierzę.
9 Mój jest Galaad i mój Manasses, a Efraim obroną głowy mojej.
10 Juda królem moim, Moab garncem nadziei mojej. Nad Idumeą wyciągnę but mój, mnie cudzoziemcy stali się przyjaciółmi. -
11 Któż mię doprowadzi do miasta obronnego? Kto mię doprowadzi aż do Idumei?
12 Czyż nie ty, Boże, któryś nas odrzucił i me wynijdziesz, Boże, z wojskami naszymi?
13 Daj nam ratunek w utrapieniu, bo omylne wybawienie człowiecze!
14 Z Bogiem pokażemy moc, i on wniwecz obróci nieprzyjaciół naszych.

PS 108 (109). PRZEKLEŃSTWO NIECH WRÓCI NA ZDRAJCĘ ZŁORZECZĄCE-GO! Przewrotność i niewdzięczność wrogów (1-5). Niech zdrajcę dotknie słuszna kara Boża we własnej jego osobie (6-8) i w jego dzieciach (9-15)! Ponieważ był bez miłosierdzia i umiłował przekleństwo, ono przylgnie do niego (16-20). Psalmistę strapionego i udręczonego (21-25) niech Bóg wybawi ku zawstydzeniu jego prześladowców (26-29) I Dziękczynienie (30-31).
108
1 Na koniec. Psalm Dawidowy.
2 Boże, na chwałę moją nie milcz, bo usta grzesznika i zdrajcy przeciwko mnie się otworzyły.
3 Mówili przeciwko mnie językiem zdradliwym i otoczyli mnie mowami nienawistnymi, i zwalczali mię bez przyczyny.
4 Zamiast miłować mię uwłaczali mi, a ja się modliłem.
5 I oddawali mi złem za dobre,
6 i nienawiścią za miłość moją. - Postawże nad nim grzesznika, a diabeł niech stoi po prawicy jego!
7 Gdy go sądzą, niech wyjdzie potępiony, a modlitwa jego niech się w grzech obróci!
8 Dni jego niech będą krótkie, a urząd jego niech weźmie inny! -
9 Synowie jego niech się staną sierotami, a żona jego wdową!
10 Niech się tułają dzieci jego błędne i niech żebrzą, i niech będą wyrzucone z mieszkania swego!
11 Niech przetrząśnie lichwiarz wszystką majętność jego i niech rozchwycą obcy pracę jego!
12 Niechaj nie ma pomocnika i niech nie będzie, kto by się zlitował nad sierotami jego!
13 Dzieci jego niech poginą, w jednym pokoleniu niech wygaśnie imię jego!
14 Niech przyjdzie na pamięć przed oczyma Pańskimi nieprawość ojców jego i grzech matki jego niech nie będzie zgładzony;
15 niechaj będą przed Panem zawsze i niech wyginie z ziemi pamiątka ich, -
16 przeto że nie pamiętał czynić miłosierdzia
17 i prześladował człowieka niedostatniego i żebraka i skruszonego w sercu, aby go umorzyć!
18 Umiłował przekleństwo i przyjdzie nań; nie chciał błogosławieństwa, i będzie oddalone od niego. I oblókł się w przekleństwo jak w szatę, i weszło jak woda we wnętrzności jego, a jak oliwa w kości jego.
19 Niechże mu będzie jak odzienie, którym się okrywa i jak pas, którym się zawsze opasuje!
20 Takie jest u Pana dzieło tych, którzy mi uwłaczają i którzy źle mówią przeciw duszy mojej.
21 A ty, Panie, Panie, uczyń ze mną dla imienia twego, albowiem słodkie jest miłosierdzie twoje!
22 Wyzwól mię, bom ja jest biedny i ubogi, i serce me we mnie jest utrapione.
23 Przeminąłem jak cień, kiedy schodzi, i jestem strząśnięty jako szarańcza.
24 Kolana moje omdlały od postu i ciało moje odmieniło się od oleju.
25 Stałem się dla nich pośmiewiskiem, patrzyli na mnie i kiwali głowami swymi. -
26 Wspomóżże mię, Panie, Boże mój, zbaw mię według miłosierdzia swego!
27 A niech poznają, że to ręka twoja, i żeś ty, Panie, uczynił to!
28 Oni będą złorzeczyć, a ty racz błogosławić! Ci, którzy powstają przeciwko mnie, niech będą zawstydzeni, a sługa twój będzie się weselił!
29 Niechaj ci, którzy mi uwłaczają, obleczeni będą sromotą i niech się przyodzieją jak płaszczem zelżywością swoją! -
30 Będę sławił Pana bardzo usty mymi i wpośród wielu chwalić go będę,
31 iż stanął po prawej stronie ubogiego, aby wybawić od prześladowców duszę moją!

PS 109 (110). MESJASZ, KRÓL I KAPŁAN. Będzie z woli Bożej królem, rozciągającym swe panowanie na wszystkie narody (1-3). Będzie kapłanem na wieki na wzór Melchizedecha (4). Odniesie zwycięstwu nad wszystkimi wrogami (5-7).
109
1 Psalm Dawidowy. Rzekł Pan Panu memu: "Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjaciół twoich podnóżkiem nóg twoich!"
2 Berło mocy, twojej wypuści Pan z Syjonu; panuj wpośród nieprzyjaciół twoich!
3 Przy tobie panowanie w dzień mocy twej w blaskach świętości. "Z żywota przed jutrzenką zrodziłem cię!" -
4 Przysiągł Pan i nic będzie żałował: "Ty jesteś kapłanem na wieki według porządku Melchizedecha!" -
5 Pan po prawicy twojej, poraził w dzieli gniewu swego królów.
6 Będzie sądził narody, dopełni zagłady, potłucze głowy wielu na ziemi.
7 Ze strumienia na drodze pić będzie, dlatego wywyższy głowę.

PS 110 (111). WIELKIE: SĄ DZIEŁA BOŻE! Będę wychwalał Bogu w zgromadzeniu wiernych (1), bo wielkie są dzieła jego, i pamięć cudów swoich pozostawił (2-3), prowadząc Izraelitów przez puszczę i zdobywając dla nich ziemię Chanaan (4-7); dał im prócz tego prawo i przymierze wieczne (8-9). Takiego Boga czcijmy i chwalmy (10).
110
1 Alleluja! Będę cię wysławiał, Panie wszystkim sercem moim, w radzie sprawiedliwych i w zgromadzeniu.
2 Wielkie są dzieła Irańskie, doświadczone według wszystkiego upodobania jego.
3 Chwalebne i wspaniałe jest dzieło jego, a sprawiedliwość jego trwa na wieki wieków. -
4 Uczynił pamiątkę dziwów swoich miłosierny i litościwy Pan:
5 dał pokarm tym, którzy się go boją. Pamiętać będzie wiecznie na przymierze swoje,
6 moc uczynków swoich oznajmi ludowi swemu,
7 aby im i dać dziedzictwo narodów; dzieła rąk jego są prawdą i sądem. -
8 Pewne są wszystkie przykazania jego, utwierdzone na wieki wieczne, uczynione w prawdzie i w prawości.
9 Zesłał odkupienie ludowi swemu, ustanowił na wieki przymierze swoje. Święte i straszne jest imię jego,
10 początkiem mądrości jest bojaźń Pańska; zrozumienie dobre mają; wszyscy, którzy tak czynią. Chwała jego trwa na wieki wieków.

PS 111 (112). SZCZĘŚLIWY JEST CZŁOWIEK BOJĄCY SIĘ BOGA! Szczęśliwy jest człowiek bogobojny (1): Bóg go obdarzy licznym potomstwem, bogactwem, wszelkim powodzeniem (2-4). Za swe uczynki miłosierdzia będzie się cieszył stałością, pokojem, triumfem nad wrogami (5-9). Człowiek zaś grzeszny będzie schnął z zazdrości (10).
111
1 Alleluja! Na powrót Aggeusza i Zachariasza. Błogosławiony mąż, który się boi Pana, w przykazaniach jego będzie rozmiłowany wielce!
2 Możne na ziemi będzie potomstwo jego, ród prawych będzie błogosławiony.
3 Sława i bogactwo w domu jego, a sprawiedliwość jego trwa na wieki wieków.
4 Wzeszła w ciemnościach światłość prawym: Miłościwy, Miłosierny i Sprawiedliwy. -
5 Miły jest człowiek, który się lituje i pożycza; będzie miarkował mowy swe z rozsądkiem,
6 bo na wieki nie będzie poruszony.
7 W wiecznej pamięci będzie sprawiedliwy, nie będzie się bał pogłosek złych. Gotowe serce jego nadzieję mieć w Panu, umocnione jest serce jego;
8 nie poruszy się, aż wzgardzi nieprzyjaciółmi swymi.
9 Rozproszył, dał ubogim, sprawiedliwość lego trwa na wieki wieków, róg jego podniesie się w chwale. -
10 Grzesznik ujrzy i będzie się gniewał, będzie zgrzytał zębami swymi i będzie schnął, żądza niezbożnych zaginie.

PS 112 (113). HOŁD NAJWYŻSZEMU, ZNIŻAJĄCEMU SIĘ DO MALUCZKICH! Niech wszyscy i zawsze chwalą imię Pana (1-3), który sam będąc nieskończenie wywyższonym, łaskawie spogląda na maluczkich (4-6), owszem najniższych wysoko podnosi i najsmutniejszych pociesza (7-9).
112
1 Alleluja! Chwalcie, słudzy, Pana, chwalcie imię Pańskie!
2 Niech będzie imię Pańskie błogosławione odtąd i aż na wieki!
3 Od wschodu słońca aż do zachodu, chwalebne jest imię Pańskie. -
4 Wywyższony jest Pan nad wszystkie narody i nad niebiosa chwała jego.
5 Któż jest jak Pan, Bóg nasz, który mieszka na wysokości,
6 a na niskość spogląda na niebie i na ziemi?
7 Który podnosi z ziemi biednego i z gnoju wywyższa ubogiego,
8 aby go posadzić z książętami, z książętami ludu swego!
9 Który czyni, iż niepłodna mieszka w domu matka synów z weselem.

PS 113 (114-115). BÓG, KTÓRY WYPROWADZIŁ LUD Z EGIPTU, NIECH I OBECNIE MA GO W OPIECE! Przy wyjściu z Egiptu Bóg wybrał Izraela na swój lud święty (113A,1-2), a przez cuda objawił swą wielkość i potęgę (3-8). Niech i teraz wybawi Izraela dla chwały imienia swego w oczach pogan (113 B,1-2)! W przeciwieństwie do Pana, bałwany pogan są bezsilne; niech podobnymi się im staną ich czciciele (3-8)! My w Panu nadzieję naszą pokładamy (9-11); On nam pobłogosławi (12-16). Póki żyjemy; dzięki składajmy Bogu (17-18)!
113A
1 Alleluja! Gdy wychodził Izrael z Egiptu, dom Jakuba od ludu obcego,
2 stał się lud Judzki świętością jego, Izrael władztwem jego. -
3 Morze ujrzało i uciekło, Jordan zawrócił się wstecz.
4 Góry skakały jak barany, a pagórki jak jagnięta.
5 Cóż ci się stało, morze, żeś uciekło, i tobie Jordanie, żeś się wstecz zawrócił?
6 Góry, żeście skakały jak barany, a pagórki jak jagnięta?
7 Od oblicza Pańskiego zadrżała ziemia, od oblicza Boga Jakuba,
8 który obrócił opokę w jeziora wód, a skałę w źródła wodne.

Psalm 115 według Żydów.
113B
1 Nie nam, Panie, nie nam, ale imieniu twemu daj chwałę dla miłosierdzia twego i dla prawdy twojej,
2 aby snadź nie rzekły narody: "Gdzież jest Bóg ich?" -
3 Ale Bóg nasz jest w niebie, wszystko, cokolwiek chciał, uczynił.
4 Bałwany pogańskie to srebro i złoto, robota rąk człowieczych:
5 Usta mają, a nie mówią, oczy mają, a nie widzą.
6 Uszy mają, a nie słyszą, nos mają, a nie czują.
7 Ręce mają, a nie dotykają, nogi mają, a nie chodzą, ani zawołają gardłem swoim.
8 Niech im podobni będą, którzy je czynią, i wszyscy, którzy w nich ufają! -
9 Dom Izraela nadzieję miał w Panu, pomocnikiem ich i obrońcą ich jest.
10 Dom Aarona nadzieję miał w Panu, pomocnikiem ich i obrońcą ich jest.
11 Którzy się boją Pana, nadzieję mieli w Panu, pomocnikiem ich i obrońcą ich jest. -
12 Pan pamiętał o nas i błogosławił nam, błogosławił domowi Izraela, błogosławił domowi Aarona,
13 błogosławił wszystkim, którzy się boją Pana, małym i wielkim.
14 Niech przyda wam Pan, wam i synom waszym!
15 Błogosławieniście od Pana, który stworzył niebo i ziemię!
16 Niebo nad niebiosa dla Pana, a ziemię dał synom człowieczym. -
17 Nie umarli będą cię chwalić, Panie, ani ci wszyscy, którzy wstępują do otchłani,
18 ale my, którzyśmy żywi, błogosławimy Pana, od tego czasu aż na wieki!

PS 114-115 (116). DZIĘKCZYNIENIE ZA WYRWANIE ZE ŚMIERCI. Psalmista wyraża swą miłość ku Bogu, który go wysłuchał (1-2), wyrywając go z niebezpieczeństwa śmierci i przywracając mu pokój (3-9). W utrapieniu swym psalmista nie utracił wiary i ufności (10-11) ˇ obecnie chce Bogu wdzięczność okazać (12-14), chce za jego troskę, jaką otacza swych sług i której on sam na sobie doznał, złożyć mu publicznie ślubowaną ofiarę (15-19).
114
1 Alleluja! Rozmiłowałem się, gdyż wysłucha Pan głos modlitwy mojej.
2 Albowiem skłonił ucho swe ku mnie, i za dni moich będę go wzywał. -
3 Ogarnęły mię boleści śmiertelne i niebezpieczeństwa otchłani spotkały mnie.
4 Znalazłem ucisk i boleść, ale wzywałem imienia Pańskiego: "O Panie, wybaw duszę moją!"
5 Miłościwy Pan i sprawiedliwy, i Bóg nasz jest litościwy.
6 Pan strzeże maluczkich: uniżony byłem, a wybawił nóg.
7 Wróć się, duszo moja, do spokoju twego, albowiem
8 Pan dobrze ci uczynił; bo wyrwał duszę moją od śmierci, oczy moje od płaczu, nogi moje od upadku.
9 Będę się podobał Panu w krainie żyjących.
115
10 Alleluja! Wierzyłem, przetom mówił:
11 "A ja poniżony jestem bardzo!" Ja rzekłem w uniesieniu moim: "Każdy człowiek kłamca!" -
12 Cóż oddam Panu za wszystko, co mi dobrze uczynił?
13 Kielich zbawienia wezmę i imienia Pańskiego wzywać będę.
14 Śluby moje oddam Panu przed wszystkim ludem jego.
15 Droga przed oblicznością Pańską śmierć świętych jego.
16 O Panie, wszakżem ja sługa twój, jam sługa twój i syn służebnicy twojej. Potargałeś pęta moje;
17 tobie składam ofiarę chwały, i imienia Pańskiego wzywać będę.
18 Śluby moje Panu oddam przed oczyma wszystkiego ludu jego,
19 w przedsieniach domu Pańskiego, w pośrodku ciebie, o Jeruzalem!

PS 116 (117). CHWALCIE PANA WSZYSTKIE NARODY
116
1 Alleluja! Chwalcie Pana wszystkie narody, chwalcie go wszystkie ludy,
2 bo możne jest nad nami miłosierdzie jego, a prawda Pańska trwa na wieki!

PS 117 (118). PROCESJONALNA PIEŚŃ DZIĘKCZYNNA. Niech cały Izrael wysławia dobroć Bożą (1-4)! W niebezpieczeństwie lud nie szukał pomocy u ludzi, lecz u Boga, który go wysłuchał (5-9) i od nastających wrogów uwolnił (10-14). Dlatego teraz radosne dzięki mu składa (15-18). Uroczysta procesja, doszedłszy do bram świątyni, wysławia wielkość dobrodziejstwa Bożego; prawdziwie jest to dzień triumfu (19-24). Błogosławieństwo udzielone ludowi i dziękczynienie kończą procesję (25-29).
117
1 Alleluja! Wysławiajcie Pana, bo jest dobry, bo na wieki miłosierdzie jego!
2 Niech mówi Izrael, że dobry, że na wieki miłosierdzie jego!
3 Niech mówi dom Aarona, że na wieki miłosierdzie jego! -
4 Niech mówią, którzy, się boją Pana, że na wielu miłosierdzie jego!
5 Z ucisku wzywałem Pana, i wysłuchał mię stawiając mnie na miejscu przestronnym Pan.
6 Pan pomocnikiem moim, nie będę się bał tego, co może mi uczynić człowiek.
7 Pan pomocnikiem moim, a ja gardzić będę nieprzyjaciółmi mymi.
8 Lepiej jest zaufać Panu, niźli ufać człowiekowi.
9 Lepiej jest mieć nadzieję w Panu, niźli mieć nadzieję w książętach. -
10 Wszystkie narody otoczyły mię, a w imię Pańskie pomściłem się nad nimi.
11 Obstąpiwszy ogarnęły mię, a w imię Pańskie pomściłem się nad nimi.
12 Otoczyły mię jak pszczoły i rozpaliły się jak ogień w cierniu, a w imię Pańskie pomściłem się nad nimi.
13 Potrącony, zachwiałem się, by upaść, a Pan wspomógł mię.
14 Mocą moją i chwałą moją jest Pan, i stał mi się zbawieniem. -
15 Głos wesela i zbawienia w przybytkach sprawiedliwych.
16 Prawica Pańska uczyniła moc, prawica Pańska wywyższyła mię, prawica Pańska dokazała mocy!
17 Nie umrę, ale będę żył i będę opowiadał dzieła Pańskie.
18 Ciężko ukarał mię Pan, ale nie wydał mnie na śmierć. -
19 Otwórzcie mi bramy sprawiedliwości! Wszedłszy w nie, będę Pana wysławiał.
20 To brama Pańska, sprawiedliwi przez nią wchodzić będą.
21 Będę cię wysławiał, żeś mię wysłuchał i stałeś mi się zbawieniem.
22 Kamień, który odrzucili budujący, ten się stał kamieniem węgielnym.
23 Od Pana się to stało, i jest dziwne w oczach naszych.
24 Ten jest dzień, który uczynił Pan; radujmy się i weselmy weń! -
25 O Panie, zbaw mię!
26 O Panie, poszczęść! Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie! Błogosławiliśmy wam z domu Pańskiego.
27 Bogiem jest Pan, i zajaśniał nam. Obchodźcie dzień uroczysty wśród gęstej zieleni aż do rogu ołtarza!
28 Bogiem moim jesteś ty, i wysławiać cię będę; Bogiem moim jesteś ty, i wywyższać cię będę. Będę cię wielbił, gdyż mię wysłuchałeś i stałeś mi się zbawieniem.
29 Wysławiajcie Pana, bo dobry, bo na wieki miłosierdzie jego!

PS 118 (119). POCHWAŁA PRAWA BOŻEGO.
118
1 Alleluja!

Alef.
Szczęśliwi ci, którzy prawo Boże zachowują; obym do nich należał!
1 Błogosławieni niepokalani w drodze, którzy chodzą według zakonu Pańskiego!
2 Błogosławieni, którzy się dopytują o świadectwo jego, szukają go ze wszystkiego serca;
3 nie chodzili bowiem drogami jego, którzy nieprawość czynią.
4 Tyś rozkazał, aby przykazań twoich strzeżono bardzo.
5 Oby drogi moje zmierzały ku strzeżeniu ustaw twoich!
6 Wtedy się nie zawstydzę, gdy baczyć będę na wszystkie przykazania twoje.
7 Wysławiać cię będę w prostocie serca, przeto że się nauczyłem wyroków sprawiedliwości twojej.
8 Sprawiedliwości twoich będę strzegł, nie opuszczaj mnie do końca!

Bet.
zachowaniu prawa myślę, mówię, nim się rozkoszuję.
9 Przez co młody człowiek utrzyma prostą drogę swoją? Gdy zachowa mowy twoje!
10 Ze wszystkiego serca mego szukałem ciebie; nie odtrącaj mnie od przykazań twoich!
11 W sercu moim skryłem słowa twoje, abym nie grzeszył tobie.
12 Błogosławionyś jest, Panie; naucz mię ustaw twoich!
13 Wargami moimi opowiadałem wszystkie wyroki ust twoich.
14 Kochałem się w drodze świadectw twoich, jak we wszystkich bogactwach.
15 Będę się ćwiczył w przykazaniach twoich i przypatrzę się drogom twoim.
16 Będę rozmyślał o ustawach twoich, nie zapomnę mów twoich.

Gimel.
Naucz mię pełnić prawo twoje mimo prześladowania!
17 Uczyń dobrze słudze twemu, ożyw mię, a będę strzegł mów twoich!
18 Odsłoń oczy moje, a przypatrzę się dziwom zakonu twego!
19 Jestem ja gościem na ziemi, nie kryj przede mną przykazań twoich!
20 Pożądała dusza moja z upragnieniem ustaw twoich na każdy czas.
21 Zgromiłeś pysznych, przeklęci, którzy odstępują od przykazań twoich!
22 Oddal ode mnie pohańbienie i wzgardę, bom się wypytywał o świadectwa twoje!
23 Bo i książęta siedzieli i przeciwko mnie mówili, ale sługa twój ćwiczył się w ustawach twoich.
24 Bo i świadectwa twoje są rozmyślaniem moim, i ustawy twoje radą moją.

Dalet.
Przygnębionego, wzmocnij mię prawem Twoim!
25 Przylgnęła do ziemi dusza moja; ożyw mię według słowa twego!
26 Drogi moje opowiedziałem i wysłuchałeś mię; naucz mię ustaw twoich!
27 Naucz mię drogi sprawiedliwości twoich, a będę rozważał cuda twoje!
28 Drzemała dusza moja od tęsknicy; wzmocnij mię słowami twoimi!
29 Drogę nieprawości oddal ode mnie i przez zakon twój zmiłuj się nade mną!
30 Obrałem drogę prawdy, nie zapomniałem wyroków twoich.
31 Przylgnąłem do świadectw twoich, Panie, nie zawstydzaj mnie!
32 Biegłem drogą przykazań twoich, gdyś rozszerzył serce moje.

He.
Daj mi łaskę zachowania prawa!
33 Daj mi za prawo, Panie, drogę sprawiedliwości twoich, a będę jej szukał zawsze!
34 Daj mi zrozumienie, a będę badał zakon twój i będę go strzegł ze wszystkiego serca mego!
35 Prowadź mię ścieżką przykazań twoich, bom jej pragnął!
36 Nakłoń serce moje ku świadectwom twoim, a nie ku chciwości!
37 Odwróć oczy moje, aby nie patrzyły na próżność, ożyw mię na drodze twojej!
38 Potwierdź słudze twemu słowo twoje dla bojaźni przed tobą!
39 Odetnij pohańbienie moje, któregom się obawiał, albowiem słodkie są wyroki twoje!
40 Oto pożądałem przykazań twoich; ożyw mię w sprawiedliwości twojej!

Wau.
Daj mi przyznawać się do prawa bez bojaźni ludzkiej.
41 I niech przyjdzie na mnie, Panie, miłosierdzie twoje, zbawienie twoje według słowa twego,
42 a odpowiem słowo urągającym mi, bo miałem nadzieję w słowach twoich.
43 A nie odejmuj nigdy od ust moich słowa prawdy, gdyż bardzo ufałem wyrokom twoim!
44 I będę strzegł zakonu twego zawsze, na wieki i na wielki wieków.
45 I chodziłem drogą przestronną, gdyż pilnie szukałem przykazań twoich.
46 I mówiłem o świadectwach twoich przed oczyma królów, a nie wstydziłem się.
47 I rozmyślałem o przykazaniach twoich, które umiłowałem.
48 I wzniosłem ręce swe ku przykazaniom twoim, które umiłowałem, i ćwiczyłem się w ustawach twoich.

Zain.
Prawo jest mą pociechą i mocą.
49 Pomnij na słowo twoje słudze twemu, w którymeś mi nadzieję uczynił!
50 To mię pocieszyło w utrapieniu moim, bo słowo twoje ożywiło mię.
51 Bardzo niesprawiedliwie czynili pyszni, a nie odstąpiłem od zakonu twego!
52 Pamiętałem, Panie, na odwieczne sądy twoje i pocieszyłem się.
53 Omdlenie chwytało mię dla grzeszników opuszczających zakon twój.
54 Pieśniami były mi ustawy twoje na miejscu pielgrzymowania mego.
55 Pamiętałem w nocy na imię twoje, Panie, i strzegłem zakonu twego.
56 To zostało mi dane, bo pilnie szukałem ustaw twoich.

Chet.
Zajęciem moim jest badać i pełnić prawo Boże!
57 Cząstką moją jesteś, Panie, obiecałem strzec zakonu twego.
58 Błagałem oblicza twego ze wszystkiego serca mego: zmiłuj się nade mną według mowy twojej!
59 Rozmyślałem drogi moje i zwracałem nogi moje ku świadectwom twoim.
60 Jestem gotów, a nie strwożyłem się, abym strzegł przykazań twoich.
61 Powrozy grzeszników oplotły mię, a nie zapomniałem zakonu twego.
62 Wstawałem o północy, aby wysławiać sprawiedliwe wyroki twoje.
63 Towarzyszem jestem wszystkich, którzy się boją ciebie i strzegą przykazań twoich.
64 Miłosierdzia twego, Panie, pełna jest ziemia; naucz mię sprawiedliwości twoich!

Tet.
W szkole cierpienia nauczyłem się pełnić wolę Bożą.
65 Uczyniłeś łaskę słudze twemu, Panie, według słowa twojego.
66 Naucz mię dobroci i karności i umiejętności, bo zawierzyłem przykazaniom twoim!
67 Zanim zostałem uniżony, wykroczyłem,
68 dlatego strzegłem słowa twego. Dobry jesteś, i według dobroci twej naucz mię sprawiedliwości twojej!
69 Rozmnożyła się przeciw mnie nieprawość pysznych, a ja ze wszystkiego serca będę badał przykazania twoje.
70 Zsiadło się jak mleko serce ich, a ja rozmyślałem o zakonie twoim.
71 Dobrze dla mnie, żeś mię uniżył, abym się nauczył ustaw twoich.
72 Lepszy mi jest zakon ust twoich niźli tysiące złota i srebra.

Jod.
Pociesz mię Panie, według obietnicy Twojej ku radości bogobojnych!
73 Ręce twoje uczyniły mię i ulepiły mię; daj mi rozum, a nauczę się przykazań twoich!
74 Którzy się ciebie boją, ujrzą mię i uradują się, że mocno ufałem słowom twoim.
75 Poznałem, Panie, że sprawiedliwe są wyroki twoje i w prawdzie twojej uniżyłeś mię.
76 Niech nadejdzie miłosierdzie twoje ku pocieszeniu mnie według obietnicy twej danej słudze twemu!
77 Niech przyjdą na mnie litości twoje,. a będę żył; bo zakon twój jest rozmyślaniem moim!
78 Niech będą zawstydzeni pyszni, bo niesłusznie skrzywdzili mnie, a ja będę się ćwiczył w przykazaniach twoich.
79 Niech się zwrócą do mnie, którzy się boją ciebie i którzy znają świadectwa twoje!
80 Niech będzie serce moje niepokalane w ustawach twoich, abym się nie zawstydził!

Kaf.
Prześladowany, nie opuszczam prawa Twego; ratuj mię!
81 Omdlewała dusza moja, pragnąc zbawienia twego, i miałem nadzieję wielką w słowie twoim.
82 Ustały oczy moje czekając obietnicy twojej, i mówią: "Kiedyż mię pocieszysz?"
83 Bo stałem się jak łagiew skórzana na mrozie: nie zapomniałem ustaw twoich.
84 Ileż jest dni sługi twego? Kiedyż uczynisz sąd nad tymi, co mnie prześladują?
85 Opowiadali mi źli ludzie baśnie, ale nie według zakonu twego.
86 Wszystkie przykazania twoje są prawdą; prześladowali mię niesprawiedliwie, ratuj mię!
87 Bez mała zgładzili mię z ziemi, a ja nie opuszczałem przykazań twoich.
88 Według miłosierdzia twego ożyw mię, a będę strzegł świadectw ust twoich!

Lamed.
Prawa Twego, wiecznego i niezmiennego, nigdy nie zdradzę.
89 Na wieki, Panie, słowo twoje trwa na niebie.
90 Od pokolenia na pokolenie prawda twoja, utwierdziłeś ziemię i trwa.
91 Na rozkaz twój utrzymuje się dzień, albowiem tobie służy wszystko.
92 Gdyby zakon twój nie był rozmyślaniem moim, tedybym był zginął w uniżeniu swoim.
93 Na wieki me zapomnę ustaw twoich, bo zachowałeś mię przez nie przy życiu.
94 Twoim jestem, zbawże mię, bo szukałem ustaw twoich!
95 Na mnie czekali źli ludzie, aby mię zatracić, zrozumiałem świadectwa twoje.
96 Wszelkiej doskonałości widziałem koniec, bardzo szerokie przykazanie twoje.

Mem.
Prawo daje mądrość i rozkosz.
97 Jakżeż umiłowałem zakon twój, Panie! Cały dzień jest rozmyślaniem moim.
98 Od nieprzyjaciół moich mędrszym mię uczyniłeś przykazaniem twoim, bo wiecznie jest ze mną.
99 Od wszystkich nauczycieli moich rozumniejszy jestem, bo świadectwa twoje są rozmyślaniem moim.
100 Od starców rozumniejszy jestem, gdyż się dowiadywałem przykazań twoich.
101 Od wszelkiej złej drogi wstrzymywałem nogi moje, aby strzec słów twoich.
102 Nie odstępowałem od sądów twoich, boś ty mi zakon ustanowił.
103 Jak słodkie są podniebieniu memu słowa twoje, ponad miód ustom moim!
104 Przez przykazania twoje mądrym się stałem, przeto miałem w nienawiści wszelką drogę nieprawości.

Nun.
Prawo Twoje jest mi światłem, obroną, radością.
105 Pochodnią dla nóg moich jest słowo twoje i światłością dla ścieżek moich.
106 Przysiągłem i postanowiłem strzec sprawiedliwych wyroków twoich.
107 Jestem zewsząd uniżony, Panie! ożyw mię według słowa twego!
108 Dobrowolną ofiarę ust moich przyjmij wdzięcznie, Panie, i naucz mię wyroków twoich!
109 Dusza moja zawsze w rękach moich, i nie zapomniałem zakonu twego.
110 Zastawiali grzesznicy sidło na mnie, a nie zboczyłem od przykazań twoich.
111 Dostałem w dziedzictwie świadectwa twe na wieki, bo są radością serca mego.
112 Nakłoniłem serce swe, aby pełnić ustawy twoje na wieki dla odpłaty.

Samech.
Przestępcami są ci, co nie zachowują prawa; broń mnie od nich!
113 Przewrotnych miałem w nienawiści i kochałem się w zakonie twoim.
114 Pomocnikiem i obrońcą moim jesteś ty, a ja wielką nadzieję miałem słowie twoim.
115 Odstąpcie ode mnie złoczyńcy, a będę badał przykazania Boga mego!
116 Broń mię według słowa twego i niechaj żyję, a nie zawstydzaj mnie w oczekiwaniu moim!
117 Wspomóż mię, a będę zbawiony i będę rozmyślał o ustawach twoich zawsze!
118 Wzgardziłeś wszystkimi odstępującymi od sądów twoich, bo nieprawa jest myśl ich.
119 Poczytałem za przestępców wszystkich grzeszników ziemi, przeto umiłowałem świadectwa twoje.
120 Przebij bojaźnią twoją ciało moje, bo się uląkłem sądów twoich!

Ain.
Na przekór grzesznikom więcej jeszcze przywiązuje się do prawa.
121 Przestrzegałem prawa i sprawiedliwości; nie wydawaj mnie ciemiężcom moim!
122 Ujmij się za sługą twoim ku dobremu, niech nie uciskają mnie hardzi!
123 Oczy moje ustały, pragnąc zbawienia twego i wyroków sprawiedliwości twojej.
124 Uczyń ze sługą twoim według miłosierdzia twego i naucz mię sprawiedliwości twoich!
125 Jam sługa twój; daj mi zrozumienie, abym poznał świadectwa twoje!
126 Czas działać, o Panie, rozproszyli zakon twój!
127 Przeto umiłowałem przykazania twoje nad złoto i nad topaz.
128 Dlatego we- dług wszystkich przykazań twoich sprawowałem się, wszelką drogę nieprawą miałem w nienawiści.

Pe.
Usuń, Boże, wszystkie przeszkody, bym mógł zachować prawo tak, jak pragnę!
129 Przedziwne świadectwa twoje, przeto badała je dusza moja.
130 Wykład słów twoich oświeca i daje wyrozumienie maluczkim.
131 Otworzyłem usta moje i zaczerpnąłem powietrza, gdyż pragnąłem przykazań twoich.
132 Wejrzyj na mnie i zmiłuj się nade mną według sądu miłujących imię twoje!
133 Kroki moje prostuj według słowa twego i niech żadna niesprawiedliwość nie panuje nade mną!
134 Wybaw mię od ucisku ludzkiego, a będę strzegł przykazań twoich!
135 Oblicze twe rozświeć nad sługą twoim i naucz mię ustaw twoich.
136 Strumienie łez wypuściły oczy moje, gdyż nie strzegły zakonu twego.

Sade.
Prawo Boże znamionują sprawiedliwość, prawda, doskonałość.
137 Sprawiedliwy jesteś, Panie, i sąd twój jest prawy.
138 Zleciłeś jako sprawiedliwość świadectwa twoje i jako prawdę twoją bardzo.
139 Wysuszyła mię żarliwość moja, gdyż zapomnieli słów twoich nieprzyjaciele moi.
140 Wypróbowane w ogniu jest słowo twoje bardzo i sługa twój rozmiłował się w nim.
141 Młodzieniaszek ja jestem i wzgardzony, nie zapomniałem ustaw twoich.
142 Sprawiedliwość twoja - to sprawiedliwość na wieki, a zakon twój - prawda.
143 Ucisk i utrapienie ogarnęły mię, przykazania twoje są rozmyślaniem moim.
144 Sprawiedliwością są świadectwa twoje na wieki; daj mi rozum, a żyć będę!

Kof.
Gorliwie modlę się o pomoc do zachowania prawa.
145 Wołałem ze wszystkiego serca mego, wysłuchaj mię, Panie! będę się dowiadywał o ustawach twoich.
146 Wołałem do ciebie, wybaw mię, abym strzegł przykazań twoich!
147 Wstawałem bardzo rano i wołałem, gdyż bardzo zaufałem słowom twoim.
148 Przed świtem podnosiły się oczy moje do ciebie, abym rozmyślał słowa twoje.
149 Usłysz głos mój, Panie, według miłosierdzia twego i według sądu twego ożywiaj mię!
150 Przybliżyli się prześladowcy moi do nieprawości, a oddalili się od zakonu twego.
151 Blisko ty jesteś, Panie, a wszystkie drogi twoje - prawda.
152 Od początku poznałem świadectwa twoje, że na wieki utwierdziłeś je.

Resz,
Uwolnij mię, Boże, od prześladowców, bo wierny jestem prawu Twemu!
153 Obacz uniżenie moje i wybaw mię, bo nie zapomniałem prawa twego!
154 Rozsądź sprawę moją i odkup mię, dla słowa twego ożyw mię!
155 Daleko jest od grzeszników zbawienie, bo sprawiedliwości twoich nie szukali.
156 Litości twoje są mnogie, Panie; ożyw mię według wyroku twego!
157 Wielu jest tych, którzy mię prześladują i trapią mię; nie odstąpiłem od świadectw twoich.
158 Widziałem przestępców i drętwiałem, że nie strzegli wyroków twoich.
159 Obacz, że umiłowałem przykazania twoje, Panie; ożyw mię według miłosierdzia twego!
160 Treścią słów twoich jest prawda; na wieki wszystkie wyroki sprawiedliwości twojej.

Szin.
Wielki pokój i radość towarzyszą zachowaniu prawa Bożego.
161 Książęta prześladowali mię bez przyczyny, a słów twoich bało się serce moje.
162 Będę się weselił słowami twoimi, jak ten, co znalazł zdobyczy wiele.
163 Nienawidziłem nieprawości i brzydziłem się nią, a zakon twój umiłowałem.
164 Siedemkroć na dzień chwałę ci dawałem dla sprawiedliwych sądów twoich.
165 Pokój wielki mają ci, którzy zakon twój miłują, i nie ma dla nich zawady.
166 Oczekiwałem zbawienia twego, Panie, i przykazania twoje umiłowałem.
167 Strzegła dusza moja świadectw twoich i umiłowała je bardzo.
168 Chowałem przykazania twoje i świadectwa twoje, bo wszystkie drogi moje przed oczyma twymi.

Tau.
Wysłuchaj mnie, Boże, wyrwij z niebezpieczeństw, zachowaj w wierności dla prawa.
169 Niech dojdzie do ciebie, Panie, prośba moja, według słowa twego daj mi zrozumienie!
170 Niech modlitwa moja wnijdzie przed oblicze twoje, ratuj mię według mowy twojej!
171 Będą wydawać wargi moje chwałę, gdy mię nauczysz ustaw twoich.
172 Będzie opowiadał język mój słowo twoje, bo wszystkie przykazania twoje - to prawość.
173 Niech ręka twoja będzie ku zbawieniu memu, bo obrałem przykazania twoje!
174 Pragnąłem zbawienia twego, Panie, i zakon Twój jest rozmyślaniem moim.
175 Będzie żyć dusza moja i będzie cię chwalić, a sądy twe pomagać mi będą.
176 Zbłądziłem jak owca, która zginęła; szukaj sługi twego, bo nie zapomniałem przykazań twoich!

PS 119 (120). SKARGA NA NIEZGODLIWYCH I OSZCZERSTWA SZERZĄCYCH SĄSIADÓW. Bóg, który wysłuchiwał dawniej psalmistę (1), niech go uwolni od jego oszczerców i ukarze ich (2-4)! Psalmista skarży się, że musi mieszkać jak wśród barbarzyńskich ludów (5-7).
119
1 Pieśń stopni. Wołałem do Pana, gdym był utrapiony, i wysłuchał mię. -
2 Panie, wyzwól duszę moją od ust nieprawych i od języka zdradliwego!
3 Co ci może być dane albo co dodane za język zdradliwy?
4 Strzały mocarza ostre z węglem pustoszącym. -
5 Biada mi, że się pielgrzymowanie moje przedłużyło, mieszkałem z obywatelami Kedaru:
6 za długo przychodniem jest dusza moja.
7 Z tymi, którzy nienawidzą pokoju, byłem spokojny; gdy mówiłem z nimi, powstawali na mnie bez przyczyny.

PS 120 (121). "PAN STRÓŻEM TWOIM." Pomocy mojej oczekuję od Boga wszechmocnego (1-2), który czuwa nad swymi sługami i odwraca od nich zło (3-8).
120
1 Pieśń stopni. Podniosłem oczy moje na góry, skąd przyjdzie mi pomoc.
2 Pomoc moja od Pana, który stworzył niebo i ziemię. -
3 Niech nie dopuści, by zachwiała się noga twoja i niech nie drzemie ten, który cię strzeże!
4 Oto się nie zdrzemnie ani zaśnie, który strzeże Izraela.
5 Pan strzeże cię, Pan obroną twoją po prawej ręce twojej.
6 Nie upali cię słońce we dnie ani księżyc w nocy.
7 Pan strzeże cię od wszelkiego zła, Pan niechaj strzeże duszy twojej!
8 Pan niech strzeże wejścia twego i wyjścia twego, odtąd i aż na wieki.

PS 121 (122). RADOŚĆ I ŻYCZENIA NA WIDOK MIASTA ŚWIĘTEGO. Psalmista sobie przypomina, jak się uradował na wiadomość o mającej się odbyć pielgrzymce (1), i wrażenie, jakie na nim wywarło miasto pięknie zbudowane (2-3), pełne wspomnień dawnej świetności religijnej i politycznej (4-5). Wzywa do modlitwy i sam się modli o pomyślność dla Jerozolimy (6-9).
121
1 Pieśń stopni. Uweseliłem się z tego, co mi powiedziano: "Pójdziemy do domu Pańskiego"! -
2 Stały nogi nasze w dziedzińcach twoich, Jeruzalem!
3 Jeruzalem, które się buduje jak miasto w sobie zespolone! -
4 Bo tam wstępowały pokolenia Pańskie: ustawa dla Izraela, by sławić imię Pana.
5 Bo tam stały stolice sądowe, stolice dla domu Dawidowego. -
6 Proście o to, co jest ku pokojowi dla Jeruzalem, a dostatek niech będzie dla tych, którzy cię miłują!
7 Niechaj będzie pokój w warowni twojej i dostatek w basztach twoich!
8 Ze względu na braci moich i bliźnich moich wzywałem pokoju dla ciebie;
9 dla domu Pana, Boga naszego, szukałem dobra tobie.

PS 122 (123). UFNE SPOJRZENIE KU BOGU W PONIŻENIU.
122
1 Pieśń stopni. Ku tobie podniosłem oczy moje, który mieszkasz w niebie.
2 Oto jak oczy sług w rękach panów swoich, jak oczy służebnicy w rękach pani swej, tak oczy nasze ku Panu Bogu naszemu, aż się zmiłuje nad nami.
3 Zmiłuj się nad nami, Panie, zmiłuj się nad nami, bośmy bardzo napełnieni wzgardą;
4 bo jest bardzo napełniona dusza nasza pośmiewiskiem bogatych i wzgardą pysznych.

PS 123 (124). "GDYBY BÓG NIE BYŁ Z NAMI...!" Tylko z pomocą Bożą uszliśmy grożącego niebezpieczeństwa (1-5), dlatego błogosławmy Pana; w nim nadzieja nasza (6-8).
123
1 Pieśń stopni. Gdyby Pan nie był z nami - niech powie teraz Izrael - gdyby Pan nie był z nami,
2 gdy na nas ludzie powstali:
3 snadźby nas byli żywych pożarli, gdy płonął gniew ich przeciwko nam;
4 snadźby nas była woda zatopiła.
5 Strumień przeszła dusza nasza, snadźby była przeszła dusza nasza wodę nieprzebytą. -
6 Błogosławiony Pan, który nie wydał nas na łup zębom ich!
7 Dusza nasza jak wróbel wyrwana została z sidła łowiących; sidło się rozdarło, a myśmy wybawieni!
8 Wspomożenie nasze w imieniu Pana, który stworzył niebo i ziemię!

PS 124 (125). "PAN WOKOŁO LUDU SWEGO." Pan jest niezawodną obroną ludu swego i nie dozwoli go trapić nad miarę (1-3). Prośba, by szczęścił ludziom prawym, przestroga, dla schodzących na kręte drogi (4-5).
124
1 Pieśń stopni. Którzy ufają w Panu, są jak góra Syjon; nie poruszy się na wieki, kto mieszka w Jeruzalem!
2 Góry wokoło niego, a Pan wokoło ludu swego odtąd i aż na wieki.
3 Bo nie zostawi Pan berła grzeszników nad dziedzictwem sprawiedliwych, aby sprawiedliwi nie wyciągnęli ręki swej ku nieprawości. -
4 Czyń dobrze, Panie, dobrym i tym, którzy są prawego serca!
5 Ale tych, którzy zbaczają na kręte drogi, powiedzie Pan z działającymi nieprawość. Pokój nad Izraelem!

PS 125 (126). SIEJBA W PŁACZU, LECZ ŻNIWO W RADOŚCI. Wdzięczność Bogu za wielkie dobrodziejstwo powrotu z niewoli (1-3). Prośba, by Bóg dokończył swego dzieła (4); nadzieja, te trudy ponoszone sowicie się opłacą (5-6).
125
1 Pieśń stopni. Gdy Pan przywrócił pojmanych Syjonu, staliśmy się jak pocieszeni;
2 wtedy się napełniły weselem usta nasze, a język nasz radością; wtedy mówić będą między narodami: "Wielkie rzeczy uczynił Pan z nimi!"
3 Wielkie rzeczy uczynił Pan z nami, staliśmy się weseli. -
4 Przywróćże, Panie, pojmanie nasze jak strumień na południe!
5 Którzy sieją ze łzami, będą żąć z radością.
6 Idąc szli i płakali, rozsiewając nasienie swoje, ale wracając się przyjdą z weselem, niosąc snopy swoje.

PS 126 (127). OD BŁOGOSŁAWIEŃSTWA BOŻEGO WSZELKA POMYŚLNOŚĆ ZALEŻY. Bez Boga próżne są wszelkie wysiłki (1-2); w szczególności od niego zależy pomyślność rodziny, związana z ilością i dzielnością synów (3-5).
126
1 Pieśń stopni Salomona. Jeśli Pan nie zbuduje domu, próżno pracowali, którzy go budują; jeśli Pan nie będzie strzegł miasta, próżno czuwa ten, który go strzeże.
2 Próżno wam przede dniem wstawać; wstańcie, skoroście usiedli, którzy pożywacie chleba boleści! Gdy da umiłowanym swym spanie:
3 oto dziedzictwem Pańskim - synowie, zapłatą owoc żywota.
4 Jak strzały w ręku mocarza, tak synowie utrapionych.
5 Błogosławiony człowiek, który napełnił nimi pragnienie swoje! nie zawstydzi się, kiedy będzie mówił z nieprzyjaciółmi swymi w bramie.

PS 127 (128). SZCZĘŚCIE DOMOWE CZŁOWIEKA POBOŻNEGO. Szczęśliwy człowiek, który zachowuje prawo Boże: Bóg mu pobłogosławi w pracy i w życiu rodzinnym (1-3). Niech ci Bóg hojnie udzieli tych błogosławieństw dla dobra twojego i Izraela (4-6).
127
1 Pieśń stopni. Błogosławieni wszyscy, którzy się boją Pana, którzy chodzą drogami jego!
2 Bo pracę rąk twoich pożywać będziesz; szczęśliwy jesteś i dobrze ci będzie.
3 Żona twoja jak płodny krzew winny we wnętrzu domu twego, synowie twoi jak latorośle oliwne wokoło stołu twego. -
4 to tak ubłogosławiony będzie człowiek, który się boi Pana!
5 Niech ci błogosławi Pan z Syjonu, i oglądaj dobra Jeruzalem po wszystkie dni żywota twego,
6 i oglądaj synów; synów twoich, pokój nad Izraelem!

PS 128 (129). LOS WROGÓW SYJONU. Izrael był często przez wrogów swych gnębiony, lecz Bóg nigdy nie dozwolił zniszczyć go do szczętu (1-4). Niech i teraz wrogowie Syjonu zginą, zanim plany ich przyniosą owoce (5-8).
128
1 Pieśń stopni. Często uderzali, na mnie od młodości mojej - niech powie teraz
2 Izrael - często uderzali na mnie od młodości mojej, wszakże mnie nie przemogli.
3 Na grzbiecie moim kowali grzesznicy, przedłużali nieprawość swoją.
4 Pan sprawiedliwy uciął szyję grzeszników. -
5 Niech się zawstydzą i wstecz obrócą wszyscy, którzy nienawidzą Syjonu.
6 Niech będą jak trawa na dachu, która usycha, zanim ją wyrwą,
7 którą nie napełni żniwiarz ręki swojej, ani łona swego ten, który snopy zbiera!
8 I nie rzekli, którzy mimo szli: "Błogosławieństwo Pańskie nad wami! Błogosławimy wam w imię Pańskie!"

PS 129 (130). Z GŁĘBI WIN I KARY WOŁANIE O MIŁOSIERDZIE. Z głębi nędzy wołam do ciebie, Boże, byś zapomniał mych grzechów i wyratował mię (1-4b). W Bogu całą nadzieję pokładam, i Izrael u Niego znajdzie wybawienie od grzechów i łaskę (4c-8).
129
1 Pieśń stopni. Z głębokości wołałem ku tobie,
2 Panie; Panie, wysłuchaj głosu mego! Niech się nakłonią uszy twoje na głos modlitwy mojej!
3 Jeśli będziesz baczył na nieprawości, Panie: Panie, któż się ostoi?
4 Albowiem u ciebie jest przebaczenie, i dla zakonu twego czekałem cię, Panie! Czekała dusza moja na słowo jego,
5 nadzieję miała dusza moja w Panu.
6 Od straży porannej aż do nocy niechaj nadzieję ma Izrael w Panu,
7 bo u Pana miłosierdzie i obfite u niego odkupienie!
8 A on odkupi Izraela ze wszystkich nieprawości jego.

PS 130 (131). POKORA I PEŁNE UFNOŚCI ODDANIE SIĘ BOGU.
130
1 Pieśń stopni Dawidowa. Panie, nie wyniosło się serce moje ani się wywyższyły oczy moje, i nie wdawałem się w rzeczy wielkie albo zbyt wzniosłe dla mnie.
2 Zaprawdę, pokornie rozumiałem, a nie podnosiłem duszy mojej; jak dzieciątko odstawione przy matce swojej, tak zapłata w duszy mojej.
3 Niech Izrael ma nadzieję w Panu odtąd aż na wieki!

PS 131 (132). DLA ZASŁUG DAWIDA NIECH BÓG BŁOGOSŁAWI SYJONOWI! Przypomnienie trudów Dawida, położonych około kultu Bożego, i jego postanowienie zbudowania świątyni (1-5). Poddani Dawida przyjmują z zapałem wiadomość (6-7), proszą, by Bóg wziął w posiadanie wybrane dlań miejsce (8) i błogosławił kapłanom, ludowi i dynastii Dawidowej (9-10). W odpowiedzi przytoczona jest obietnica dana Dawidowi (11-12), której podstawą jest to, że Bóg wybrał sobie Syjon na mieszkanie (13-14); Bóg przyrzeka błogosławić ludowi i kapłanom, a przez przyszłego Pomazańca podnieść i odnowić potęgę domu Dawidowego (15- I 8).
131
1 Pieśń stopni. Pomnij, Panie, na Dawida i na wszystką cichość jego,
2 jak przysiągł Panu, ślubował Bogu Jakubowemu:
3 "Nie wnijdę do przybytku domu mego, nie wstąpię na łoże posłania mego,
4 nie dopuszczę snu na oczy moje i drzemania na powieki moje,
5 i odpoczynku na skronie moje, póki nie znajdę miejsca dla Pana, przybytku dla Boga Jakubowego!" -
6 Oto słyszeliśmy o niej w Efrata, znaleźliśmy ją na polach leśnych.
7 Wnijdziemy do przybytku Jego, kłaniać się będziemy na miejscu, gdzie stały nogi jego.
8 Powstań, Panie, ku odpoczynkowi twemu ty i skrzynia święta twoja!
9 Kapłani twoi niech się obloką w sprawiedliwość, a święci twoi niechaj się weselą!
10 Dla Dawida, sługi twojego, nie odwracaj oblicza pomazańca twego! -
11 Zaprzysiągł Pan Dawidowi prawdę, a nie odmieni jej: "Z owocu żywota twego posadzę na stolicy twojej.
12 Jeśli synowie twoi strzec będą przymierza mego i świadectw moich tych, których ich nauczę, to i synowie ich aż na wieki będą siedzieć na stolicy twojej."
13 Albowiem Pan obrał Syjon, obrał go na mieszkanie sobie:
14 "To odpoczynek mój na wieki, tu mieszkać będę, bom go obrał.
15 Wdowy jego błogosławiąc ubłogosławię, ubogich jego nasycę chlebem.
16 Kapłanów jego przyoblekę w zbawienie, a święci jego weselem weselić się będą.
17 Tam wywiodę róg Dawidowi, zgotowałem pochodnię pomazańcowi memu.
18 Nieprzyjaciół jego okryję wstydem, a nad nim rozkwitnie poświęcenie moje "

PS 132 (133). BŁOGOSŁAWIEŃSTWO SYJONU DLA JEGO MIESZKAŃCÓW.
132
1 Pieśń stopni Dawidowa. Oto jak dobra i jak wdzięczna rzecz, mieszkać braciom społem!
2 Jak olejek na głowie, który spływa na brodę, brodę Aarona, który spływa na kraj odzienia jego,
3 jak rosa Hermonu, która zstępuje na górę Syjon. Albowiem tam przeznaczył Pan błogosławieństwo i żywot aż na wieki.

PS 133 (134). WIECZORNE POŻEGNANIE SŁUG ŚWIĄTYNI. Chór wzywa kapłanów i Lewitów, spełniających nocną służbę w świątyni, do chwalenia Boga (1-2). Ci odpowiadają błogosławieństwem (3).
133
1 Pieśń stopni. teraz błogosławcie Pana, wszyscy słudzy Pańscy, którzy stoicie w domu Pańskim, w przedsieniach domu Boga naszego!
2 W nocy podnoście ręce wasze ku świątyni i błogosławcie Pana! -
3 Niechaj cię błogosławi Pan z Syjonu, który stworzył niebo i ziemię!

PS 134 (135). POCHWAŁA JEDYNEGO, PRAWDZIWEGO BOGA. Niech wszyscy słudzy Pańscy sławią Pana, który Izraela wybrał na swój lud (1-4) I On dowiódł swej wielkości i nieporównanego wyniesienia (5), ukazując swą wszechmoc w przyrodzie (6-7) i w dziejach (8-12). On zawsze będzie bronił swego ludu (13-14), podczas gdy bogowie pogan są niczym i nie mogą im pomóc (15-18). Niech cały Izrael wysławia Pana (19-21).
134
1 Alleluja! Chwalcie imię Pańskie, chwalcie, słudzy, Pana,
2 którzy stoicie w domu Pańskim w przedsieniach domu Boga naszego!
3 Chwalcie Pana, bo dobry Pan! śpiewajcie imieniu jego, bo wdzięczne jest!
4 Albowiem Jakuba obrał sobie Pan, Izraela na własność swoją. -
5 Bom ja poznał, iż wielki jest Pan, i Bóg nasz ponad wszystkie bogi. -
6 Wszystko, co jeno chciał, uczynił Pan na niebie, na ziemi, w morzu i we wszystkich przepaściach.
7 On wywodzi obłoki z krańców ziemi, błyskawice na deszcz uczynił, on wywodzi wiatry ze skarbców swoich.
8 On pobił pierworodne Egiptu od człowieka aż do bydlęcia;
9 i zesłał znaki i cuda wpośród ciebie, Egipcie, na Faraona i na wszystkich sług jego.
10 On poraził wiele narodów i pozabijał królów mocnych:
11 Sehona, króla Amorejczyków, i Oga, króla Basanu, i wszystkie królestwa
12 Chanaanu; i dał ziemię ich w dziedzictwo, w dziedzictwo Izraelowi, ludowi swemu.
13 Panie, imię twoje na wieki! Panie, pamięć twoja z pokolenia w pokolenie.
14 Bo Pan będzie sądził lud swój i da się uprosić sługom swoim. -
15 Bałwany pogańskie - to srebro i złoto, robota rąk ludzkich.
16 Usta mają; a nie będą mówić, oczy mają, a nie ujrzą.
17 Uszy mają, a nie usłyszą, bo nie ma tchnienia w ustach ich.
18 Niech im będą podobni, którzy je czynią, i wszyscy, którzy w nich ufają! -
19 Domu Izraela, błogosławcie Panu! Domu Aarona, błogosławcie Panu!
20 Domu Lewiego, błogosławcie Panu! Którzy się boicie Pana, błogosławcie Panu!
21 Błogosławiony Pan z Syjonu, który mieszka w Jeruzalem.

PS 135 (136). LITANIA DZIĘKCZYNNA NA CZEŚĆ BOGA - STWÓRCY I ZBAWCY IZRAELA. Wezwanie do chwalenia Pana (1-4), który stworzył świat (5-9), wybawił lud z Egiptu (10-15), przeprowadził go przez puszczę i dał mu Ziemię Obiecaną (16-22), uwolnił go od wrogów i daje mu środki do tycia (23-26).
135
1 Alleluja! Wysławiajcie Pana, bo dobry, bo na wieki miłosierdzie jego!
2 Wysławiajcie Boga nad bogi, bo na wieki miłosierdzie jego!
3 Wysławiajcie Pana nad pany, bo na wieki miłosierdzie jego!
4 Który sam tylko czyni cuda wielkie, bo na wieki miłosierdzie jego. -
5 Który uczynił niebiosa w mądrości, bo na wieki miłosierdzie jego.
6 Który utwierdził ziemię nad wodami, bo na wieki miłosierdzie jego.
7 Który uczynił światła wielkie, bo na wieki miłosierdzie jego.
8 Słońce, aby władało dniem, bo na wieki miłosierdzie jego.
9 Księżyc i gwiazdy, aby władały nocą, bo na wieki miłosierdzie jego. -
10 Który pobił Egipt z ich pierworodnymi, bo na wieki miłosierdzie jego.
11 Który wywiódł Izraela z pośrodka ich, bo na wieki miłosierdzie jego.
12 Ręką mocną i ramieniem wysokim, bo na wieki miłosierdzie jego.
13 Który rozdzielił Morze Czerwone na części, bo na wieki miłosierdzie jego.
14 I przeprowadził Izraela przez środek jego, bo na wieki miłosierdzie jego.
15 I strącił Faraona i wojsko jego w Morze Czerwone, bo na wieki miłosierdzie jego. -
16 Który przeprowadził lud swój przez pustynię, bo na wieki miłosierdzie jego.
17 Który poraził królów wielkich, bo na wieki miłosierdzie jego.
18 I pobił królów potężnych, bo na wieki miłosierdzie jego.
19 Sehona, króla Amorejczyków, bo na wieki miłosierdzie jego.
20 I Oga, króla Basanu, bo na wieki miłosierdzie jego.
21 I dał ziemię ich w dziedzictwo, bo na wieki miłosierdzie jego.
22 W dziedzictwo Izraelowi, słudze swemu, bo na wieki miłosierdzie jego. -
23 Albowiem w poniżeniu naszym pamiętał o nas, bo na wieki miłosierdzie jego.
24 I odkupił nas od nieprzyjaciół naszych, bo na wieki miłosierdzie jego.
25 Który daje pokarm wszelkiemu ciału, bo na wieki miłosierdzie jego.
26 Wysławiajcie Boga nieba, bo na wieki miłosierdzie jego! Wysławiajcie Pana nad pany, bo na wieki miłosierdzie jego.

PS 136 (137). WSPOMNIENIE SYJONU NA BRZEGACH RZEK BABILOŃSKICH. Lutnia Izraela milczy w ziemi Babilońskiej (1-2). Jakżeż poganom-ciemiężycielom w ich ziemi śpiewać pieśni święte (3-4)? jak zapomnieć Jerozolimy (5-6)? Niech Bóg odpłaci za Jerozolimę Edomitom i Babilonowi (7-9)!
136
1 Psalm Dawidowy Jeremiasza. Nad rzekami babilońskiej ziemi, tameśmy siedzieli i płakali, gdyśmy wspominali na Syjon.
2 Na wierzbach wpośród niej zawiesiliśmy muzyczne instrumenty nasze. -
3 Bo nas tam pytali ci, którzy nas w niewolę zagnali, o słowa pieśni, i ci, którzy nas zawiedli: "Zaśpiewajcie nam pieśń z pieśni Syjońskich!"
4 Jakże mamy śpiewać pieśń Pańską w ziemi cudzej? -
5 Jeślibym cię zapomniał Jeruzalem, niech zapomniana będzie prawica moja!
6 Niechaj przyschnie język mój do podniebienia mego, jeślibym na cię nie pomniał, jeślibym nie położył Jerozolimy na początku wesela mego! -
7 Pomnij, Panie, w dzień Jerozolimy na synów Edomu, którzy mówią: "Zburzcie, zburzcie ją aż do gruntu!"
8 Córko Babilońska nieszczęsna, błogosławiony, kto ci odpłaci za to, coś nam wyrządziła!
9 Błogosławiony, który pochwyci i roztrąci dzieci twe o opokę!

PS 137 (138). PRZEOGROMNA BOŻA DOBROĆ I WIERNOŚĆ. Dzięki złożone Bogu za jego wierność i wysłuchanie próśb (1-3). Wszyscy królowie ziemi będą wysławiać drogi Pana (4-6), który dzieła swego dokończy (7-8).
137
1 Dawidowy. Sławić cię będę, Panie, ze wszystkiego serca mego, żeś wysłuchał słów ust moich. Przed obliczem aniołów będę ci śpiewał,
2 będę się kłaniał przed kościołem twoim świętym i będę wysławiał imię twoje dla miłosierdzia twego i dla prawdy twojej, boś uwielbił ponad wszystko święte imię twoje.
3 W którykolwiek dzień wzywać cię będę, wysłuchaj mię: pomnożysz moc w duszy mojej. -
4 Niech cię wysławiają, Panie, wszyscy królowie ziemi, bo słyszeli wszystkie słowa ust twoich.
5 I niech śpiewają o drogach Pańskich, gdyż wielka jest chwała Pańska!
6 Albowiem wysoki jest Pan, a na niskich spogląda i wysokich z daleka poznaje. -
7 Jeśli będę chodził wpośród utrapienia, zachowasz mnie przy życiu i wbrew gniewowi nieprzyjaciół moich wyciągnąłeś rękę twoją, i zbawiła mię prawica twoja.
8 Pan odpłaci za mnie; Panie, miłosierdzie twoje na wieki, nie gardź dziełami rąk twoich!

PS 138 (139). WSZECHWIEDZA I WSZECHOBECNOŚĆ BOŻA. Bóg zna wszystkie me myśli i czyny (1-6). Niemożliwe jest uniknąć jego obecności (7-12). Nie jest to dziwne, bo Bóg mnie utworzył jut w łonie matki i całe życie moje przewidział z niezgłębioną mądrością (13-18). Jakżeż taki Bóg może znosić grzeszników (19-20)? Ja ich nienawidzę, a Bóg niech mnie ustrzeże od ich postępowania (21-24).
138
1 Na koniec. Psalm Dawidowy. Panie, doświadczyłeś mnie i poznałeś mię;
2 ty poznałeś spoczynek mój i wstawanie moje,
3 zrozumiałeś myśli moje z daleka, wyśledziłeś ścieżkę moją i sznur mój,
4 i przewidziałeś wszystkie drogi moje, bo nie masz słowa na języku moim.
5 Oto ty, Panie, poznałeś wszystkie rzeczy, ostatnie i dawne; tyś mię utworzył i położyłeś na mnie rękę swoją.
6 Przedziwną dla mnie jest wiedza twoja, przemożna jest i nie dosięgnę jej! -
7 Dokąd pójdę od ducha twego i kędy ucieknę od oblicza twego?
8 Jeśli wstąpię do nieba, tam ty jesteś, jeśli zstąpie do otchłani, tam jesteś.
9 Jeśli wezmę skrzydła moje rano i będę mieszkał na końcu morza,
10 i tam mię poprowadzi ręka twoja i trzymać mię będzie prawica twoja.
11 I rzekłem: "Może ciemności zakryją mnie," a noc oświeceniem moim w rozkoszach moich;
12 albowiem ciemność nie zaciemnia tobie, a noc jak dzień będzie oświecona; jak ciemność jej, tak i światłość jego. -
13 Albowiem ty posiadłeś nerki moje, przyjąłeś mię od żywota matki mojej.
14 Wysławiać cię będę, żeś się straszliwie uwielbił; przedziwne są dzieła twoje i dusza moja poznaje to bardzo.
15 Nie była zakryta przed tobą żadna kość moja, którą uczyniłeś w skrytości i istność moja w głębokościach ziemi.
16 Zawiązek mój widziały oczy twoje; i w księgach twoich wszyscy będą zapisani, dni ułożone, a jeszcze nikogo w nich nie ma.
17 A u mnie w wielkiej czci są przyjaciele twoi, Boże, bardzo się wzmocniło ich panowanie.
18 Będę ich liczył i liczniejsi będą nad piasek; powstałem, a jeszcze jestem przy tobie. -
19 Obyś ty, Boże, pobił grzeszników! Mężowie krwawi, odstąpcie ode mnie,
20 bo mówicie w myśli: "Wezmą na próżno miasta twoje!"
21 Czyż nie miałem w nienawiści tych, którzy ciebie nienawidzą, Panie, i czy nie schnąłem dla nieprzyjaciół twoich?
22 Pełną nienawiścią nienawidziłem ich i stali mi się nieprzyjaciółmi.
23 Doświadcz mię, Boże, i poznaj serce moje; wybadaj mię i poznaj ścieżki moje!
24 A obacz, czy droga nieprawości jest we mnie, i poprowadź mię drogą wiekuistą.

PS 139 (140). PROŚBA O OBRONĘ PRZED PODSTĘPNYMI WROGAMI. Psalmista prosi o uratowanie go przed wrogami, którzy go chcą zgubić (2-4). Powtarzając swą prośbę, opisuje ich knowania (5-6). Usilnie nastaje, by go Bóg nie wydawał w ich ręce (7-9) i by ich ukarał (10-12). Z wielką ufnością oczekuje pomocy Bożej (13-14).
139
1 Na koniec. Psalm Dawidowy
2 Wyrwij mię, Panie, od człowieka złego, od męża złośliwego wyrwij mię,
3 którzy myśleli nieprawości w sercu, cały dzień wszczynali zwady!
4 Zaostrzyli języki swe jak węże, jad żmijowy jest pod ich wargami. -
5 Zachowaj mię, Panie, od ręki grzesznika i wyrwij mię od ludzi niesprawiedliwych, którzy umyślili poderwać kroki moje;
6 ukryli pyszni sidło na mnie i powrozy rozciągnęli jak sieć, zastawili mi paści przy ścieżce. -
7 Rzekłem Panu: Ty jesteś mym Bogiem, wysłuchaj, Panie, głos prośby mojej!
8 Panie, Panie, mocy zbawienia mego, osłoniłeś głowę moją w dzień wojny.
9 Nie wydawaj mnie Panie, przeciw woli mojej grzesznikowi! Myśleli przeciwko mnie; nie opuszczaj mnie, by się snadź nie podnieśli! -
10 Głowy oblegających mnie, robota warg ich okryje ich. Będą na nich padać węgle, wrzucisz ich w ogień, nie wytrwają w nędzach.
12 Człowiek języczny nie będzie miał powodzenia na ziemi, człowieka niesprawiedliwego złości ułowią na zatracenie. -
13 Poznałem, że Pan uczyni sprawiedliwość ubogiemu i pomstę nędznemu.
14 Ale sprawiedliwi będą wysławiać imię twoje, a prawi będą mieszkać przy obliczu twoim.

PS 140 (141). MODLITWA CIĘŻKO KUSZONEGO I PRZEŚLADOWANEGO. Psalmista prosi, by Bóg przyjął jego prośbę jako ofiarę (1-2), i by nie dozwolił skłonić się jego sercu ku występkom grzeszników (3-4); milsze mu jest od tego napomnienie sprawiedliwych (5). Niech go Bóg uchroni od zasadzek ludzi niecnych (6-10).
140
1 Psalm Dawidowy. Panie, wołałem do ciebie, wysłuchaj mię! Posłuchaj głosu mego, gdy wołać będę ku tobie!
2 Niech modlitwa moja wstępuje jak kadzenie przed oblicze twoje, a podnoszenie rąk moich - ofiara wieczorna! -
3 Postaw, Panie, straż ustom moim i drzwi osadzone wargom moim!
4 Nie nachylaj serca mego ku słowom złośliwym, ku szukaniu wymówek w grzechach, z ludźmi czyniącymi nieprawość; i nie będę uczestniczył w tym, co jest wyborne dla nich. -
5 Będzie mię karcił sprawiedliwy w dobroci i będzie mię łajał; lecz olejek złośnika niechaj nie namaszcza głowy mojej; bo nawet i modlitwa moja będzie w upodobaniu ich.
6 Zginęli przy kamieniu sędziowie ich, usłyszą słowa moje, iż przemogły.
7 Jak skiba roli wyrwana jest na ziemię, rozsypane są kości nasze koło otchłani.
8 Bo ku tobie, Panie, Panie, oczy moje; w tobie nadzieję miałem, nie zabieraj duszy mojej!
9 Strzeż mię od sidła, które na mnie zastawili, i od sieci tych, którzy czynią zło.
10 Wpadną w sieć jego grzesznicy, ja sam jeden jestem, aż przejdę mimo.

PS 141 (142). W NIEBEZPIECZEŃSTWIE BEZ WYJŚCIA. W wielkiej trwodze woła psalmista do Boga (2-3), gdyż wrogowie go otaczają i nie widzi sposobu ucieczki (4-5). Bóg, który jest jego jedyną nadzieją, niech go wyratuje, a on Go sławić będzie i sprawiedliwi będą się cieszyć (6-8)!
141
1 Wyrozumienie Dawida, gdy był w jaskini. Modlitwa.
2 Głosem moim wołałem do Pana, głosem moim błagałem Pana.
3 Wylewam przed obliczem jego prośbę moją i utrapienie moje przed nim opowiadam. -
4 Gdy we mnie duch mój ustawał, ty znałeś ścieżki moje: na tej drodze, którą chodziłem, ukryli sidło dla mnie.
5 Oglądałem się na prawo i baczyłem, a nie było, kto by mnie poznał; straciłem możność ucieczki i nie masz, kto by się pytał o duszę moją. -
6 Wołałem do ciebie, Panie, rzekłem: "Ty jesteś nadzieją moją, cząstką moją w ziemi żyjących!"
7 Wysłuchaj prośbę moją bom uniżony bardzo; wybaw mię od prześladowców moich, albowiem mocniejsi są ode mnie!
8 Wywiedź z ciemnicy duszę moją, abym wysławiał imię twoje! Na mnie czekają sprawiedliwi, póki mnie nie nagrodzisz.

PS 142 (143). NIE SĄDŹ MNIE, PANIE, RATUJ MIĘ I PROWADŹ! Niech Bóg wysłucha psalmistę, nie zwracając uwagi na jego winy (1-2), nieprzyjaciel bowiem zgnębił go bardzo (3-4)! Wspominając objawy dobroci Bożej w dawnych czasach, zwraca się z ufnością do Boga (5-6) i prosi o prędki ratunek, o kierownictwo i o wytracenie nieprzyjaciół (7-12).
142
1 Psalm Dawida, gdy go prześladował Absalom, syn jego. Panie, wysłuchaj modlitwę moją, przyjmij w uszy prośbę mą w twej prawdzie, wysłuchaj mię w sprawiedliwości twojej!
2 A nie wchodź w sąd ze sługą twoim, albowiem nie usprawiedliwi się przed tobą żaden żyjący! -
3 Albowiem nieprzyjaciel prześladował duszę moją, przygniótł do ziemi życie moje, posadził mię w ciemnych miejscach, jako z dawna pomarłych.
4 I zatroskał się we mnie duch mój, serce moje we mnie się strwożyło. -
5 Wspomniałem na dni starodawne, rozmyślałem o wszystkich dziełach twoich, i uczynki rąk twoich rozbierałem.
6 Wyciągnąłem ku tobie ręce swoje, dusza moja jako ziemia bez wody łaknie za tobą. -
7 Wysłuchaj mię prędko, o Panie, duch mój ustał! Nie odwracaj oblicza twego ode mnie, bo będę podobny zstępującym do grobu!
8 Daj mi usłyszeć rano miłosierdzie twoje, bo w tobie nadzieję miałem! Ukaż mi drogę, którą mam iść, bo ku tobie podniosłem duszę moją!
9 Wyrwij mię od nieprzyjaciół moich, Panie, do ciebie się uciekłem!
10 Naucz mię czynić wolę twoją, albowiem ty jesteś Bogiem moim! Duch twój dobry poprowadzi mię do ziemi prawej! -
11 Dla imienia twego, Panie, ożywisz mię w sprawiedliwości twojej, wywiedziesz z utrapienia duszę moją!
12 I według miłosierdzia twego wytracisz nieprzyjaciół moich i zagubisz wszystkich, którzy dręczą duszę moją, bom ja sługa twój!

PS 143 (144). DZIĘKCZYNIENIE ZA WYBAWIENIE, PROŚBA O NOWĄ POMOC. Dziękczynienie za dotychczasową opiekę i pomoc przeciw wrogom (1-4). Niech Bóg raz jeszcze ich rozgromi (5-8)! Obiecuje za to pieśń dziękczynną (9-11). Szczęściu doczesnemu bezbożnych przeciwstawia szczęście duchowe Izraela z posiadania Boga (12-15).
143
1 Psalm Dawidowy. Przeciw Goliatowi. Błogosławiony Pan, Bóg mój, który ćwiczy ręce moje do bitwy, a palce moje do wojny!
2 Miłosierdzie moje i ucieczka moja, wspomożyciel mój i wybawiciel mój, obrońca mój, i w nim nadzieję miałem, on, który poddaje lud mój pode mnie!
3 Panie, cóż jest człowiek, żeś mu się objawił, albo syn człowieczy, że go sobie ważysz?
4 Człowiek podobnym się stał marności, dni jego jak cień przemijają. -
5 Panie, nachyl niebiosa twoje, i zstąp, dotknij gór, a zadymią!
6 Zabłyśnij błyskawicą, a rozproszysz ich, wypuść strzały twoje, a zatrwożysz ich!
7 Spuść rękę twoją z wysokości, wyrwij mię i wybaw mię z wód wielkich i z ręki synów obcych,
8 których usta mówiły nikczemność, a prawica ich jest prawicą nieprawości! -
9 Boże, pieśń nową zaśpiewam tobie, na harfie o dziesięciu strunach, grać będę tobie,
10 który dajesz zbawienie królom, któryś odkupił Dawida, sługę twego, od miecza złego.
11 Wyrwij mię i wybaw mię z ręki synów obcych, których usta mówiły nikczemność, a prawica ich jest prawicą nieprawości! -
12 Synowie ich jak nowe szczepy w młodości swojej, córki ich przystrojone i zewsząd ozdobione na kształt kościoła.
13 Spiżarnie ich pełne, jedno po drugim wydające, owce ich płodne wielkimi trzodami wychodzące, i woły ich tłuste.
14 Nie masz wyłomu w murach ani przejścia, ani wołania po ich ulicach.
15 Błogosławionym nazwali lud, który to ma. Błogosławiony lud, którego Bogiem jest Pan.

PS 144 (145). POCHWAŁA WIELKOŚCI I DOBROCI BOŻEJ. Chwała imieniu Bożemu (1-2) za jego wielkość i potęgę (3-6), za jego dobroć i miłosierdzie (7-9)! Niech wszystkie dzieła Boże i Izraelici sławią potęgę i majestat Boga, królującego na wieki (10-13a)! Bóg jest wierny w swych obietnicach i łaskawy w: trosce o wszystkich (13b-17); wysłuchuje tych, którzy go wzywają, a bezbożnych gubi (18-20). Wszyscy niech chwalą imię Boga (21)!
144
1 Pieśń pochwalna Dawidowa. Wywyższać cię będę, Boże, królu mój, i będę błogosławił imię twoje na wieki i na wieki wieków.
2 Na każdy dzień będę cię błogosławił i będę chwalił imię twe na wieki i na wieki wieków. -
3 Wielki Pan i bardzo chwalebny, a wielkości jego nie masz końca.
4 Każde pokolenie będzie chwaliło uczynki twoje i moc twoją będą oznajmiać.
5 Wielką chwałę świętości twej opowiadać będą i dziwne sprawy twe będą wysławiać.
6 I moc strasznych czynów twoich ogłaszać będą, a wielkość twoją będą opowiadać. -
7 Pamięć wielkiej słodkości twojej głosić będą i ze sprawiedliwości twojej będą się weselić.
8 Litościwy i miłościwy Pan, cierpliwy i wielce miłosierny!
9 Słodki Pan dla wszystkich, a miłosierdzie jego nad wszystkimi dziełami jego! -
10 Niech cię chwalą, Panie, wszystkie dzieła twoje, a święci twoi niech cię błogosławią!
11 Sławę królestwa twego będą opowiadać i o potędze twojej mówić będą,
12 aby oznajmili synom człowieczym moc twoją i chwalebną wspaniałość królestwa twego.
13 Królestwo twoje - to królestwo wszystkich wieków, a panowanie twoje od pokolenia w pokolenie. - Wierny Pan we wszystkich słowach swoich i święty we wszystkich czynach swoich.
14 Wspiera Pan wszystkich, którzy upadają, i podnosi wszystkich powalonych.
15 Oczy wszystkich nadzieję mają w tobie, Panie, a ty dajesz im pokarm czasu słusznego.
16 Ty otwierasz rękę swoją i napełniasz wszystko, co żyje, błogosławieństwem.
17 Sprawiedliwy Pan we wszystkich drogach swoich i święty we wszystkich czynach swoich. -
18 Bliski jest Pan wszystkim, którzy go wzywają, wszystkim, którzy go wzywają w prawdzie.
19 Spełni wolę tych, którzy się go boją, prośbę ich wysłucha i zbawi ich.
20 Strzeże Pan wszystkich, którzy go miłują, a wszystkich grzeszników wytraci.
21 Chwałę Pańską wysławiać będą usta moje, a wszelkie ciało niech błogosławi imię święte jego na wieki i na wieki wieków!

PS 145 (146). W SAMYM BOGU POTĘŻNYM WIERNYM I ŁASKAWYM UFNOŚĆ POKŁADAJMY! Chwała Bogu (2)! Nic pokładajmy ufności w ludziach przemijających (3-4), lecz w Bogu, który jest wszechmocny (5-6), wierny obietnicom i nieskończenie łaskawy (7-9); On jest Królem Syjonu na wieki (10).
145
1 Alleluja! Aggeusza i Zachariasza. Chwal, duszo moja, Pana!
2 Będę chwalił Pana za życia mego, będę śpiewał Bogu memu, póki mnie staje. -
3 Nie miejcie ufności w książętach, w synach człowieczych, w których nie masz zbawienia!
4 Wyjdzie duch jego, a wróci się do ziemi swej, w ten dzień zginą wszystkie myśli ich. -
5 Błogosławiony, którego pomocnikiem Bóg Jakuba, którego nadzieja w Panu, Bogu jego,
6 który stworzył niebo i ziemię, morze i wszystko, co w nich jest;
7 który strzeże prawdy na wieki, czyni sprawiedliwość pokrzywdzonym, daje pokarm łaknącym. Pan rozwiązuje spętanych,
8 Pan oświeca ślepych, Pan podnosi upadłych, Pan miłuje sprawiedliwych.
9 Pan strzeże przychodniów, sierotę i wdowę wspomoże, a drogi grzeszników zagubi. -
10 Będzie królował Pan na wieki, Bóg twój, Syjonie, z pokolenia na pokolenie!

PS 146-147 (147). HYMN NA CZEŚĆ WSZECHMOCNEGO BOGA, ZBAWCY IZRAELA. Chwalcie Pana, który rozproszonego Izraela zbiera i odnawia. On, który jest mądry, potężny, łaskawy (1-6)! Chwalcie Pana, który w Opatrzności swej o wszystkich stworzeniach pamięta, i o nas też będzie miał pieczę, byleśmy się go bali i jemu tylko ufali (7-11)! Chwalcie Pana za pokój i dostatek (12-14); On, który przez słowo swe biegiem natury kieruje (15-18), dał Izraelowi objawienie i prawo, odróżniające go od wszystkich innych narodów (19-20).
146
1 Alleluja! Chwalcie Pana, bo dobry jest psalm; Bogu naszemu niech będzie wdzięczna i ozdobna chwała!
2 Pan buduje Jeruzalem, rozproszonych Izraela zgromadzi.
3 On uzdrawia złamanych na duchu i zawiązuje ich rany.
4 On liczy mnóstwo gwiazd i wszystkim imiona daje.
5 Wielki Pan nasz i wielka moc jego, a mądrości jego nie masz liczby.
6 Podnosi Pan cichych, a grzeszników poniża aż do ziemi. - Zanućcież Panu chwałę, grajcie Bogu naszemu na cytrze!
8 On okrywa niebo obłokami, i ziemi deszcz gotuje. On czyni, że rośnie trawa po górach i zioła dla posługi ludzkiej.
9 On daje bydłu żywność jego i kruczętom wzywającym go.
10 Nie lubuje się w sile koni ani w goleniach męża ma upodobanie.
11 Lubuje się Pan w tych, którzy się go boją, i w tych, którzy nadzieję mają w miłosierdziu jego.
147
12 Alleluja! Chwal, Jeruzalem, Pana, chwal, Syjonie, Boga twego!
13 Albowiem umocnił zawory bram twoich, pobłogosławił synom twym w tobie!
14 On użyczył pokoju granicom twoim i nasyca cię najwyborniejszym zbożem. -
15 On puszcza słowo swe na ziemię, bardzo prędko biegnie mowa jego.
16 On daje śnieg jak wełnę, a mgłę rozsypuje jak popiół.
17 Spuszcza lód swój jak bryły; kto się ostoi przed zimnem jego?
18 Pośle słowo swoje a roztopi je, wionie wiatr jego, a pociekną wody. -
19 On oznajmia słowo swe Jakubowi, ustawy i przykazania swe Izraelowi.
20 Nie uczynił tak żadnemu narodowi, i nie objawił im przykazań swoich. Alleluja!

PS 148. NIEBO I ZIEMIA NIECH CHWALĄ BOGA! Wezwanie istot niebieskich do chwalenia Boga, który je wszystkie słowem swym stworzył i dał im prawa nieodmienne (1-6). Wezwanie skierowane do istot ziemskich nieżywotnych, zwierząt i ludzi, a w szczególności do Izraela, którego Bóg osobliwie wybrał i podniósł (7-14).
148
1 Alleluja! Chwalcie Pana z niebios, chwalcie go na wysokości!
2 Chwalcie go, wszyscy aniołowie jego, chwalcie go, wszystkie wojska jego!
3 Chwalcie go, słońce i księżycu, chwalcie go, wszystkie gwiazdy i światło!
4 Chwalcie go, niebiosa nad niebiosami i wody,
5 które są nad niebiosami, niech chwalą imię Pańskie! Albowiem on rzekł, i zostały uczynione, on rozkazał, i zostały stworzone.
6 Ustanowił je na wieki i na wieki wieków, ustawę dał i nie przeminie. -
7 Chwalcie Pana z ziemi, smoki i wszystkie przepaści;
8 ogniu, gradzie, śniegu, lodzie i wietrze gwałtowny, czyniące słowo jego;
9 góry i wszystkie pagórki, drzewa owocowe i wszystkie cedry;
10 zwierzęta i wszystko bydło, płazy i ptactwo skrzydlate;
11 królowie ziemi i wszystkie narody, książęta i wszyscy sędziowie ziemi;
12 młodzieńcy i panny, starzy i młodzi niech imię Pana chwalą,
13 bo wywyższyło się imię jego samego!
14 Chwała jego na niebie i na ziemi, i wywyższył róg ludu swego. Chwała dla wszystkich świętych jego, dla synów Izraela, ludu przybliżającego się do niego. Alleluja!

PS 149. TRIUMF NAD POGANAMI. Niech Izrael sławi Pana, który sobie w nim podoba i wywyższa go (1-4), i powierza mu zaszczytną misję dokonania pomsty na pogańskich narodach (5-9).
149
1 Alleluja! Śpiewajcie Panu pieśń nową, chwała jego w zgromadzeniu świętych!
2 Niech się weseli Izrael w tym, który go stworzył, a synowie Syjonu niech się radują w królu swoim!
3 Niechaj imię jego chwalą w chórze, na bębnie i na harfie niechaj mu grają!
4 Bo ma Pan upodobanie w ludzie swoim i podniesie cichych ku zbawieniu. -
5 Rozweselą się święci w chwale, rozradują się na łożach swoich.
6 Wysławianie Boga w gardłach ich, a miecze obosieczne w rękach ich,
7 aby uczynili pomstę nad narodami, karanie między ludami;
8 aby powiązali królów ich w pęta, a szlachtę ich w okowy żelazne,
9 aby uczynili nad nimi sąd napisany. Taka jest chwała dla wszystkich świętych jego. Alleluja!

PS 150. OSTATNI AKORD.
150
1 Alleluja! Chwalcie Pana w świątyni jego, chwalcie go na firmamencie mocy jego!
2 Chwalcie go dla potężnych czynów jego, chwalcie go według mnóstwa wielkości jego!
3 Chwalcie go głosem trąby, chwalcie go na harfie i na cytrze!
4 Chwalcie go na bębnie i w korowodach, chwalcie go na strunach i na fletniach!
5 Chwalcie go na cymbałach dźwięcznych, chwalcie go na cymbałach gromkich!
6 Wszelki duch niechaj Pana chwali! Alleluja!